मी खेळ/ क्रीडा या विषयावर लिहीणं यापेक्षा मोठा जोक नाही. आयुष्यात मी कधी कुठलाही खेळ फार हौशीने खेळले नाहीये. समस्त क्रीडाप्रकारांचा मला जन्मजात कंटाळा. माझ्या मते या जगात एकच क्रीडाप्रकार - तोंड चालवणे. गप्पा मारणे हा माझ्या मते एक क्रीडाप्रकार आहे - आणि सर्वांत उत्तम क्रीडाप्रकार आहे.
मला आठवतय - फारा-फारा वर्षापूर्वी आपल्या मामीनी कुठेतरी निबंध लिहीला होता - माझा आवडता छंद - गप्पा मारणे . (कधी नव्हे ते) फार आवडलेला आणि पटलेला तो निबंध मला. (हे बहुदा मामीशी झालेलं पहिलं आणि शेवटचं एकमत!)
सिलसिला मध्ये ये कहां आ गये हम गाणे ऐकल्या व बघितल्यापासूनच ट्यूलिप गार्डन्स बघायचं फार मनात होतं. अॅम्सरडॅमला जाताना मुद्दाम क्युकेन हॉफ गार्डन जे १६ मे परेन्त उघडे असते व नंतर बंद होते ते बघता अनुभवता यावे अशी तजवीज करून आगाउ तिकीट बुक करून गेलो. नजर पोहोचेल तिथपर्यंत पसरलेले रंगीबेरंगी फुलांचे गालिचे किती सुखद असणार आहेत त्याची चुणूक विमान उतरतानाच आली. हिरव्या लॉन वर मैलोन मैल पसरलेले हर एक रंगाचे ट्यूलिपचे चौकोन आयताकार गालिचे बघून फार मस्त वाट्ते. भारतातील घामट, रखरखीत, पाण्याचे दुर्भिक्ष्य असलेल्या मे महिन्यात गेलो होतो त्यामुळे तर फरक जास्तच जाणवला.
ऑगस्टमध्ये क्रीडा जगतातला सर्वात मोठा सोहळा होतो आहे. समर ऑलिंपिक्स! ५ ऑगस्टला रिओ, ब्राझिल इथं उद्घाटन सोहळा आणि त्यानंतर क्रीडाप्रेमींना पर्वणीच असे दोन आठवडे! यानिमित्त मैत्रीणवर सोहळ्याचे, त्यातल्या स्पर्धांचे धागे निघतीलच पण "सृजनाच्या वाटा" उपक्रमामध्ये ऑगस्ट महिन्यासाठी यानिमित्ताने खालील विषयांवर मैत्रीणींनी लेखन/रेखाटन करावं असं आवाहन करत आहोत-
१. शाळा- कॉलेजात खेळलेला/खेळत असलेला खेळ
२. आवडता/आवडते खेळ
३. आवडता/आवडते खेळाडू
५. लहानपणीचे खेळ, आठवणी
४. स्वतः तयार केलेला खेळ
५. खेळांची चित्रे, फोटो.
६. खेळ आणि पैसा
७. खेळातलं राजकारण
हा ट्रेक घडायला तशी बरीच कारण घडली. एक कारण म्हणजे सिनेमातल्या हिरॉईनिंना जसा ‘आपले बालवय संपून आपण तारुण्यात प्रवेश केला आहे’, हा शोध अचानक लागतो, तसा मला आणि माझ्या मैत्रिणींना आपण आता चाळीशी पार केली आहे, असा महत्त्वपूर्ण शोध एका महान दिवशी लागला. आता आपल्याला ट्रेकिंग करायला थोडीच वर्षे राहिली, दरवर्षी एक तरी ट्रेक झाला पाहिजे, असा ठराव एकमताने मंजूर झाला.
तुम्ही घर सोडून बाहेर पडताना काय काय घेउन निघता? फोन, पर्स, पैसे, किल्ल्या? घरच्या अन कारच्या? ह्या किल्ल्या फार महत्वाच्या असतात आपले लाडके घर, आपली जानी दोस्त कार व कामाच्या ठिकाणी महत्वाची माहिती स्टोअर केलेली जपणार्या छोट्या जीनीच. ह्या किल्ल्यांसाठी मी छानश्या कीचेन्स बनवल्या आहेत. काच मण्यांची मी फॅन आहेच. व सेट मध्ये फिट न होउ शक णारे पण आपल्या जागी सुरेख, क्यूट असे मणी पडून होते. स्टार्ट टू फिनिश अर्धा तास लागला बनवायला. बघा ही सुशोभित किल्लीमंडले.
मुंबईच्या मध्यवर्ती भागातील एक सरकारमान्य खाजगी शाळा. रविवार असल्यामुळे वर्दळ अशी नाहीच. एकच वर्ग तेव्हढा उघडा आणि बर्यापैकी भरलेला, तोही लहान मुलांनी नाही तर मोठ्या माणसांनी. 'पॉझिटिव्ह थिंकिंग' या विषयावर कसलीशी कार्यशाळा आयोजित केली होती या वर्गात. मीसुद्धा तिथेच, त्या वर्गातच हजर होते, निपचित पडून जे कानावर पडतंय ते ऐकत होते. तसंही टेबलावर धुळ खात पडलेल्या माझ्याकडे इतर कुणाचं लक्ष जाणार नव्हतंच. व्याख्याता बोलत होता, सकारात्मक रहायाला कसं शिकायचं?
