दर वर्षीप्रमाणे याही वर्षी फोटो सर्कल सोसायटीने महिला दिनाच्या निमित्ताने 'विद्युल्लता' हे फोटोस्टोरी प्रदर्शन आयोजित केले आहे.
२०१५ साली महाराष्ट्रातल्या ठाणे, पुणे, जळगाव, सोलापूर, तुळजापूर, लातूर, औरंगाबाद अशा विविध भागातल्या, समाजासाठी उत्तुंग कार्य करणाऱ्या स्त्रियांच्या फोटोस्टोरी या प्रदर्शनात पहाता येतील. या प्रकाशचित्रांचे प्रदर्शन ६ मार्च २०१५ ते ८ मार्च २०१५ रोजी ठाणे कलाभवन, ठाणे येथे भरवले जाणार आहे.
तुम्हा सगळ्यांना या प्रदर्शनासाठी आग्रहाचे निमंत्रण.
जरासा गोंधळ.. किंचित हुरहुर..
मनात दाटलेली, एक भावना आतुर...
बोलायचय खुप काही.. पण शब्द मिळत नाही..
शब्द मिळाले तरी .. नेमकं.. बोलणं जमत नाही...
'ओके' 'आय सी' च्या पुढे गाडी सरकत नसते..
ह्रदयात अनामिक धडधड वाढत असते..
'आणि काय.. बाकी काय..' प्रश्न पडत रहातात..
'सिंगल आहेस का?' विचारण्याचं धैर्य गमावत जातात..
फ्रेंडस बुकस.. सारे सारे विषय संपून जातात..
ह्रदयातली स्पंदनं तिथंच अड्कून पडतात..
'खूपच बिझी असशील ना..' ओठातून उमटत..
'परत कधी भेटशील..' नजरेतून उमगत..
घड्याळ सरकत असत.. तगमग वाढत रहाते..
वेळ मिश्कील हसून आपल्याकडे पहाते...
'ड्रॉप करू का..' त्याचा प्रश्न उमटतो...
मी ना खूप बाबतीत अर्धवटराव आहे. मला लिहायला, चित्र काढायला, रंगवायला, मेहेंदी काढायला, फोटो काढायला, गायला, नाचायला नुसतं आवडतं. पण काहीच, कुठलीच गोष्ट अगदी भन्नाट जमत नाही. सगळं नुसतं जॅक ऑफ ऑल, मास्टर ऑफ नन. ही मी काढलेली चित्रं/स्केचेस्/पेंटींग्ज..
मायबोलीवरील एका चित्रकाराने हॉटेल वैशालीचे अतिशय अप्रतिम पेन स्केच काढले होते. ते पाहून मी फार स्फुरीत होऊन वगैरे कॉपी करायचा प्रयत्न केला होता! कॉपीच आहे, पण फार आवडती कॉपी आहे माझी.. :) माझ्या इथल्या स्वयपाकघरात मी लावून ठेवली आहे ही फ्रेम. :)
मला पार्टी डेकोरेशन्स थीम्स प्रमाणे करायला खूप आवडतं. :) मुलांचे वाढदिवस आणि गणपतीत मी माझी ही हौस भागवून घेत असते.
मी अत्तापर्यंत केलेल्या थीम्सः निमो, थॉमस द ट्रेन इंजिन, कार्स, बॉब द बिल्डर, शेफ पार्टी, माईन क्राफ्ट आणि शेप्स अॅन्ड कलर्स, लेगो. गणपतीत यावेळी आम्ही समुद्रातला गणपती केला होता. शक्यतो रीसायकल मटेरियल वापरून मी डेकोरेशन करते.
या सगळ्यातली माझी फेवरेट थीम माईनक्राफ्ट. आणि मग लेगो. लेगोवर नंतर लिहीन. :bigsmile:
मुलाच्या ९व्या वादीला आमची थीम होती माईनक्राफ्ट.
हल्ली आमच्या पार्ट्या बॉईस ओन्ली असतात त्यामुळे त्यांना बिझी ठेवण्यासाठी मी ट्रेझर हंट ठेवला होता.
काल बर्याच दिवसांनी लाँग ड्राईव्हला बाहेर पडलो. नाही नाही चुकलेच. कामासाठी बाहेर पडलो, काम झाल्यावर लाँग ड्राईव्हचा बेत ठरला. नाहीतर गेले काही दिवस घरातून बाहेर पडणे फक्त कामासाठीच होत होते. (आजारपणे, विचित्र हवा, थंडी इत्यादींमुळे..)
तशी मी काही फारशी इमोशनल वगैरे व्यक्ती नाही. उगाच कुणीतरी काहीही कारण इक्कुल्या कारणासाठी मला रडू वगैरे येत नाही. क्वचितच रडणार्यांचा एक प्रॉब्लेम असतो तो म्हणजे एकदा रडू आलं की काही केल्या थांबत नाही.... मग आधीचंमागचंपुढचंगेल्यातीनचार वर्षांमधलं जे काय रडणं शिल्लक असतं तो सगळा इमोशनल धबधबा एकदमच सुरू होतो. “टचकन डोळ्यांत पाणीआलं” वगैरे नाहीच. डायरेक्ट जुलै महिन्यातला पाऊसच.
२०१३ च्या एप्रिलपासून पुढचे बरेच महिने मी काहीनाकाही कारणाने फिरतीवर होते. एकदा तर साधारण पावणेदोन महिन्यांनी घरात पाऊल टाकलं. ते पण ८-१० दिवसांकरताच.
एप्रिलच्या आधीही लेक्चर्स वगैरेमुळे महिन्यातले ७-८ दिवस बाहेरगावी असणं हे होतंच.
तर या सगळ्यासंदर्भाने आलेले दोन गमतीशीर अनुभव.
१. फेसबुकावर जुजबी ओळख झालेले सदगृहस्थ (फेजुओझास). त्यांच्या कॉलेजच्या कुठल्या तरी कार्यक्रमात मी सामील होणे त्यांना अपेक्षित होते त्याप्रित्यर्थ फोन नंबराची देवाणघेवाण केली गेली होती.
फेजुओझास - पुढच्या महिन्यात अमुक तारखेला वेळ देऊ शकाल का आमच्या कॉलेजसाठी.