https://www.rangde.org/

आज अचानक नवीनच काहीतरी जाणवलं. तुझ्या माझ्या अनेक क्षणांमधलं चंद्राचं लोभस अस्तित्व. खूप वेळ खोल विचार करत गेले तसं चंद्राचं प्रतिबिंब अधिकच ठळकपणे दिसू लागलं फक्त आपल्या दोघांच्या भावविश्वातलं. तसं पाहिलं तर या जगात आपण सतत आपापल्या व्यापातापांनी, माणसांनी वेढलेले. सतत एखाद्या भट्टीतली आग भगभगत रहावी तसा रोजचा व्यवहार, रोजची कामं, कर्तव्यं धगधगत असतात आणि तू, मी आणि आपल्यासारखे असंख्य तपस्वी ऋषीमुनी 'मां फलेषु कदाचन' (अर्थात हे जास्तच उदात्तीकरण झालं, पण 'करायचं म्हणून') वृत्तीने कर्माच्या समिधा त्या कर्तव्ययज्ञात अर्पण करत असतो.

२०११ सालच्या गणेशोत्सवात मायबोलीवर हा लेख लिहिला होता. त्यानंतर तीन वर्षांनी म्हणजे २०१४मध्ये मे महिन्यात हा लेख ब्लॉगवर टाकला. आज तोच लेख मैत्रिणींबरोबर शेअर करावासा वाटतोय. पाच वर्ष झाली, पण संदर्भांमध्ये विशेष काही फरक पडलेला नाहीये.

******************************************

http://asachkahibahi.blogspot.in/2014/05/blog-post.html

काल 'मदर्स डे' प्रीत्यर्थ फेसबुकावर चिक्कार आई-मुलींचे (मुलीच बरं का! कुठल्याच मुलाचा आईबरोबरचा फोटो माझ्या पाहण्यात आला नाही) फोटो पाहिले. सगळेच फोटो एकदम मस्त!

खरंतर ही लेखमालिका पूर्वप्रकाशित आहे. मायबोली आणि माहेरच्या दिवाळी अंकात मिळून लिहिलेल्या चार लेखांचे पाच भाग झाले. पण तरीही आज मीच खूप दिवसांनी एका रेफरन्ससाठी मी हे भाग चाळले म्हणून सहज इथेपण टाकावेसे वाटले. ज्यांनी तिकडे वाचले नसतील त्यांनी बघा इथे वाचून आवडताहेत का ते......
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ओनामा

वय वर्ष दहा पर्यंत (म्हणजे पाचवीत हो )आम्ही दोघी अगदी जीवश्च्य कंठश्च्य मैत्रिणी.दोघी हातात हात घालून शाळेत जाणार. एकमेकींचे डबे वाटून खाणार. मला लागल की तिच्या डोळ्यात पाणी तिला लागल की माझ्या डोळ्यात पाणी वगैरे. सहावीत असताना तिच्या वडिलांची बदली झाली पुण्याला. जाताना आम्ही अगदी गळ्यात गळे घालून भरपूर रडून घेतलं.आपल तिच्याविना यापुढे कस होणार म्हणून दोघींचा जीव अगदी कासावीस झाला आणि ती पुण्याला निघून गेली. मला तिच्या शिवाय करमेना तिला माझ्या शिवाय. एकदम उदास उदास वाटायला लागल.रोजची काम आवरत होतोच पण त्यात मजा येत नव्हती.पण शेवटी नाईलाज पण होता.