डाएटच्या पहिल्या भागात पूर्वी सांगितलेल्या आहारातून कर्बोदके कमी करून स्निग्ध पदार्थ वाढवायचे आहेत; पण ते चवदार लागते
म्हणून दिवसभराच्या एकूण कॅलरीजचे भान ठेवायचे. सुरुवातीच्या काळात भूक लागली की हाताशी सुकामेवा ठेवायचा. सुरुवातीच्या काळात प्रमाणात पाणी पिण्यावर लक्ष द्यायचे. प्रमाणात अशासाठी की अगदी मिनिटा मिनिटाला, तहान लागलेली नसताना दिवसाचे टार्गेट पूर्ण करायचे म्हणून, गरज नसताना ४-५ लिटर पाणी पिणे योग्य नाही.
मला भात बंद करणे सहज जमले, परंतु चपाती एक तरी खायला हवी असे वाटायचे. पहिला दिवस एका चपातीवर निभावला. करून करायचे तर व्यवस्थितच करायला हवे (करून करायचे तर कच्चे का? अन माळ्यावर बसून अडचण क?) म्हणून मग चपाती ऐवजी भाकरी खावी असे ठरवले. एका जेवणात अर्धी ते पाऊण भाकरी.
गव्हातले आणि ज्वारी, बाजरीतले कर्बोदकांचे प्रमाण पाहिल्यास जवळपास ते सारखेच आहे हे तपासल्यावर चौथ्या दिवसापासून मी भाकरीपण पूर्णपणे बंद केली.
सुरुवातीचे तीन महिने पूर्णपणे वर्ज्य केलेल्या गोष्टी :
ऑगस्ट २०१५ च्या एका दुपारी जरा एका ऑफीसमध्ये काम होते म्हणून जेवण उरकून लेकाला घरीच ठेवून सायकलने निघाले होते. वाटेवर एका झाडाच्या ४-५ चेरी तोंडात टाकून जरा पुढे गेले आणि काही कळायच्या आतच चक्कर येऊन पडले. नशिबाने सायकल रस्त्याच्या कडेला गवतावर घेतली होती. विजेचा पोलाच्या एक फूट पुढे जाऊन आणि मुख्य रस्त्याला लागण्यापूर्वीच पडले होते.
सर्वात आधी एका गोष्टीचे बरे वाटले की, पिल्लू माझ्या सायकलवर मागे नव्हता. पण दुसरी काळजी अशी वाटली की, मला काही झालं असतं तर? नवरा भारतात गेलेला आणि लेकरू घरी एकटच.
कसुती हा आहे कानडी शब्द, कई (हात) व सुत (धागा) या दोन शब्दांपासून बनलेला. याचेच अजुन एक नाव म्हणजे - कर्नाटकी कशिदा. या शब्दाशी आपल्यापैकी अनेकांची ओळख
'रेशमाच्या रेघानी, लाल काळ्या धाग्यानी,
कर्नाटकी कशिदा मी काढला'
ऑगस्ट २०१५ च्या एका दुपारी जरा एका ऑफीसमध्ये काम होते म्हणून जेवण उरकून लेकाला घरीच ठेवून सायकलने निघाले होते. वाटेवर एका झाडाच्या ४-५ चेरी तोंडात टाकून जरा पुढे गेले आणि काही कळायच्या आतच चक्कर येऊन पडले. नशिबाने सायकल रस्त्याच्या कडेला गवतावर घेतली होती. विजेचा पोलाच्या एक फुट पुढे जाऊन आणि मुख्य रस्त्याला लागण्यापुर्वीच पडले होते.
घरी जाऊन आधी दवाखान्यात फोन केला. अचानक चक्कर येऊन सायकलवरून पडल्याचे सांगितल्याने दुसर्या दिवशीची सकाळची भेटण्याची वेळ मिळाली. डॉक्टरला रक्त, लघवी तपासल्यानंतर दोन्हीकडे साखर असल्याचे आढळले.
प्रवासाची मजा खरी पावसात येते... मैत्रिणींनो पावसात तुम्ही आवर्जून कोकणात जा.. अगदी मुंबई पासून थोड्या अंतरावर निसर्ग आपली वाट पाहतोय... काही पासपोर्ट नको... किंवा विजा नको....थोडा वेळ काढा आणि निसर्गाचा आस्वाद घ्या.... मी अलीकडेच चिपळूणला जाऊन आली... आणि खरंच खूप छान वाटते.
खरंच एखाद्या कवीला कविता करायला प्रेरित करणारा, किंवा एखाद्या चित्रकाराला चित्र काढायला उस्फुर्त करणारा हिरवा अगदी हिरवा निसर्ग आहे हा !!!!
