कविता

बोल ना!

बोल ना रे बोल ना काही

उन्हाची तिरीप किंवा धुक्याची दुलई
सडा सांडली बकुळी किंवा शुभ्र जाई जुई
बोल ना रे बोल ना काही

सुचलेले काही किंवा अव्यक्तसे काही
रोजच्याच गोष्टी किंवा नवी नवलाई!
बोल ना रे बोल ना काही!

मनीचे चांदणे किंवा नभाची निळाई
तुझे माझे क्षण किंवा जुनीशी अंगाई
बोल ना रे बोल ना काही

Keywords: 

कविता: 

सांग ना...

( प्राची रेगेची ही कविता वाचून झब्बू द्यावासा वाटला. म्हणून ही कविता, १९८८मधे झालेली, त्या वयानुरुप बाळबोधच आहे Heehee पण घ्या चालवून)

तुझ्या डोळ्यातली स्वप्नं
मलाही दिसावीत...
चांदण्यांनी तुझाही हात
पोळला जावा
असं का व्हावं
आपल्या भेटीत?

तुझ्या गाडीचा ते
धुंद वेग
माझ्या केसातला तो
गंधीत मरवा
नागमोडी रस्त्याची
मायावी वळणे
घनदाड झाडांची
वेडी माया... सांग ना...

तनमनातून आलेले
तुझे शब्द
भावनांनी ओथंबलेले
माझे सूर
अस्वस्थ करणारी
तुझी नजर
"आवर ना" म्हणणारी
माझी वीज...सांग ना...

वाळूवर उमटणारी
भरीव गाज

कविता: 

भेट

अस काय होत तुझ्या माझ्यात?
कधी कोणता आव नाही
कधी ओढा ताण नाही
कसं अलगद जपलेलं
कातर हळवं नितळ स्वच्छ नातं.
इतक नकळत जपलेलं की
काय जपतोय हे ही न कळावं?
इतक घट्ट सामावलेलं
की तुझं दूर असणंही न जाणवावं!
आणि मग झालीच आपली भेट
तू होतासच माझ्यात
अन् मी ही तुझ्यात
न भेटता न बोलता सामावलेलं
अस्तीत्व आपलं एकमेकांत
ती आपली भेट
देऊन गेली भेट
तुझी मला नि माझी तुला!

कविता: 

शामसखी आणि अद्वैत

(दोन जुन्या्या कविता, आजसाठी Lol
_.jpg

उभी कधीची यमुनातीरी
मध्यान सरली, उन्हे उतरली
शाम वेळ अन शाम न सोबती
धीर न उरला मनी जराही
हूरहूर, काहूर मनी दाटली
अंधारुनि आली सृष्टी सारी
शाम सखी मी, शाम सखी

दाट धुक्याने वाट अंधुकली
शिरशिरी उठली यमुने वरती
सोबत तिच्या मी आसुसलेली
पाठराखणीस कदंब सावली
पुऱ्या मिसळलो आम्ही तिघी
एकच तू, नयनी - हृदयीही
शाम सखी मी, शाम सखी

अवनी सारी गंधीत झाली
त्यात मिसळली धुंद पावरी
घेऊन तुझिया चाहूल आली
अंतर्बाह्य पुलकित झाली
राहिले न मी, मी माझी
तूच तू, झाले मी सारी

Keywords: 

कविता: 

साथ

'साथ' या शब्दानेच दिलाय दिलासा
एकटेपण नुरु देण्याचा घेतलाय वसा

मातेच्या गर्भातूनच लागतो बाळास
आईच्या साथीचा आश्वासक ध्यास

फुलाच्या सौंदर्याला सौरभाची 'साथ'
अथांग सागराला किनार्‍याची 'साथ'

उच्च शिक्षणाला असेल 'साथ' संस्कारांची
घडेल तरच सुसंस्कॄत पिढी उद्याची

अथक परिश्रमांना यशाची 'साथ'
निखळ मैत्रीला विश्वासाची 'साथ'

पती अन पत्नीची भावगंधित 'साथ'
सुखी संसाराचे गुपित असे यात

'साथ' असावी प्रेमळ अन हवीहवीशी
स्वार्थी जगात सापडणार नाही अशी

दिस,मास, वर्षे जशी सरावी
सहवासाची गोडी वाढत रहावी

न जावा तडा संशय, गैरसमजाच्या शस्त्रांनी

कविता: 

बुद्धिबळ

बुद्धिबळ शिकून घे!
तू नेहमी सांगायचास..

