अमेरिकेची सफर - भाग ८ - पेज (Page, Arizona)

आमच्या हॉटेल समोरच एक Glenn Canyon Dan Overlook अशी जागा आहे हे आम्ही वाचलं होतं. अगदी पायी चालत जाऊन पाच मिनिटांच्या अंतरावर. तिथे गेलो आणि सगळे लाल दगड दिसायला लागले. त्या रेषा रेषांचे, प्रत्येक थर वेगळा दिसूनही एकरूप झालेले दगड, त्याच दगडांचे डोंगर आणि त्यावरून उतरून गेलं की खाली पुन्हा दिसणारी कोलोरॅडो नदी, तिच्यावर बांधलेलं Glenn Canyon धरण, आणि त्यातून तयार झालेला Lake Powell असा सगळा तो परिसर, raw Nature. सगळी मोकळी जागा होती त्या परिसरात फिरायला, एक जागा वगळता कुठेही कठडे नव्हते, नदी प्रचंड खोल होती पण तरी सुरक्षित राहून बहुतांशी जागांवर जाता येत होतं. अपेक्षेपेक्षा जास्त वेळ इथेच थांबलो, सगळ्या जागांवरून दिसणारं दृश्य बघितलं, ती जागा मनात भरून घेतली, फोटो काढले. हॉटेल लोकेशन चांगलं निवडलं याचा आनंद वाटला.

मग निघालो काही गुहा बघायला, जागेच नाव होतं Page shores amphitheatre.
गाडी पार्क केली, ही प्रमुख पर्यटन जागांमध्ये येत नाही, त्यामुळे गर्दी कमी असते. या caves कडे गेल्यावर तिथला अर्धा तास पुन्हा वेगळ्या जगात असल्या सारखं वाटत होतं, मंगळावर असल्यासारखं म्हणता येईल, लाल वाळूतून चालत जाऊन मग लाल तपकिरी डोंगर, त्यातल्या गुहा आणि ऊन सावलीचे चालणारे खेळ, त्यानुसार बदलणारे नजारे हा पूर्ण सुरेख अनुभव होता. इथेही निवांत बराच वेळ थांबलो. इथून पुढे चालत जाऊन एक walkway आहे आणि तिथे एक Amphitheater आहे, पण आता भुक लागली होती. या जागेवर येऊन शांत वाटलं होतं, समाधान वाटलं होतं त्यामुळे पुढे न जाता, इथूनच परत जाऊन जेवायला जागा शोधू म्हणून निघालो.

एक सुपरमार्केट आणि तिथेच जवळ बरीच खाण्याची ठिकाणं अशी जागा दिसली. तिथे जाताना Page गावात चक्कर झाली. खास पर्यटनासाठी वसलेलं हे गाव, तिथली शाळा, लायब्ररी हेही या रस्त्यात दिसलं. मग ठरल्या ठिकाणी पोचल्यावर काय पर्याय आहेत आणि काय खायचं यावर चर्चा होऊन Domino's मध्ये शिरलो. तिथे नेमकं ऑर्डर मध्ये गोंधळ झाला, एक भारतीय माणूस ऑर्डर देऊन कुठेतरी बाहेर जाऊन थांबला, हे आम्हाला माहितच नाही, त्याची आणि आमची ऑर्डर सारखीच होती, पदार्थांच नाव ऐकून आम्ही गेलो, मग नंतर लक्षात आल्या गोष्टी. या सगळ्यात आमच्या एका ऑर्डरला खूप वेळ गेला, शेवटी Pizza Pasta चांगला मिळाला. तिथेच Safeway नावाने स्टोअर होतं, तिथून काही फळं घेतली आणि पुढे निघालो जवळच असलेल्या Antelope Point Marina या ठिकाणी -

इथे जाताना टोल होता, सात दिवसांसाठी ३० डॉलर. आम्ही तिथली बोट टूर अजून बुक केलेली नव्हती, त्यामुळे टोल देऊन उपयोग होईल का, की परत फिरावं असा विचार मनात आला, पण त्यावरच पुढे अजून एका viewpoint पर्यंत जाता येईल हेही त्या बाईने सांगितलं. मग सरळ टोल भरून पुढे गेलो, गाडी पार्क केली.

