Williams हे Route 66 वर असलेलं एक गाव, जिथे आमचा पुढचे दोन दिवस मुक्काम असणार होता. आम्ही तिथे जाताना आधी Vegas जवळ असणाऱ्या Hoover Dam बघून मग पुढे Grand canyon ला जाणार होतो. पण हवामानाचा अंदाज बघितला तर Grand canyon मध्ये थंडी वाढत होती, दुसऱ्या दिवशी पाऊस दाखवत होता. मग Hoover Dam नंतर करू, आज सरळ Grand canyon पर्यंत जाऊ असं ठरवलं. सकाळी लवकरच उठून निघालो.

गाडी हायवेला लागली तसं आजुबाजूच दृश्य बदललं. दूरवर हिरवळ बघण्याची आम्हाला सवय, इथे करडा रंग आणि त्यात काही हिरवी झुडपं. पण थोड्याच वेळात झाडांचे प्रकार बदलले, थोडी उंच झाडी आली, दर काही अंतरावर भूभाग बदलत होता. ट्रॅफिक काही म्हणजे काहीच नव्हता, अधून मधून एखाद दोन गाड्या दिसायच्या फक्त. आणि त्यामानाने रस्ते खूप मोठे. आता जर्मनीत पण मोठे हायवे आहेत, पण अमेरिकेइतकी जागा नाही, त्यामुळे आम्हाला फरक जाणवत होता. थोड्याच वेळात Arizona राज्यात प्रवेश केला. मला Arizona म्हटलं की Grey's Anatomy मधली Arizona आठवते. जरी तिचं नाव या राज्यावरून ठेवलेलं नसतं, तरी.

मग एका ठिकाणी गाडी थांबवायला जागा दिसली म्हणून उतरलो तर दूरवर कोलोरॅडो नदी दिसली. तपकिरी मातकट करडे डोंगर आणि एकच निळसर तुकडा नदीचा आणि खूप शांतता. पाच मिनिटच थांबलो आणि पुढे निघालो. पहिला स्टॉप असणार होता Route 66 वरचा एक पेट्रोल पंप. Route 66 हा अमेरिकेतला एक ऐतिहासिक आणि प्रसिद्ध असा रस्ता. शिकागो ते Santa Monica California पर्यंत जाणारा हा रस्ता. आता तिथे इतर हायवे झाले आहेत पण तरी बऱ्याच पाट्या तश्याच ठेवल्या आहेत. त्याबद्दल अजून माहिती पुढच्या भागात येईलच.

पेट्रोल भरायचं होतं आणि तिथेच Route 66 ची मोठी साईन आहे, तीही मग बघणार होतो. जाऊन त्या साईन जवळ फोटो काढले, गरम होत होतं म्हणून खायला आइस्क्रीम घेतलं, दोन तीनच प्रकार होते आणि जे घेतलं तेही आवडलं नाही. थोडा वॉलमार्ट मधून घेतलेला खाऊ खाल्ला आणि पुढे निघालो.

ही ठिकाणं ऑनलाइन बघून मला किंचित भीती मनात होती. थोडं रांगड्या संस्कृतीचं हे ठिकाण, तिथले cowboy पेहरावात असलेले लोक हे फोटो बघून जरा शंका होती. प्रत्यक्षात गेल्यावर बहुतांशी टुरिस्ट लोक होते. Vibe वेगळा होता पण भिती अशी वाटली नाही.

आता पुढे निघालो आणि पोचलो थेट Grand canyon च्या entrance पर्यंत. इथे तिकिटासाठी गाड्यांची खूप रांग असते असं ऐकलं होतं पण आम्ही दुपारच्या वेळी गेलो त्यामुळे विशेष गर्दी नव्हती. Welcome to Grand canyon असं म्हणत एका उंच गोऱ्या चष्मेवाल्या आजोबांनी स्वागत केलं. पास घेतला आणि पुढे निघालो. ३५ डॉलर मध्ये गाडीचं पार्किंग, गाडीतले लोक आणि हे सगळं ७ दिवस valid, शिवाय त्यांची बस आत वापरता येणार हे सगळं बघता ही किंमत अतिशय वाजवी वाटली. त्यामानाने युरोपात महागाई आहे असं वाटलं (अर्थात काही पूर्ण उलट अनुभव आले नंतर दुसरीकडे, पण या नॅशनल पार्क्सला पूर्ण मार्क, आवडलं हे) आता आत सुरूची झाडं, जंगल असा भाग होता. वाळवंटी भागातून ब्लॅक फॉरेस्ट ची आठवण आली. आत बरंच अंतर गेल्यावर मुख्य पार्किंगची जागा आहे, जिथून नॉर्थ रिम दिसते. गाडी पार्क केली, भूक लागली होती म्हणून तिथे समोरच जे ठिकाण दिसलं आधी तिथे गेलो. अंडी आणि बटाटे, चीज घातलेला Tortilla रोल एवढाच बरा पर्याय होता. बाहेर मोकळी जागा आहे एवढी, तर या खाण्याच्या ठिकाणी कंजुषी का केली असेल असा प्रश्न पडला, जरा दहा लोक उभे राहू शकतील एवढी तरी जागा हवी होती. तिथेच Souvenir पण होते थोडे, सगळी गर्दी होती. पण खाऊन बरं वाटलं. आत बसण्याची काहीच सोय नव्हती, त्यामुळे बाहेर उभं राहून ते खाताना वाट लागली, कारण भयंकर वारा होता.
पटपट खाऊन मग मोर्चा वळवला रिम बघायला. एक दोन खारुताई भेटल्या. पुढे पाच मिनिटात चालत तिथे पोचलो आणि बघतच राहिलो. समोर भव्य, Grand शब्दाला जगणारा असा नजारा होता. याआधी फोटो आणि व्हिडिओ बघून इतका अंदाज आला नव्हता, ते प्रत्यक्ष बघण्यातली मजा खऱ्या अर्थाने अनुभवली.

