कधी अचानक दिवस उगवतो 
खूपच वेगळा अगदी वेगळा 
त्याला रोजची घाई नसते 
जाण्याची गती नसते
            रेंगाळणाऱ्या वार्यासारख्या
            तो  थांबून थांबून चालतो 
            जुन्या  पुराण्या आठवणीना
            तो आठवत आठवत निघतो
सुखाबरोबर दुखाचीही गोष्ट निघते
मनातील कोपर्‍यामधील आठवणी उजळत
मधेच एखादी अनामिक हुरहूर दाटते 
आणि अशातच संध्याकाळ होते
           मन पुन्हा एकदा विचलत होते
          पूर्णपणे घुसळून निघते
          मग एखादी अशा मनामध्ये जागते
         उरलेल्या आयुष्याला पुन्हा दिशा देते

ती एकटीच राहते म्हणे....
आणि तिचे रिलेशनशिप स्टेटस पण
काही कळत नाही बुवा....

कधी गळापडू मैत्री करत नाही
अन कधी विनम्र पणा सोडत नाही...

छ्या.. ह्या स्वप्नाळू बाईला
साच्यात बसवायचं तरी कसं ?!

मी कशी दिसते अन कोणावर प्रेम करते
या वरून मला ठोकुन ठाकून साच्यात बसवायचे
तुमचे प्रयत्न आहेत व्यर्थ.

मी फक्त मी म्हणून जगते आहे
समृद्ध, सुखी, स्वतंत्र, समर्थ.

तुमचे तुच्छ पूर्वग्रह आणि सामाजिक बंधने
तोडून विहरते आहे मी मोकळ्या निळ्या अवकाशात

कसलं ग्लास सीलिन्ग म्हणताय?!

माझं ज्ञान कमी पडत होतं ते शिकून
केलीये मी त्यावर मात.

आहा!! काय सुंदर ओळ
कसं ग बाई गोड ते!
ओहो ओहो ,
अहो थांबा थांबाच
अं?
काय झाल?
च्च!!! मीटर बघा की
असं काय!! हो की,
निट उमटू तरी दे मला मनात तुझ्या
मला काय म्हणायचं आहे ते तरी ऐक ना, प्लीज
छे छे अजिबातच नाही
म्हणजे नाहीच
हे बघ मला वृत्त सांभाळायला हवं आहे.
तू नकोस
उपटली ओळ
कम्प्लीट बॅकस्पेस
विंडोच्या या टोकापासून त्या टोकापर्यंत.
...
तर मी काय म्हणत होते आम्ही ना थेट स्क्रीनवरच लिहितो आजकाल ,
हे स्क्रीनवर लिहिण फार सोप्प असतंय बघा, कागदावर कशी खाडाखोड स्पष्ट दिसते कागद नष्ट करेपर्यंत.

इवलेसे हात तुझे सामावू दे माझ्या हातातच
थोडे दिवस रहा अजून तू लहानच

निरर्थक बडबडणे तुझे ऐकू येऊ दे सततच
थोडे दिवस रहा अजून तू लहानच

घरभर फिर माझ्यामागे तू अजून रांगतच
थोडे दिवस रहा अजून तू लहानच

हट्ट तुझा पुरवत राहू देत मला कायमच
थोडे दिवस रहा अजून तू लहानच

हास्य निरागस तुझे घरात राहू दे फुलतच
थोडे दिवस रहा अजून तू लहानच

अनुभवू दे मला लहानपण तुझे अजूनच
थोडे दिवस रहा अजून तू लहानच