इथे खाली बोटींकडे जायचा रस्ता बंद होता, रिक्षा सदृश वाहने होती, त्याने खाली जायचं होतं. आधी वरच्या दुकानात चौकशी केली, तिथे नीट अशी उत्तरं मिळाली नाही. मग त्या रिक्षाने खाली गेलो, त्या रिक्षांचा रस्ता हा अतिशय युनिक, भन्नाट, कायम लक्षात राहील असा होता, त्याचा व्हिडिओ पुढच्या एका भागात येईलच.

तर खाली पोचलो, तिथे एक रेस्टॉरंट दिसलं, बोट टूर बद्दल विचारायला गेलो तिथे sold out होते सगळे असं कळलं. हे ऐकून सृजन खूपच नाराज झाला. "हे असंच असतं, असं का असतं" अशी सुरुवात होऊन एकदम त्याला रडायला यायला लागलं. इथे येण्यापूर्वी आमचा काही नक्की प्लॅन नव्हता तसा, तरीही ते पाहिल्यावर आणि आमच्या समोर इतर लोक जाताना दिसले तेव्हा त्याला जाण्याची खूप इच्छा झाली असावी. एरवी हट्ट केला, तर आई बाबा जरा कडक भूमिकेत येतात आणि नाकारू शकतात. पण आज वाईट वाटून, रडून, अतिशय शांतपणे रुसून बसला, तेव्हा मात्र आम्हाला पण वाईट वाटलं. त्याला मनापासून जावं वाटत होतं. मग एवढ्या लांब आलोच आहे तर जाऊन येऊ असं वाटलं. परवा सकाळी वेळ आहे तेव्हा लवकर टूर असेल तर बुक करू असं ठरवलं.

इथे प्रत्येक ठिकाणी काम करणाऱ्या या लोकांचा तोंडवळा इतका सारखा कसा आहे, एकाच घरातले आहेत की काय असं वाटत होतं. हे सगळे नेटीव अमेरिकन, आपल्याला अमेरिकन म्हणून जे चित्र डोळ्यासमोर येतं त्यापेक्षा हे वेगळे. Navajo जमातीतले हे लोक, हा पूर्ण भाग Navajo Nation म्हणूनच ओळखला जातो. हे सगळे काळे सावळे, जाड अंगकाठी आणि थोडे एशियन वाटतील असे. (वापरलेले हे शब्द केवळ वैशिष्ट्य म्हणून दिले आहेत, कोणत्याही रंगाचा/शरीर यष्टीचा अपमान करण्याचा यात हेतू नाही.) बहुतांशी काम करणाऱ्या बायका होत्या सगळीकडे हेही जाणवलं, टोल नाक्यापासून तर सगळीकडेच. या पूर्ण भागात हे पुढचे दोन दिवस पण जाणवत राहिलं.

आता आलो आहे तर काहीतरी खायला घेऊ असा विचार केला, आइस्क्रीम घेऊ ठरवलं तर ते नव्हतं, अजून चार प्रकार विचारले तेही नव्हते. इथे सगळ्या लोकांच्या कामात एक प्रकारची उदासीनता वाटत होती हे मात्र जाणवलं. नीट सर्व्हिस वगैरे तर त्यांच्या गावीच नव्हती असं वाटत होतं. मग नाईलाजाने एक कॉफी आणि एक चॉकलेट ब्राऊनी घेतली. इथून दिसणारा Lake Powell पण छान होता. पाण्यात मोजून दोन बदकं दिसत होती. बऱ्याच बोटी उभ्या होत्या. कॉफी घेत थोडा वेळ इथे या तळ्याकाठी शांत बसून राहिलो. हळूहळू सृजनचा मूड पण सुधारला. एक दिवसानंतरच्या बोट टूर चे बुकिंग पण केलं.

आता याच Lake Powell च्या अजून एका पॉईंट पर्यंत जायचं होतं. त्याचं नाव होतं Wahweap Point. दहा मिनिटात इथे पोचलो, हा रस्ता पण छान होता. गाडी पार्किंग साठी जागा होती, खाली दूरवर तलाव दिसत होता. वर दोन तीन बाक होते बसायला, अगदी २-४ लोक थोडे खाली गेलेले दिसत होते. बाकी प्रचंड शांतता, वाऱ्याचा आवाज, मधूनच एखाद्या बोटीचा येणारा आवाज, एखादा पक्षी दिसला तर, दूरवर दिसणारे डोंगर, त्यांचे ते अद्भुत रंग आणि पाणी. इतक्या जवळून असा निसर्ग आणि असे क्षण अनुभवता येतात तेव्हा खोलवर पोचतं सगळं.

