कविता

दीपोत्सव

दीपोत्सव
उत्सव दिपकांचा दिपोत्सवपर्व
उजळल्या दशदिशा प्रकाशाचा सर्ग
उतरल्या काही आकाशीच्या तारका
उमलल्या त्या फुलझडीतून कलिका
उधाण आनंदाचे वर्षाता स्नेह नीर
उत्साह, उमंग, उल्हास याने भरला ऊर
उपकार करता ,नको वाच्यता - घ्या ही शपथ
उचला पाऊल,चाला वाटचाल ,हाच पथ
उभार मरगळल्या जीवा देई प्रकाश
उपरती हो ऐसी,झटका कुरीती सावकाश
उज्वल भविष्य, उत्तम आरोग्य लाभो
उजाडता नव दिन,उत्कर्षाचे वारे वाहो
उदरभरण्या हे अनेकविध जिन्नस
उपहार द्या-घ्या करत हास परिहास
****शुभ दीपावली****
विजया केळकर ____

कविता: 

चंदेरी दुनिया

चंदेरी दुनिया

चल चल जाऊया चंदेरी दुनियेत
लुकलुकणाऱ्या ताऱ्यांना घेऊ ओंजळीत

एखादा लबाड ढग येईल अवचित
चांदोबास लपवेल काळ्या चादरीत

अरे! तो तर बसला हरणांच्या गाडीत
आणि लागलाय हसायला गालात

भाग घेऊया या का लपंडावात
गाडीवान होऊ वा शिरुया ढगात

आता तो पोहू लागलाय आकाश गंगेत
आनंद लहरींवर नक्षत्र लेण्यात

जांभाई सांगते झोप भरलीय डोळ्यात
आईनं थोपटता बाळ रमलाय स्वप्नात

विजया केळकर ___

कविता: 

टुमदार बंगली

टुमदार बंगली
टुमदार बंगलीच्या - प्रवेशदारी कमान
बोगनवेल झुकली - मग उंचावते मान
मधुमालती चढली - नक्षीदार जाळीतून
निळी-पांढरी गोकर्ण - टवकारती कान
कुंपणावरील कोरांटी - कां करते तणतण
गुलाबकळी हसली - तेवढ्यात खुदकन्
आत टाकलं पाऊल - लाजवंतीस चाहूल
लाल पिवळी कर्दळी - न् लाललाल जास्वंदी
बोलेल कशी तगर - खुणावेल ती अबोली
चमेलीच्या अंबराला - पानाफुटीची झुंबर
गारवेलीचा गार वारा - खाली चिमणा पसारा
चाफा कां झाला अस्वस्थ - उभा प्राजक्त तटस्थ
गाणे गाई कुंदकळी - गोफ गुंफी गुलबाक्षी
मुरडता चाफेकळी - पारिजात होई साक्षी

कविता: 

जनुके

f2a12901d33a61c02c78e710ee7e5291.jpg

हाती बाळाच्या कपड्यांची,
दुधाच्या बाटल्यांची,
स्वतःच्या ऑफिसची व पाठीवर लॅपटॉपची,
पोटावर बेबी सॅकची,
मेंदूत कामाची,
मनात असंख्य विचारांची,
पायात अनंत अंतरांची,
गाडीत असीम वेगांची,
कसली कसली ओझी घेऊन भिरभिरलीस?

कसल्या कसल्या अस्थिरता,
पैशांच्या,
करिअरच्या,
घरकुलाच्या,
पिल्लाच्या,
घरच्या,
सगळ्या काळज्या गिळत,
काम करत राहिलीस....

कविता: 

अंबेचा उदो उदो बोला

अंबेचा उदो बोला
अश्विन शुध्द प्रतिपदा ,येई येई ग शारदे
झाली घट स्थापना , देई देई ग वरदे
दिवा अखंड लाविते,तेज ऐसे उजळू दे
कर जोडूनी नमिते ,कृपा सदैव असू दे
नऊ दिनी नऊ दुर्गा ,नवरात्री रंगे गर्बा
द्वितीयेची चंद्रकोर ,भाळी रेखे एकवीरा
खुले नेसू हिरवेगार ,लेणे शोभे अंगभरा
अंबा नांदे करवीरा ,' फुले साज ' तृतीयेला
नको काळा न पांढरा ,ऐसा शालू हवा तिला
केशरी प्राजक्त देठ ,भंग भरला सिंदुरी
छटा तीच यावी मग , वस्त्र - प्रावरांवरी
शुभ्र पांढरी कमले ,श्वेतांबर धरे देवी
भगवती सरस्वती ,निर्मलता मनी द्यावी ,
लाल चुन्नी, लाल चुडा, पायी महावर लाल
ओठी रंगलाय विडा , रूप मनी हे ठसलं