आयुष्यात कोण कसे
डावपेच खेळतोय;
समजायला उपयोग
होतो म्हणे त्याचा..

तू म्हणालास म्हणून;
शिकून घेतलं मी ते ही

पण; काळ्या पांढऱ्या सोंगट्या
अशी विभागणीच नसते
खऱ्या आयुष्यात

हे "चेकमेट" झाल्यावर
लक्षात आलं बघ

कविता: 

पूल

तुला कळलं असेलच म्हणा,
कालच्या वादळी पावसात
आपल्या गावांना जोडणारा
पूलच मोडून गेला

तसं गाव नेहमीच्या
कामकाजात व्यग्र आहे;
पूल तुटल्याने काय ते
दळण्वळण फक्त बंद आहे

तसही स्वयंपूर्ण असल्याची
भावना इतकी तीव्र आहे
की आता दोन्हीकडून
परत पूल बांधायचे
प्रयत्नही होण कठीण आहे

हे देखील तुला कळलं असेलच म्हणा..

कविता: 

खेच ( वेगळी)

(मृ ने वापरला शब्द वेगळ्याच संदर्भात... त्याची कविता एक टिपी म्हणून तिथेच लिहिली. पण तो शब्द वेगळ्या अर्थाने मनात भिरभिरू लागला. अन मग ही उतरली मनातून खाली...)

तू म्हणालीस नजरेनेच
अन मी तुला जवळ खेचलं...
मनापासून हसलीस
अन लाजलीसही...

कित्तेक दिवस लोटले...
ना तू नजरेने काही बोललीस
अन मी ही नाहीच वाचले
तुझ्या अव्यक्त मनातले...

संपलीच का ग आपल्यातली
एकमेकांमधली,
ती हवी हवीशी
खेच...

कविता: 

तुम्हीच का ते?

तुम्हीच का ते? ज्यांच्याबद्दल
ती शेवटी बरळत होती?
तुमचीच छबी बहुदा तिच्या
डोळ्यांमध्ये तरळत होती...

तुम्ही थोडे चांदण्यातल्या
डोहासारखे दिसता का?
तुमचाच गंध पहिल्या पावसात
मातीत उमलून येतो का?

तसं असेल तर तुम्हीच ते...
ज्यांची बाधा जडून तिनं,
रात्री काढल्या तळमळून अन्
धगीत लोटलं सगळं जिणं!

शेवटी शेवटी सांगते अश्शी
लालबुंद रक्ताळलेली...!
डोळे जड मधाळलेले...
थोडी थोडी स्वप्नाळलेली...

काय होतंय?... कुणालाही
सांगू शकली नाहीच ती
अखेरपर्यंत तुमचं नाव
घेऊ शकली नाहीच ती...

फार हाल झाले तिचे...
तुमच्यापायी झुरताना...
निरोप द्यावा कुणापाशी?
तुमच्यासाठी मरताना?

कविता: 

राज्य

जराजराशी सैल होऊ दे बोटांच्या गाठींची गुंफण..
जराजरासेे पुसून टाकू पाठीवरचे हलके गोंदण..
जराजराशी शांत होऊ दे कुंडलिनीची अलगद थरथर..
जराजरासे वाफ होऊ दे केसांवरचे गंधित दहिवर..
जराजरासा खुडून टाकू उरात भरला उनाड वारा..
जराजरासा उतरून देऊ देहावरचा मोरपिसारा..
जराजरासे हटव तुझे ते, पायांवरचे पाय आर्जवी.
जराजराशी फिकट होऊ दे ओठांवरची मोहमाधवी.
जराजरासे पुन्हा येऊ दे मला नियंत्रण श्वासांवरचे..
जराजरासा दृष्टीआड हो, राज्य त्यागुनि प्राणांवरचे..

-संघमित्रा

खूप दिवसांनी लिहीलेली कविता..

Keywords: 

कविता: 

पाने

Subscribe to कविता