इथे एक आमच्या शेजारच्या गावातला जर्मन माणूस भेटला. त्याच्याशी गप्पा झाल्या (याबद्दल आधी लिहिलं आहे, ती लिंक कमेंट मध्ये). थोड्या वेळात वाऱ्याचा जोर आणि थंडी अजून वाढली होती. आम्ही अजून पुढचे एक दोन पॉईंट पायी जाऊन बघितले, प्रत्येक ठिकाणाहून दिसणारे Canyon वेगळे होते. जाताना रस्त्यात दिसलेली काही झाडांची खोडं पण लक्षात राहतील अशी होती. सगळं मनात आणि फोटोंमध्ये साठवून घेत होतो, थंडी अजूनच वाढली होती आणि आम्ही तेवढ्या थंडीचे कपडे नेलेले नव्हते. या सगळ्या वाळवंटी भागात संध्याकाळ नंतर पटकन गार होतं हे वाचलं होतं, Layers मध्ये कपडे ठेवले होते पण एवढं कमी तापमान आम्ही इथून निघे पर्यंत दिसत नव्हतं. मग गाडीने पुढे जाऊन एक संग्रहालय आहे असं दिसलं, तिकडे गेलो. जाताना हरिण/सांबर जमातीतले काही वन्य प्राणी दिसले (नेमकी नावं माहीत नाहीत). त्या संग्रहालय / दुकानात गेलो, ते बंद व्हायला २०च मिनिट होते, तेवढ्या वेळात बघू असं वाटलं.
हे पूर्ण दुकान डोळ्यांना सुरेख वस्तूंची मेजवानी होती.
या ठिकाणी Native American लोकांनी, त्यातही मुख्य yavapai या आदिवासी जमातीच्या लोकांनी केलेल्या वस्तू होत्या. प्रत्येक वस्तूतली सुबक कलाकुसर वाखाणण्या सारखी होती. योगायोग असा की तिथली काही डिझाईन आपल्या कडच्या वारली डिझाइन सोबत मिळती जुळती होती.
दोन वेगळ्या खंडातले लाखो किलोमीटर दूर असणारे लोक, पण जंगलात एकरूप झालेले, त्यातून आलेल्या शैली स्वतंत्र असल्या तरी त्यात एखादा असा समान धागा असावा. :)
खरेदी काही केली नाही, कारण सगळं बघून नेमकं काय घ्यावं हे पटकन ठरवता येत नव्हतं. तिथे दुकानात पण जॅकेट्स होती, पण दोन दिवसासाठी थंडी असेल असा विचार करून घेतली नाही. तसंही अजून एक दिवस पुन्हा आम्ही Grand Canyon ला येणारच होतो. दुसऱ्या दिवशी पाऊस असेल तरी अजून एक दिवस आमच्या हातात होता. आज सगळ्याची फक्त झलक अनुभवली होती. पुढच्या एका भागात पुन्हा Grand canyon बद्दल येईलच.

हॉटेल मध्ये आलो, चेक इन केलं आणि बॅग ठेवून लगेच तिथून अगदी दोन मिनिटांवर असणाऱ्या भारतीय रेस्टॉरंट मध्ये गेलो. हे आधीच शोधून ठेवलं होतं. तिथे Buffet होता पण आम्ही रोटी, पालक पनीर अशी ऑर्डर दिली. रेस्टॉरंट स्वरूप एखाद्या धाब्यासारखा होतं. तिथली मालकीण माझ्या एका मैत्रिणी सारखी दिसत होती आणि त्याही मैत्रिणीचं बुलढाण्यात Restaurant (हॉटेल म्हणायचो आम्ही, रेस्टॉरंट आता आता सवय झाली आहे) होतं. गरम गरम रोटी खाऊन त्या थंडीत जीव सुखावला. पोटभर जेवण झालं. निघताना मी त्या मुलीला जेवण खूप आवडलं असं सांगितलं. मग तिने 'सुबह भी बहोत कुछ होता है हमारे यहाँ पे, छोले पुरी बनाते है, आ सकते हो कल भी' असं सांगितलं. त्या वेळी तरी ते आमच्या डोक्यात नव्हतं, पण दुसऱ्या दिवशी हवामान खात्याला जागून बर्फ पडणार आहे हे माहीत नव्हतं. छोले पुरीके दाने दाने पे हमारा नाम लिखा हुआ था, त्याबद्दल पुढच्या भागात ...

क्रमशः

मधुरा देशपांडे - शेंबेकर
०३-०५-२०२५