मूक्त गाउन
जगा भांडून
जेंव्हा येईन मी घरी
थोडी त्रासून
दे मीठिचा उबारा
दोन्ही हात पसरुन...
लाज सोडून
भिती तोडून
जेव्हा लागेल ही ओढ
वाट पाहूनं
घे ओढून तू मला
ओठी ओठ मिसळून...
तुझे तापलेले श्वास
मला पूर्णत्वाचा ध्यास
गेले देह सुगंधून
जाऊ काळाच्या पल्ल्याड
सारी माया ओलांडून!

........
कविन ची मौन
आणि अवल ची अबोलीचे वन ला
माझा झब्बू!!!

नि:शब्द सांजशा वेळी
तनू छेडीता धून
मौनाशी बोलते माझ्या
तुझे बोलके मौन

अस्पर्श मनीचा डोह
उठता झंकारून
तरंगातूनी त्यांच्या
हि तान घेतसे मौन

सुरावटींचा साज
लेवून गातसे मौन
निश्वासाचे अर्थ बघ
कसे सांगते मौन

अक्षय गाणे अपुले
हि अद्वैताची खुण
बोलक्या तुझ्या मौनाचे
कसे फेडू मी ऋण?

अवल आणि प्राची तुम्हा दोघींना हा माझा झब्बू. जुनीच आहे पण तुमचे सांग ना, बोल ना आणि अबोलीच वन वरुन आठवली

बोल ना रे बोल ना काही

उन्हाची तिरीप किंवा धुक्याची दुलई
सडा सांडली बकुळी किंवा शुभ्र जाई जुई
बोल ना रे बोल ना काही

सुचलेले काही किंवा अव्यक्तसे काही
रोजच्याच गोष्टी किंवा नवी नवलाई!
बोल ना रे बोल ना काही!

मनीचे चांदणे किंवा नभाची निळाई
तुझे माझे क्षण किंवा जुनीशी अंगाई
बोल ना रे बोल ना काही

अस काय होत तुझ्या माझ्यात?
कधी कोणता आव नाही
कधी ओढा ताण नाही
कसं अलगद जपलेलं
कातर हळवं नितळ स्वच्छ नातं.
इतक नकळत जपलेलं की
काय जपतोय हे ही न कळावं?
इतक घट्ट सामावलेलं
की तुझं दूर असणंही न जाणवावं!
आणि मग झालीच आपली भेट
तू होतासच माझ्यात
अन् मी ही तुझ्यात
न भेटता न बोलता सामावलेलं
अस्तीत्व आपलं एकमेकांत
ती आपली भेट
देऊन गेली भेट
तुझी मला नि माझी तुला!

अश्रू--

तू बोलत होतीस भडाभडा, मनातली सगळी भडास उतरवत होतीस
होता तो आरसा तुझ्या मनाचा
तुझ्या बोलण्यातून मला दिसणारा...
तुझे मन भयचकित कधी स्वत:च्या वागण्याने
तर कधी उद्विग्न इतरांच्या प्रतिसादाने
किती महत्त्व असते ना या साऱ्याला
मी बोलले - ते वागले
ते बोलले - मी वागले
मनभर पसरत राहतात
बोलण्या-वागण्याचे साद-पडसादही
निसटून पुढे जात असतो वेळ
आपले जगणेही....
किती जागा द्यायची अशा क्षणांना
आपल्या इवल्याशा मेंदूत अन देहकुडीत?
क्षण तर संपलेला अन आपण त्यात अडकलेले
कशासाठी?
इतकं का आपलं आयुष्य कवडीमोल आहे
की ते टाकायचं संपवून
अशा बेचैन करणाऱ्या निरर्थक क्षणांमध्ये?

मोर हवा तर..............

मोर हवा तर, स्वतःच मोर झालं पाहिजे ना!

सत्य, शिव, सुंदराला

करताना आवाहन

स्वतःच कणखर व्हावे;

असत्याला, असत्य म्हणण्याइतके

अ-शिवाला संपवुन टाकणे पेलण्याइतके;

असुंदराची भलावण पाहताना

त्यांचा सल बाळगण्याइतके;

आपल्यातल्या शिवाला
होवुदे प्रकट

मर्ढेकरांच्या मुरारीकडे

मागण्या अनंत,

पण खरचं,

भंगु दे काठिण्य माझे

आम्ल मनीचे जावु दे

विवेकाच्या जिवंत झर्‍यात

मालिन्य सारे वाहुन जा वु दे