मॅगीच्या वर्कशॉपमुळे जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. अॅनिमेशन शिकताना सुरुवातीला 15 दिवस चित्रकला शिकवली गेली. मला टेक्निकली चित्रकलेचे शिक्षण नव्हते. सो ते 15 दिवस खूप शिकायला मिळाले. त्या वेळी काढलेली ही स्केचेस.
शिकाऊ पातळीवरचीच आहेत, फार काही छान नाहीत. पण शेअर करावी वाटली या निमित्ताने. गोड मानून घ्या
आयुष्यातला पहिला पिझ्झा खाल्ला तेव्हा किती मीठ आणि मिरची त्यात घालू असं झालं होतं. तरीही त्याला चव नव्हतीच. तीच गोष्ट बर्गरची. इतका छान वडा पाव मिळत असताना त्यात संपर्क बर्गरसाठी ३५ रुपये का घालवायचे असा मला प्रश्न पडायचा. पुढे हळूहळू महाराष्ट्रीय जेवण सोडून बाकी पदार्थांची ओळख होऊ लागली. त्यातही गुजराती जेवण गोड असेल तर त्यात थोडं मीठ घालायची इच्छा व्हायचीच. इडली डोसे, सांबार चटणी मात्र जशी ची तशी आवडली आणि पंजाबी जेवणही. अर्थात हे सर्व त्या त्या प्रदेशात न खाता त्यांचं मराठी रूप पाहिलेलं त्यामुळे ते कितपत खरं-खोटं माहीत नाही.
हुश्श, आज पार दमलो बुवा, त्या तिथे मेजवानीसाठी किती ते पदार्थ, भारीच दमछाक झाली काम करुन, :tired: अंमळ टेकावे इथेच जरा... आई, आई गं....ऑ.. काय म्हणता? हो, हो माहिती आहे बायांनो, ही जागा आमच्यासाठी नाही, हे संकेतस्थळ केवळ स्त्रियांसाठीच आहे. इथे बाप्या लोकांना मज्जाव आहे ते. पण मी इथे रितसर परवानगी घेऊन आलोय बरं का. खरं नाही वाटत तर विचारा तुमच्या अॅडमिनताईंना. मला इथे येऊ द्यावं का नाही यासंदर्भात आतमध्ये एक मीटींगही झाली म्हणे आणि माझ्यासाठी एका ताईंनी वशिलाही लावलाय बरं, पण मी त्या ताईंचं नाव नाही घेणार, अगदी या कानाचं त्या कानाला नाही कळू देणार.
"मैत्रीण युनिव्हर्सिटी" मध्ये घेतला जाणारा हा पाचवा कोर्स! नवीन कोर्सची घोषणा करणं ही प्रत्येक वेळी अतिशय आनंदाची, समाधानाची आणि अभिमान वाटेल अशी गोष्ट. 'मैत्रीण" सदस्यांनाही या कोर्सेसमधून शिकण्यासोबतच आनंद आणि समाधान मिळत असेल अशी आशा.
"रंग खेळू चला" मध्ये रंग खेळायला मजा आली होती ना! आता परत एकदा रंगांशी खेळायची संधी मिळणार आहे. लहानपणी शाळेत वापरलेला तो आयताकृती चपटा बॉक्स, त्यातल्या गोल किंवा चौकोनी रंगांच्या वड्या आणि बाजूच्या उभट खोलगट भागात एक ब्रश.. आठवला का?
दोनेक आठवड्या पूर्वी मी केस कापून आल्यावर मोठया तोऱ्याने एक पोस्ट टाकली होती की कसे केस कापणे, रंगवणे किंवा लांब ठेवणे हा व्यक्तिस्वातंत्र्याचा भाग आहे. मग प्रोफाईल लाही तोच फोटो लावला. आणि हो शिवाय, ऑफिसमध्येही भरपूर हवा करून घेतली. अगदी,"वाटत नाहीस हो आई!" असेही. बोलत बोलत त्या कोरियन बाईने केस कापून कसे सेट केलेत हे काय पाहिलेच नव्हते. आणि इतक्या छोट्या केसांना काय लागतंय? त्यामुळे काय एकूण मजाच होती पहिला आठवडा तरी. पुढे त्याचा पार्ट २ होणार आहे असं बिलकुल वाटलं नव्हतं.
हिमालय ट्रेक बद्दल मधे मैत्रिण वर चर्चा झाली होती..
मे 2017 मधे जायचा प्लॅन करुया का..?
आत्तापासूनच तयारी करावी लागेल..
व्यायामापासून ते बुटांपर्यंत..
आणि कोणत्या ऑर्गनायजेशन कडून जायचं इथपासून ते ट्रॅवलिंगपर्यंत सगळी चर्चा करुया..
दुस-याच दिवशी सकाळी ऑफिसात गेल्यागेल्याच मला सुनिथाने सांगितलं, “Go to Shah’s office. Its in Fort. Will you be able to find it alone?”
माझा चेहरा साशंक. अजून एक adventure मला नको होतं. मी ताबडतोब नकारार्थी मान हलवली.