एकीकडे सृजन प्रश्न विचारत होता, हे इकडे बघ, तिकडे बघ असं दाखवत होता. त्याला कुतूहल वाटत असतं, त्यातून असे अनेक प्रश्न येतात, ज्याची उत्तरं द्यायला हवीत, पण सगळे इतके सोपे प्रश्न नसतात, बराच वेळ हे केल्यावर आता मला पाच मिनिट इथे न बोलता बसायचं आहे असं त्याला सांगितलं.

आणि त्याला तिथे एक दगड सापडला ज्याने लिहिता येत होतं, म्हणून त्याने मग आमची नावं तिथे लिहिली. इथे आइसलँड मधल्या एका जागेची मला आठवण आली, तिथेही असाच सुकून वाटला होता.

इथे काही मराठी मुला मुलींचा ग्रुप भेटला, त्यांच्याशी थोड्या गप्पा झाल्या. अजून काही लोक येत होते, पुढे जात होते. आम्ही मात्र बराच वेळ इथेच बसून होतो. तासाभराने मग पुढे निघालो Horseshoe bend कडे जाण्यासाठी. इथल्या अगदी प्रसिद्ध पर्यटन स्थळांपैकी एक. काही वेळा असे पॉईंट्स खूप हाइप केलेले असतील का, अशी शंका येते. पण तरीही प्रत्यक्ष जाऊन बघायचं होतं. इथून सूर्यास्त छान दिसतो त्यामुळे जमलं तर तीच वेळ साधू असं वाटत होतं. ठरल्या वेळी तिथे पोचलो. ही सगळी ठिकाणं एकमेकांपासून १०-२० मैलाच्या आतली होती. त्यामुळे प्रवास कमी होता.

पार्किंग करून पुढे बरंच चालत जावं लागतं आणि मग वळसा घालून १८० कोनात वळलेली ती नदी दिसते. हे खरोखर बघण्यासारखं आहे याची तिथे पोचल्यावर खात्री पटते.

मुख्य पॉईंट जवळ फेन्सिंग आहे, तिथून खाली एक घर आणि एक दिवा दिसत होता, सृजनला तिथे कोणी राहत असेल का हा प्रश्न पडला होता. Kara and Nate नावाचे युट्यूबर आहेत, त्यांनी या अश्या कोणत्या तरी ठिकाणी Camping केलं होतं ते आठवलं. आता त्या कड्यावरुन पुढे चालत निघालो. त्या लाल कड्यावरून चालत प्रत्येक ठिकाणाहून खालची नदी वेगळी दिसत होती. अभ्यासकांच्या मते काही लक्ष वर्षांपूर्वी झालेल्या भूगर्भाच्या हालचालींमधून ही नदी आणि कडे यातली उंची बदलत गेली. या नदीच्या प्रवाहासोबत वळणावळांवर अद्भुत जागा तयार होत गेल्या. अजून भविष्यात यातही काही बदल होऊ शकतील. एक मुख्य पॉईंट सोडला तर बाकी फेन्सिंग नाही, मोकळं आहे सगळं. भीती वाटू शकते, इथून नदी साधारण १००० फूट खोल आहे. बहुतांशी लोक तसे जबाबदारीने वागत होते. त्यातल्या त्यात सेफ जागा शोधून, पण थरारक असे फोटो काढत होते. काही जण ट्रायपॉड घेऊन होते. आम्ही पण मोजके फोटो काढले. सूर्यास्ताची वेळ झाली तेव्हा एक जागा शोधून बसलो. थोड्या वेळापूर्वी खूप शांतता अनुभवली होती, इथे गर्दी होती, थोडे आवाज होते पण त्याचा त्रास होत नव्हता, ते दृश्य अप्रतिम होतं. सूर्य मावळत होता, आकाशातले रंग बदलत गेले.

परत येऊन हॉटेल मध्ये बाहेर एक छान फायर प्लेस होती, तिथे बसून सगळे फोटो बघत बसलो. आज पाहिलेल्या चारही जागा एकाहून एक सरस होत्या. हा पूर्ण दिवस ट्रिप मधला उच्चांक ठरला होता. स्वाभाविक पणे अतीव समाधानाने झोपलो. उद्या पुन्हा लवकर उठायचं होतं, antelope canyon साठी pre booking केलेलं होतं आणि त्यासाठी आठ वाजता निघायचं होतं.

क्रमशः

मधुरा देशपांडे शेंबेकर

१४-०५-२०२५