कविता: 

ओढ

मन ओढ घेत राहतं सतत तुझ्याकडे...
डोळे स्वप्न-सत्यातला फरक ओळखेनासे होतात...
इतक्यांदा तू दिसतोस समोर ...
थेट समोर ....
अगदी जवळ...
श्वासांची ऊष्ण आंदोलनं जाणवतात मला ...
इतक्या समोर...
तुझ्या मिठीचा गंध दरवळत राहतो आसपास...
धुंदी चढतच राहते क्षणाक्षणाला...
या सगळ्या धुंद वेड्या भास-आभासांना पेलून शरीर थकतं हळू हळू!
ओढतं राहतं रोजच्या घाण्याच्या चकरा...
मन सैरभैर धावतं
अन शरीर घट्ट रुतून बसतं
संसारात,
जबाबदाऱ्यांत,
मुला बाळात...
आणि काय कायसमोर असेल त्यात.
निश्चल शरीर
आणि ओढाळ मन
ओढाताण नुसती अविरत!
बांधते मी रोज दावणीला हे वेड...
तट्कन् तुटणारे हे मन एके दिवशी

कविता: 

प्रार्थना

प्रार्थना
विमलमती दे गजानना
भालचंद्रा सिंदुरारि हिची कामना
लेण्याद्री रमलास गौरीनंदना
लेप रक्तगंधाचा हा गजवदना
सप्रेमे आळवू सिध्दिगणेशा
त्वरा करा या हो गणाधीशा
तत्वमसि तू, गणपती तू
राजसवदना,तू, अधिपती तू
व्यास-शिष्या आता दु:ख हरा
वाढते मोदक, वाहते दुर्वांकुरा
दिवसें-दिवशी मोद भरा
शुभंकरी सुखकरी हो, मयुरेश्वरा
हिची तव चरणी प्रार्थना ....

विजया केळकर __

कविता: 

हरवलेला पाऊस

थेंब टपोरू लागतात
खिडकीच्या दुधाळ काचेवर..
ढगांच्या काजळमायेत
उगवते एक तेजस्वी शलाका.
दिसते एक डहाळी काडकन मोडताना
समोरच्या गुलमोहराची..
शेवटी येतेच घसरत जमिनीवर
तिच्या खुळखुुळणाऱ्या शेंगांसकट.
कानात जमा होतो तडतडणारा पाऊस
शेतावरल्या गोठ्याच्या पत्र्यावर..
हुंगता येते ताजी कोरी हवा
बिनचष्म्याच्या बदामी डोळ्यांनी.
गडद करकरीत ढगांचा लागत नाही ठाव
आणि समोर उभे रहाते एक हरवलेले गाव..

Keywords: 

कविता: 

श्रावण

श्रावण पाऊस
आला आला पाऊस आला
संगे श्रावण मास हा आला
जीवाची सरली घालमेल
सणासुदीची रेलचेल
उन्हां पावसाचा लपंडाव
सोमवारी पूजा सदाशिव
मंगळागौर देईल वरदान
अर्पिता सोळा पत्री-फुले, सौभाग्यवाण
वंदा बुध-बृहस्पती
बनण्या विद्या वाचस्पती
आघाडा,दुर्वा,चणे-गूळघेऊन पूजती
लेकुरे उदंड करी आई जिवती
संपत शनिवार,राणूबाईचा आदित्यवार
व्रत वैकल्यांचा महिमा अपरंपार
शेतीसाठी नागांना वाचवा
नागपंचमी सांगे सख्यभाव जागवा
प्रेमबंधन राखीचं राखा
झाला कृष्ण द्रोपदीचा पाठीराखा
वन्देमातरम् चा करवा गजर
हाती ध्वज तिरंगा, उधळा अबीर

कविता: 

जाहल्या काही चुका...( पाडगावकरांची क्षमा मागून __/\__)

जाहल्या काही चुका अन्‌ शब्द काही बोललेले
तू दिलेले दु:ख सारे, प्रेम म्हणूनि गाईले

प्रेम भरल्या त्या दिसांचा, आठव जागा आजही
एकटीने झेलते आघात सोयऱ्यांचे, कधीची
त्या क्षणांना साद घालीत, संसार सारा ओढिते
तू दिलेले दु:ख सारे, प्रेम म्हणूनि गाईले...

होईल सारे नीट अन, पार करेन भवसागरा
आशा ही लावुनिया हृदया, मी कधीची धावते
मी असे सर्वस्व माझे, तुलाच रे वाहिले
तू दिलेले दु:ख सारे, प्रेम म्हणूनि गाईले...

कविता: 

पाने

Subscribe to कविता