प्रेम असतच रे तुझ्या माझ्या मनात
खुंटीवर टांगलेल्या कपड्यां सारखं!
किंवा कोपऱ्यात पडलेल्या रद्दी सारखं...
फार फार तर
To-Do list मधल्या शेवटल्या task सारखं
जरा मळलं म्हणून काय झालं
प्रेम तर आहे ना!
जरा धूळ बसली म्हणून काय झालं
प्रेम तर आहे ना!
जरा मागे पडल म्हणून काय झालं
प्रेम तर आहे ना!
उधळून टाकावं मनातलं प्रेम...
वाढत म्हणे!
साचून राहीलं तर नितळ
पाणीही गढूळतच ना!
झटकूया का थोडी धुळ?
करुया का कोपरे लख्ख?
देउया का प्रेमाला Prior and Urgent चा कप्पा?

पेर्ना

सांग सख्या रे हे
असे काय व्हावे
डायट करुनीही
वेट गेन व्हावे!

जरी यंत्र बदलुन
उभी मी रहावे
विशाल आकडे
हाय दाखवावे!

वस्त्रे ही माझी
कशी घट्ट व्हावी
किती सैल करावे
मला ना कळावे 
सांग सख्या रे हे; 
असे काय व्हावे?

फुग्याने जसे या
फुगीर व्हावे
तसे मी फुलावे
पसरून जावे

अशी काय जादु?
असे काय व्हावे?
जंक टाळी तरी हे
आकार वाढावे
सांग सख्या रे हे; 
असे काय व्हावे?

क्लिनिकात दिवेकरांच्या
पाकीट हलके व्हावे
तू लॉरेल अन मी
तुझी हार्डी व्हावे

तुझे कुजक कटाक्ष

चला, इथे कवितांवरील झब्बूंची मैफल जमवुयात :)
कधी स्वतंत्र कविता टाकावी वाटली तर स्वतंत्र धागा काढूनही टाका आणि इथे लिंक द्या. किंवा फक्त इथेच टाकावी वाटली तरी तसही चालेल.

सांग सख्या रे

सांग सख्या रे हे; 
असे काय व्हावे?
तू दूर तरिही; 
तुझे भास व्हावे! 

जरी दर्पणी ह्या;
मला मी बघावे  
तुझे रुप त्याने;
हाय दाखवावे!
श्वासही माझे;
तुला फितूर व्हावे?
कसे भान नुरले,
मला ना कळावे 
सांग सख्या रे हे; 
असे काय व्हावे?

कळीने जसे त्या,
उमलुन यावे
तसे मी फुलावे,
बहरुन जावे
अशी काय जादु?
असे काय व्हावे?
तीर नाही तरी मी,
घायाळ व्हावे 
सांग सख्या रे हे; 
असे काय व्हावे?

सरींनी स्वरांच्या 
मन चिंब व्हावे
तू सूर अन मी
तुझी वेणु व्हावे
तुझे श्वास, निश्वास
मी ओळखावे
सांग सख्या रे हे; 
असे काय व्हावे?

वाईचा कृष्णाघाट
त्रिपुरी पौर्णिमेची रात
तू आणि मी आणि
कृष्णेच्या गाभ्यातल्या
किती साऱ्या आभा ...

मिणमिणणाऱ्या पणत्या,
आकाशातल्या तारका,
अन कृष्णे मधे उतरलेले
त्यांचे मंद मंद
प्रतिबिंब...

तुुझ्या-माझ्या डोळ्यामधी
तेवणाऱ्या ज्योती
मनातला जादुभरा
कसा आसमंत
लख लख श्रीमंत!

न जाने कितने शिकवे दबें दील में
जो होंठों तक आ न सके ....
अफ़सोस इस बात का नहीं उन्होंने दर्द दियॆ
उफ्फ! ....
हाले दील उन्हें पताभी न चले...

पायवाट नेहमीचीच
फक्त पाऊस
तो, वेगळा होता...

तू थोडा पुढे, मी मागे
अन मधेच एक
छोटासा ओहोळ...

मागे वळून,समजून
तू नुसता हात
पुढे केलास...

बस, तुझं नुसतं
तिथे असणंही
पुरेसं होतं

सगळं...
अगदी सगळं
पार करायला!

कैद करतोस माझे शब्द
तुझ्या स्पर्शाच्या वळणांनी
नि फुलवतोस अबोलीचं वन!

माझ्या जवळचे सारे
स्पर्शमणि काबिज करून,
हवे तसे झुलवून;
माझ्या बंद पाकळ्या
पुरेपूर सुगंधित करून,
कठिण करून टाकतोस
सारं काही...

काठावर उभं राहणं,
... झोकून देणं,
वा वाहून जाणं ही...!

( प्राची रेगेची ही कविता वाचून झब्बू द्यावासा वाटला. म्हणून ही कविता, १९८८मधे झालेली, त्या वयानुरुप बाळबोधच आहे पण घ्या चालवून)

तुझ्या डोळ्यातली स्वप्नं
मलाही दिसावीत...
चांदण्यांनी तुझाही हात
पोळला जावा
असं का व्हावं
आपल्या भेटीत?

तुझ्या गाडीचा ते
धुंद वेग
माझ्या केसातला तो
गंधीत मरवा
नागमोडी रस्त्याची
मायावी वळणे
घनदाड झाडांची
वेडी माया... सांग ना...

तनमनातून आलेले
तुझे शब्द
भावनांनी ओथंबलेले
माझे सूर
अस्वस्थ करणारी
तुझी नजर
"आवर ना" म्हणणारी
माझी वीज...सांग ना...

वाळूवर उमटणारी
भरीव गाज