अमेरिकेची सफर - भाग ११ - Cedar City to Las Vegas

सकाळी उशिरा उठलो, त्यामुळे हॉटेल मध्ये ब्रेकफास्टची वेळ संपली होती. तसंही पुन्हा तेच ब्रेड अंडी खाण्याची इच्छा नव्हती. मग इथे जवळपास काय आहे शोधलं. एक फ्रेंच बेकरी दिसली, तिथे जाऊ असं ठरवलं. पहिल्या ठिकाणी गेलो तर ते बंद होतं, जवळच त्यांची दुसरी शाखा होती असं दिसलं. तिथे आत गेलो तर कुणीच नव्हतं, म्हणजे लोकही नव्हते आणि काउंटर पलीकडे पण कुणीच नव्हतं. दोन मिनिट वाट पाहिली, कुणीच आलं नाही मग आम्हीच बाहेर पडलो.

एक योगा कॅफे अशी जागा दिसली. तिथे जरा पहिल्यांदा भाज्या, Humus वगैरे घालून ब्रेड खायला मिळाला आणि चक्क प्लास्टिक ऐवजी सिरॅमिक प्लेट होत्या. सतत त्या प्लास्टिक प्लेट वरून एवढा Upgrade म्हणजे विशेष वाटत होतं. मी विमानात एक Yoga बद्दल डॉक्युमेंटरी पाहिली होती, मूळ योग आणि त्याचं आता झालेलं glorified रूप, त्यातून आलेले फॅशन ट्रेंड आणि महाग कपडे, त्याचं विशेषतः पाश्चात्य देशात बदलत चाललेलं स्वरूप, Yoga मूळ उद्देशापासून दूर जात आहे का याची वाटणारी काळजी अश्या बऱ्याच गोष्टींबद्दल चर्चा होती. हा कॅफे बघून त्याची आठवण आली. खाऊन मग निघालो Vegas कडे, पण मध्ये एक स्टॉप घ्यायचा ठरवला होता - Red Cliff national conservation Area. पुन्हा एकदा लाल रंगातले डोंगर आणि तिथे काही ट्रेल होते, आणि डायनासोर चे ठसे आहेत हेही दिसलं होतं.

इथे पार्किंग सिस्टीम वेगळीच होती. त्या बोर्डवर लिहिलेलं होतं पण समजत नव्हतं. एक App आहे, त्यावर गाडीच्या नंबर प्लेट आणि त्या पार्किंग जवळ एक ठिकाण आहे तिथल्या कागदावर हे सगळं लिहून ते गाडीमध्ये ठेवायचं अशी फार कॉम्प्लेक्स सिस्टिम वाटली. App वरून जमलं सगळं पण तो कागद कुठे मिळेल ते दिसत नव्हतं. आम्ही इकडे तिकडे बघून आलो, काही लोक दिसले मग त्यांना विचारलं. त्यातला एक जण म्हणे मी हे काही करत नाही, कुणी बघत नाही. आम्ही एरवीही हे करणार नाही, त्यात आम्ही रेंटल कार घेऊन गेलो होतो, त्यामुळे अशी रिस्क नको होती, शेवटी अजून एकाच्या मदतीने तो कागद शोधला, पैसे भरले आणि आता निःशंक मनाने पुढे जायला निघालो. बाकी तो आधीचा अमेरिकन माणूस भरपूर गप्पा मारत होता. तो IT मध्ये काम करतो आणि हैदराबाद मध्ये त्याचे collegue आहेत असं सांगत होता.

जागा छान होती, नकाशे होते, त्यावर सगळे रूट मार्क केलेले होते. पण हे काही गर्दी असणारं पर्यटन स्थळ नव्हतं. त्यामुळे परक्या भागात जरा धाकधुक वाटली. जरी लोकं भेटले तरी सगळे आपापल्या मार्गाने जात होते. खाली तिथे एक लहान घर होतं आणि बरेच लोक तिथल्या Backyard मध्ये गप्पा मारत बसले होते. कदाचित Airbnb सारखं काही असेल. पण त्यांच्यामुळे जरा माणसात असल्यासारखं वाटलं. थोडं वर चढत गेल्यावर ते ठसे दिसले. कुणी सांगितलं नसतं तर ते लक्षात पण आले नसते. तरी इतक्या वर्षांपूर्वीचा हे असं काही आहे, त्याचा लोकांनी अभ्यास केला आहे आणि ते सिनेमातून जे काही पाहिलं आहे ते इथे प्रत्यक्ष असेल हे सगळं तेव्हा डोक्यात आलं. सृजन आता डायनासोर फेज मधून बाहेर आला आहे, पण त्याबद्दल मागे एक लेख लिहिला होता, तेव्हाच्या सगळ्या आठवणी काढत अजून थोडं वर चढत गेलो. पण सगळा ट्रेल काही होणार नाही असं वाटलं.

