अमेरिकेची सफर - भाग ३ - लास वेगास

सकाळी, खरंतर पहाटेच जाग आली आणि खूप भूक लागली होती. तासाभरात ब्रेकफास्ट साठी जाऊ म्हणून सहा वाजण्याची वाट बघितली आणि आवरून ब्रेकफास्ट करायला गेलो. बरं अमेरिकेत बाथरूम मध्ये आंघोळीसाठी fixed shower head आहेत, युरोपात Hand shower आहेत ज्यामुळे केस ओले होण्याची काळजी नसते. मी हे ऐकून होते आणि शॉवर कॅप घेऊन गेले होते पण एकूणच Hand shower प्रकार आंघोळीसाठी किती सोयीचा आहे हे पुन्हा एकदा जाणवलं. बरं हॉटेल वाल्यांनी पण शॉवर कॅप दिली नव्हती. या गोष्टीसाठी अमेरिकेचा एक मार्क कमी केला.

मग ब्रेकफास्ट साठी गेलो तर कुणी हाय हॅलो म्हणालं नाही, साधं पाणी पटकन सापडलं नाही, मग तिथे Single use plastic बघून धक्का बसला आणि अजूनच काही मार्क कमी केले गेले. (या प्लास्टिक वापरा बद्दल आधी एक पोस्ट लिहिली आहे, ती पण इथे आणते) खायला ब्रेड, अंडी हेच मुख्य होते. म्युसली होती, ती खाल्ल्या क्षणी सृजनने खूप गोड आहे म्हणून बाजूला केली. युरोपात काकडी, टोमॅटो हे प्रकार पण ब्रेकफास्ट मध्ये असतात, इथे तसं काहीच नव्हत. चीज, मीट याचेही प्रकार खूप असतात आणि ब्रेडचे पण, त्यामानाने इथे अगदीच कमी पर्याय होतें पण भूक खूप लागली होती, ब्रेड अंडी खाऊन जरा बरं वाटलं. नशिबाने scrambled egg चांगलं होतं. Waffel Machine मधून Waffel करून त्यावर चॉकलेट सॉस घालून सृजनने आनंदाने खाल्लं. कॉफी साठी मशीन नव्हतं आणि जी कॉफी होती त्याला काहीही चव नव्हती. जर्मन लोक त्यांच्या कुरकुरत बसण्याबद्दल प्रसिद्ध आहेत (meckern Kultur) आपण तेच करतोय असं जाणवलं पण गोष्ट खरी होती. अर्थात जर्मनी, इटली या देशात कॉफी प्यायल्या नंतर अमेरिकन कॉफी फारच बोर आहे असं वाटलं. या सगळ्यानंतर पुन्हा खोलीत येऊन थोडी झोप काढली, थकवा जाणवत होता. थोडा आराम झाल्यावर बरं वाटलं.

हा दिवस तसा निवांत ठेवला होता. मग टॅक्सी बोलावली आणि पहिल्या ठिकाणी जायला निघालो - Sphere. एक थिएटर, जिथे जगातली सगळ्यात मोठी स्क्रीन आहे, अर्धगोलाकार किंवा त्याहून मोठी.

टॅक्सी आली त्या क्षणी त्या ड्रायव्हर बाईने, ladies on the front seat and rest on back seat असं specifically सांगितलं. सुमेध पुढे बसला असता तरी त्यात वावगं काय वाटलं हे समजलं नाही, पण ओके म्हणून आम्ही निघालो आणि १५ मिनिटात पोचलो. जाताना शहर जवळून बघता आलं, सगळ्या बिल्डिंग आता नीट दिसत होत्या.

दुपारी पावणे तीनचा एक शो होता, आधीही आम्ही ऑनलाईन तिकीट काढण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा ते होत नव्हतं. मग आता प्रत्यक्ष जाऊन बघू असं ठरवलं होतं. इथे बाहेर त्यांचे अनेक लोक होते आणि ते सांगत होते, पण खूप चालावं लागलं आणि त्यांच्या बोर्ड वरची नावं म्हणजे काय हे जरा कन्फ्युजिंग होतं, शेवटी मुख्य बिल्डिंग मध्ये गेलो. तिथेही पुन्हा बरीच मोठी रांग होती आणि हळू सरकत होती. बराच वेळ रांगेत थांबावं लागलं पण तिकीट मिळालं. security check झालं आणि मग आतल्या लॉबी मध्ये लगेच दिसला एक रोबो, खरंतर ती रोबो.

तिच्यासोबत एक खरी बाई होती आणि ती प्रेक्षकांना तुम्हाला हिला काही विचारायचं आहे का असं विचारत होती, आणि ते प्रश्न रोबोटला विचारत होती. एक भारतीय वृद्ध जोडपं होतं त्यांच्या मुलासोबत, त्यांच्या लग्नाचा पन्नासावा वाढदिवस होता, मग त्यावर त्या रोबोने प्रेम आणि लग्न याबद्दल काहीतरी सांगितलं. तिचे डोळेही फिरत होते. प्रत्येकाचे प्रश्न सुरू होते आणि रोबो उत्तरं देत होती.

