अजूनही आठवतात ते दिवस. नुकती थंड होत होते मी. पोटातली आग अजूनही ढवळायची, वर वर यायची. पण मग आकाशातून तू पाझरु लागला, अन तुझ्या शिडकाव्याने शांतवत गेले मी. मग किती तरी काळ असाच गेला. मी, अन हळूहळू वाढत गेलेले तुझे कोसळणे.
अन मग अचानक काही हलले उदरात. आधी वाटले, तीच ती आग. पण नाही, हे काही वेगळे होते. काही शांत करणारे, अगदी तुझ्या सारखे, मनाला शांत करणारे, मन तृप्त व्हावं असं काही. ती जाणीव, पहिली जाणीव माझ्या स्त्रीत्वाची. काही रुजत होते, वाढत होते, आत आत, उदरात.अस्तित्वाची एक नवी अनुभुती.
कठोर परिश्रम, चिकाटी आणि दूरदृष्टी यांच्या जोरावर दीडशे पेक्षा अधिक वर्षांपूर्वी लंडनमध्ये सुरु झालेली जगातली पहिली भुयारी रेल्वे, जिला लोक भाषेत ट्युब म्हणतात, ते एक मानव निर्मीत आठवं आश्चर्यच वाटत मला. आणि म्हणूनच मी जेव्हा या टुयबने पहिल्यांदा प्रवास केला तेव्हा गाडी जरी जमीनीखालुन जात होती तरी मी मात्र अक्षरशः हवेत होते.
२८ फेब्रुवारी हा आपण विज्ञान दिन म्हणून साजरा करतो. ह्या दिवशी बऱ्याच वैज्ञानिक संशोधन संस्था सर्वसामान्यांसाठी मुख्यत्वे शालेय विद्यार्थ्यासाठी खुल्या असतात. तिथे बरेच दिवसभराचे उपक्रम असतात.
मुंबईतल्या अश्या काही संस्था :
१. होमी भाभा विज्ञान शिक्षण केंद्र : http://www.hbcse.tifr.res.in/events/national-science-day-2016 ( मी इथे २-३ वर्ष गेले होते खूप मज्जा यायची मला तिथे )
२. BARC अणुशक्तीनगर
३. नेहरू विज्ञान केंद्र आणि तारांगण : दोन्हीकडे बरेच उपक्रम असतात. फोन करून माहिती विचारता येते.
अंदमान, पोर्ट ब्लेअर. नितांत सुंदर समुद्र किनारा लाभलेलं अंदमान. अनेक छोटीमोठी बेटं आणि त्यामानाने कमी वस्ती असल्याने इथला समुद्र अतिशय स्वच्छ आणि सुंदर आहे. पूर्वीचं का़ळ्या पाण्याच्या नावानं कुप्रसिद्ध असलेलं अंदमान आता पर्यटकांसाठी एक सुंदर ठिकाण ठरू शकतं. इथे येण्यासाठी चेन्नै वरून विमान सेवा आहे. चेन्नै वरून निघालं की दोन तासात पोर्टब्लेअर. नाहीतर चेन्नै, विशाखापट्टणम आणि कलकत्त्याहून बोटीनेही येता येतं. पण ३ ते ६ दिवस लागतात.
२०१४ च्या मार्च महिन्यात ८ दिवसांची पाँडीचेरी आणि अंदमानची सफर करून आले. एका फटक्यात दोन दोन केंद्रशासित प्रदेश बघून आले. अर्थात दक्षिणेकडे जाण्यासाठी हा काही फारसा सुखावह ऋतू नाही. नोव्हेंबर ते जानेवारी हा सर्वोत्तम काळ. पण उन्हाळा अगदीच सहन न करता येण्यासारखा नव्हता.
इथे सगळ्या नवशिक्या, बनचुक्या, गुरू, शिष्यांनी आपापले क्रोशाकामाचे फोटो टाकावेत. शक्य असेल तर जेथून बघून केले त्या लिंका द्याव्यात. काही शंकाकुशंका असतील तर विचारविमर्श करावा.