उतरताना पुन्हा ते डायनासोर ठसे बघून आम्ही परत खाली आलो, तर दोन जर्मन मुली नकाशा बघून आपापसात बोलत होत्या. आम्ही दिसलो तर त्यांनी इंग्रजीतून आम्हाला ते डायनासोर ठसे कुठे आहेत विचारलं, आम्ही जर्मन मधून उत्तर दिल्यावर त्या मुलीला फारच आनंद झाला. जर्मनीत कुठे वगैरे चौकशी झाली. मग त्या ज्या रस्त्याने गेल्या होत्या तिथले फोटो तिने दाखवले आणि तुम्ही तिकडे जाऊ शकता असं सांगितलं. फारच गप्पा मारण्याच्या मूड मध्ये होती. त्यांना बाय करून मग आम्ही निघालो. ऊन तळपत होतं, आता त्याचा त्रास होत होता. तरी अजून थोडं थोडं म्हणत चालत गेलो. एक ओढा होता ज्यात आता काहीच पाणी नव्हतं तिथपर्यंत गेलो आणि मग परत निघालो.

तो मघाचा अमेरिकन माणूस पुन्हा भेटला. त्याला बाय केलं. पार्किंग जवळ पाण्याची हापशी होती, सावलीत काही बाक टाकलेले होते आणि बरेच जण आता तिथे बसले होते. परत गाडीपाशी आलो. काही तरुण मुलं आली, तिथे जाण्याच्या आधीच चांगलं आहे का, नेमकं कसं दिसतं, चांगला View आहे का, जाऊ का, कोणत्या बाजूने चांगलं असेल असे बरेच प्रश्न सुरू झाले. आम्ही थोडक्यात सांगितलं, पण एकीकडे 'आता इथपर्यंत आले आहात, तर बघा ना जाऊन, कदाचित तुमच्या अपेक्षेतला नसेल पण तरी वाईट नाही वाटणार ' असं मनात आलं. त्यांनी पण मग कुठून आलात वगैरे चौकशी झाली आणि बाय करून निघालो.

आता मात्र थेट Vegas मधले हॉटेल गाठू असं ठरवून निघालो.

तरी रस्त्यात एक तलाव दिसला तेव्हा मोह झाला जरा थांबायचा, पण इथे रस्त्याचं काम सुरू होतं आणि वेळ हाताशी नव्हता म्हणून थांबलो नाही, गाडीतूनच फोटो काढले.

आता Vegas कडे निघालो, हायवे सुरू झाला. आज बरेच दिवसांनी हायवे वर प्रवास होता, इतके दिवस ज्या भागात होतो तिथे एवढी रहदारी दिसली नव्हती, पण आता ती जाणवली.

मागच्या काही दिवसात लपंडाव खेळणारे फोन नेटवर्क आता नॉर्मल झाले. गाडीत त्यामुळे गाणी लावता आली. हायवे असला तरी घाटरस्ता सुरू झाला. दोन्ही बाजूंना उंच डोंगर होते, बाहेरचं प्रत्येक दृश्य अप्रतिम दिसत होतं. हा रस्ता इतका सिनीक असेल असं डोक्यात नव्हतं, त्यामुळे जास्त छान वाटलं. खास रेकमंड करण्यासारखा हा रस्ता आहे. या प्रवासादरम्यान Virgin River ही नदी दिसली. या नावाची Netflix series पाहिली होती, म्हणून ही नदी माहिती झाली. खरी नदी आणि सिरीज मधली गोष्ट / लोकेशन वेगळे आहेत, पण तरी या नदीबद्दल आपलेपणा वाटत होता या रस्त्याने जाताना Sartaj truck नावाचा ट्रक दिसला. अनेक भारतीय, विशेषतः पंजाबी लोक ट्रक व्यावसायिक आहेत असं ऐकलं होतं, त्याचं उदाहरण समोर दिसलं. बाकी यावरून आठवलं, अमेरिकेतले आणि युरोपातले ट्रक पूर्ण वेगळे आहेत. युरोपात त्यांना नाक नाही आणि अमेरिकेत आहे त्यामुळे दिसायला अमेरिकन ट्रक छान दिसतात आणि हो अमेरिकेत हायवेच्या बाजूने मोठमोठ्या पाट्या / बोर्ड / मोठे advertising hording
दिसतात, भारतात आहेत तसेच. जे युरोपात मी क्वचित पाहिलं आहे. म्हणता म्हणता Arizona मधून परत Nevada राज्यात प्रवेश केला, कसिनो दिसायला लागले, Vegas नजरेच्या टप्प्यात आलं आणि हॉटेल पर्यंत पोचलो, चेक इन केलं आणि थोडा वेळ आराम केला.

आज जेवायला भारतीय रेस्टॉरंट मध्येच जायचं असं ठरवलं होतं, आपल्या चवीची फार आठवण येत होती. एक रेस्टॉरंट शोधून गेलो, खायला उत्तम मिळालं, त्यामुळे पोटोबा शांत झाले. इथे बाहेर एक जाईचा (किंवा जुईचा, नक्की मला समजलं नाही) वेल होता, जो मला तिथून भारतात घेऊन गेला. कशी गंमत असते, फुलांचं वेड असणाऱ्या मला जर्मनीत हजारो फुलं दिसतात, ती आवडतात पण ही भारतीय फुलं कधी दिसत नाहीत. त्याचा वास घेत मी तिथेच रेंगाळले. Vegas मधला, अमेरिकेतला उद्याचा शेवटचा दिवस होता, तेव्हा हूवर dam बघायचा होता, त्याबद्दल पुढच्या भागात.

क्रमशः

मधुरा देशपांडे - शेंबेकर

१९-०५-२०२५