सृजनने तिला why is Bermuda triangle so dangerous असा प्रश्न विचारला. मग तिने, "सृजन, असं असं आहे" म्हणून उत्तर दिलं. सगळं एकूण चकित करणारं होतं. आम्ही दोघंही तंत्रज्ञान विषयक काम करतो पण या विषयात नाही, त्यामुळे आजवर फक्त ऐकल्या होत्या गोष्टी. आम्हाला राधिका नावाचा एक धडा होता शाळेत, तेव्हा हे असं काही खरं प्रत्यक्षात असेल याची कल्पना केली नव्हती, ते याची देही याची डोळा बघितलं.

मग खायला चिप्स घेतल्या आणि सीट शोधत आत गेलो. इथे गळ्यात एक ट्रे आणि त्यात मर्यादित दोन खायचे पदार्थ विकणाऱ्या लोकांकडे पण कार्ड पेमेंट होतं हे आम्हाला नवीन होतं, याबाबतीत आम्ही जर्मनीत अजून बरेच मागे आहोत, कॅश देतो किंवा देऊ शकतो. :)

१७६०० लोक बसू शकतील एवढं मोठं थिएटर, भव्य दिव्य. किती उंच असाव्यात त्या पायऱ्या, धडकी भरेल असं सगळं होतं. ठरल्या वेळी फिल्म सुरू झाली, एका लहान स्क्रीन वर सुरू होऊन क्षणभरात मग मोठी झाली, त्या पूर्ण थिएटर भर व्यापून राहिली आणि आम्हाला जगभरात घेऊन गेली.

एक खास अनुभव घेऊन बाहेर पडलो. आपली पृथ्वी, तिची साधन संपत्ती आणि मनुष्याने केलेला विनाश, कदाचित भविष्यात येऊ घातलेली परग्रहावरची वस्ती हा विषय होता. सिनेमॅटोग्राफी आणि एकूण विषय आवडला, तरीही काही ठिकाणी भारत आणि मेक्सिको सारख्या देशांना मुद्दाम कचरा/विनाश या संदर्भाने दाखवलं गेलं असं वाटलं आणि ते खटकलं.

हेच सगळं बोलत पुढे चालत Venetia Mall मध्ये गेलो. इथे सगळीकडे स्लॉट मशीन होती आणि जे काही Vegas सिनेमा मधून दिसलं होतं ते प्रत्यक्षात दिसत होतं. मुलांना घेऊन तिथे थांबता पण येत नाही, आम्ही नुसतं बघत पुढे गेलो. गर्दी त्यामानाने कमी होती. पुढे एक आईसक्रीमचं दुकान दिसलं, तिथे थांबून आइस्क्रीम आणि कॉफी घेतली, ही इटालियन कॉफी चांगली होती.

मॉल मधल्या दुकानात विंडो शॉपिंग करत गेलो. काही antiques पाहिले. खरं व्हेनिस आम्ही पाहिलं आहे, अगदी तेच सगळं तिथे आत उभं केलं होतं आणि ते हुबेहुब केलेलं होतं, फरक एवढाच की इथे पाणी स्वच्छ होतं, खऱ्या व्हेनिस मध्ये ते नाही. अगदी ते बोटीतून नेणारे लोक होते, लोकांनी तिथे पाण्यात कॉइन टाकले होते. युरोपियन, मुख्य इटालियन लुक सगळ्याला होता. मग तिथून बाहेर पडलो आणि वेळ आहे तर स्ट्रिप म्हणजे तिथल्या मुख्य नावाजलेल्या रस्त्यावरून बघत गेलो.

Vegas मध्ये काहीही घडू शकतं, हा तर पूर्ण कसिनो रस्ता. अजून उजेड होता त्यामुळे त्याचा मुख्य Business सुरु झाला नव्हता, तरी काही अजब फॅशन बघायला मिळाल्या. इथून पुढे आल्यावर दिसला High Roller. मोठा आकाश पाळणा जो आपल्याला संपूर्ण शहराचा नजारा दाखवेल. आता वेळ आहेच तर बघू म्हणून गेलो, तिकीट काढलं, गर्दी अजिबात नव्हती त्यामुळे लगेच नंबर लागला. निवांत बसून शहर बघितलं, सभोवताली दिसणारे डोंगर पाहिले. इथे पार्किंग साठी किती मोठ्या जागा आहेत आपल्या पेक्षा याचं नवल वाटत होतं. तिथून Hotel शोधण्याचा प्रयत्न केला. काही काचेच्या इमारती आता सूर्योदयाची वेळ आली तश्या चमकत होत्या. स्ट्रिप वरची गर्दी वाढत होती. रात्रीसाठी Vegas सज्ज होत होतं. आम्ही खाली उतरलो आणि Taxi करून सरळ हॉटेल वर आलो. मेक्सिकन फूड ऑर्डर केलं, पोटभर जेवून मग झोपलो.