हा मणिरत्नमचा आवडता स्पॉट आहे म्हणे! त्याच्या बर्याच सिनेमात आहे हा. रा-वन मध्येही होता. त्या सिनेमाच्या शुटिंगच्या वेळी अभिषेक आणि ऐश्वर्या राहिले होते त्याच रुममध्ये आम्हीही म्हणजे अभिषेक अग्रवाल, ऐश्वर्या अग्रवाल ( :इश्श: ) राहिले. भरीला आमच्याबरोबर आराध्या अग्रवालही होती. ते हे - अथिरापल्लीचं रेन फॉरेस्ट रिझॉर्ट .
अथिरापल्ली हे फारसं माहित नसलेलं केरळमधिल ठिकाण. तिथे फक्त एकच गोष्ट बघण्याजोगी - अथिरापल्लीचा धबधबा! पण काय सांगू, हे रिझॉर्ट इतक्या मोक्याच्या जागी वसवलंय की दृष्ट काढून टाकावी.
अवल टिचरच्या हाताखाली खुप जणींनी क्रोशाचे धडे गिरवले आहेत, गिरवीत आहेत. काहींनी स्वतः इंटरेस्ट घेऊन युट्युबबरून पाहुन नवीन काय काय विणायला सुरुवात केली आहे. तर तुम्हाला इंटरेस्ट असेल तर स्नोफ्लेक्स करून पाहू शकता. या साईटवर प्रचंड नमुने आहेत.
आज एक जागतिक सण साजरा केला जातो. भारतातल्या लोकांनी या सणाचा वसा उशीरा का होईना मनोभावे घेतला आहे आणि तो दरवर्षी यथाशक्ती पार पाडत आहेत. या सणाचा देव, संत वॅलेंतिन याच्या आराधनेकरता खालील आरती तयार केली आहे. भक्तांनी / इच्छुकांनी या आरतीचा आनंद घ्यावा ही विनंती. आरतीतल्या चुका माझ्या, मात्र आरतीचा कर्ताकरविता तो संत वॅलेंतिन आहे याची मला नम्र जाणीव आहे.
जय देव, जय देव, वॅलेंतिनी संता, हो प्रेमाच्या संता
कृपा जगावरी आदि पासूनी अंता, जय देव जय देव ||
येता फेब्रुवारी १४ तारीख, जरी महिना बारीक
भेटवस्तूंचा हा वाहे महापूर
खास व्यक्तींकरता याद्याही होत अन खरेद्या होत
एका निबिड जंगलातून तो धावत सुटला होता. समोरचं काही दिसत नाहीये, कुठे जातोय कळत नाहीये ... पण एकच गोष्ट ठाऊक आहे की इथून कसंतरी बाहेर पडायचयं ..... त्याने आपल्याला गाठायच्या आत. मागून आवाज येतोय का? की त्याचंच हॄदय त्याच्या छातीच्या पिंजर्यावर धडका मारतय? पायात पेटके येतायत ... त्राण कमी कमी होतय. पण निश्चय करून जीवाच्या आकांताने तो पळतोय. आणि मुठीत धरून ठेवलेली ती वस्तू????? दचकून त्याने ती पुन्हा चाचपून पाहतोय, तिच्याभोवतीची बोटं अधिकच घट्ट झालीत. ही वस्तू आपण किती शिताफीनं हस्तगत केली त्याच्या हातून पण मग त्यामुळेच तर तो खवळला. आता आपण त्याच्या तावडीत सापडून चालणारच नाही.
'चांदोबा' मासिकातील चित्रे फारच भन्नाट असायची. एक अदभूत जग होतं ते. वेगळ्याच प्रकारचे पेहराव, दागिने, चेहर्याची ठेवण असलेली पात्रं त्या चित्रांतून दिसत. त्याचबरोबर देवादिकांनी घातलेले मोठ्ठे आणि विविध प्रकारचे फुलांचे हार असत. चित्रातल्या बायका भरपूर गजरे माळलेल्या दिसत. चांदोबातील या चित्रांवर दाक्षिणात्य ठसा होता.
तेच ते 'चांदोबा'तले हार माटुंग्याच्या बाजारात बघायला मिळतात. अतिशय आकर्षक आणि नक्षीदार रचना केलेले हे हार बघून त्या कलाकारांचं कौतुकच वाटतं. काही हार तर खास दाक्षिणात्य स्टाईलचे - हे भलेमोठ्ठे. माणसापेक्षाही जास्त उंचीचे.
काही वेळा कितीही छान प्लॅनिंग केलेलं असलं तरी आपल्या हातात नसलेल्या घटकांमुळे ट्रिपमधला एखादा दिवस गंडतो. भीमबेटकाचं तसंच झालं!
मला आणि लेकीला बरं नसल्यानं त्या दिवशी हॉटेलमधून निघायलाच उशीर झाला. त्यातून अचानक आदल्या रात्रीपासून पाऊस सुरू झालेला. हवा चांगलीच गारठलेली आणि पावसाची पिरपिर सुरूच होती. आणि त्यादिवशी आमच्या अजेंड्यावर दोन ठिकाणं होती - सांची आणि भीमबेटका. भोपाळ पासून दोन्ही ठिकाणं दोन वेगवेगळ्या दिशेला.
दीड वर्शापूर्वी बहिणीला वाढदिवसाला काहीतरी वेगळी भेटवस्तू द्यावी असे डोक्यात होते. आणि नेटवर भेटवस्तू शोधता शोधता मला दिसली क्विलिंगची घड्याळे. किंमत होती १२०० ते १५०० अगदी माझ्या बजेटच्या बाहेर आणि . मग विचार केला, आपल्याला येतच क्विलिंग करायला, तर मग आपणच घड्याळ एक बनवुन द्यावे. आणि मग शोध सुरु झाला क्विलिंगसाठी मोकळ्या घड्याळाचा.
आणि फेविक्रिल हॉबी आयडियाजच्या दुकानात मिळालं एक घड्याळ. आणि भेट दिलं बहिणीला मी बनवलेलं क्विलिंगचं पहिलं घड्याळ. आणि ते पाहून तिच्याच ऑफिसमधल्या मैत्रिणींनी काही ऑर्डर्स दिल्या.
अमेझॉन वरून बीड ज्वेलरी मेकिंग किट मागवले व बसून काय काय बनवले आहे. अजून शिकतेच आहे. परवा एक मण्यांची ओळ केश्वीला बनवून दिली. खिळ्यावर टांगली की शोभेची दिसेल अशी.
पूर्वी पडदे असत असे काचेचे. एक सेट आहे. वीकांताला काय काय बनवत असते.
हा आमचा नाइफ पेन्टींगचा अजून एक प्रयत्न....
माध्यम : अॅक्रलीक कलर
रंग तयार करण्याच काम डायरेक्ट कागदावरच केलं गेलय.... ( आता हा लेकीचा पॅलेट काढायचा आळस आहे की जिनीयसगिरी हा प्रश्न अनुत्तरीत आहे )
ऑगस्ट 2015पासून सुरू असलेले प्रयत्न आज साजरे झाले गिनिज वर्ल्ड रेकॉर्ड साठी जगातील सर्वात मोठे ब्लँकेट भारतीय स्त्रियांनी आज पूर्ण केले. 11148 स्क्वेअर मीटर इतके मोठे ब्लँकेट आज भारतीय स्त्रियांनी विणून पूर्ण केले. आज सकाळी चेन्नई इथे हे रेकॉर्ड गिनिजच्या माननीय सदस्यांनी जाहीर केले
मला खूप आनंद होतो सांगायला की मी, माझी आई, माझ्या बहिणी, मैत्रिणी, येथील निर्मला, संपदा, सीमा आणि हजारो भारतीय महिलांनी या उपक्रमात मनापासून सहभाग घेतला होता. ऑगस्ट पासून जानेवारी पर्यंत हा उपक्रम चालू होता.
आम्ही कुठेतरी कामासाठी बाहेरगावी होतो. एका मित्राने बाथरूममधून विचारलं, "हृषिकेश, तुझी आंघोळ झाली का?" त्यावर तंद्रीत असलेल्या हृषिकेशने उत्तर दिलं, "मी साबण नाही खाल्ला." त्यावरून त्याला चिडवलं तर म्हणाला, "ंमी खरंच साबण खाल्ला नाही. तुला खोटं वाटतं का?"
तेव्हापासून मला नवीन ऐडीया मिळाली. आपल्याला बरेचदा गैरसोयीचे प्रश्न विचारले जातात. त्यांची उत्तरं या ठराविक लोकांना द्यायची नसतात. किंवा आपल्या खाजगी आयुष्याबद्दल सगळ्यांना सांगायचं नसतं. अशा वेळेस काय-वाट्टेल ती उत्तरं द्यायची.
प्र - तू नोकरी का करत नाहीस?
उ - मला वेळ नसतो फार.