(माझी एक जुनी मजेशीर :fadfad: कविता)

पोळीहूनही लुसलुशीत ; जिभेला गोंजारणारी
दुधाहूनही स्निग्ध ; जिभेला मऊसूत करणारी
दह्याहूनही कवडी ; जिभेवर टिकून राहणारी
तुपाहूनही रवाळ ; जिभेवर रेंगाळत राहणारी
श्रीखंडाहूनही निघोट ; जिभेवर मुरत जाणारी
चिवड्याहूनही कुरकुरीत ; जिभेला सोकवायला लावणारी
चकलीहूनही खुसखुशीत ; जिभेला अतृप्त करणारी
पिठीसाखरेहूनही गोड ; जिभेवर विरघळत जाणारी
अन मधाहूनही घट्ट ; जिभभर पसरत जाणारी
मैत्री अशी हवी ! :heehee:

मोरासारखी नाचणारी ; निखळ आनंद देणारी
कोकीळेच्या स्वरात गाणारी ; सुखसंवाद करणारी
प्राजक्तासम नाजूक ; हळूवार सुगंधी पखरण

काल एका मैत्रिणीला भेटलेले. तशी खूप ओळख मैत्री नव्हती. पण तरीही तिला माझ्याशी खूप मनातलं बोलावसं वाटलं. कितीतरी दबलेलं, खदखदणारं बाहेर पडलं. किती तरी समुद्र वाहून गेले.
काय अन कोणत्या शब्दात आधार देत गेले कोणजाणे. पण हळूहळू शांत झाली,यातच समाधान.निघताना तिच्या चेहऱ्यावरची नव्याने जगण्याची उर्मी दिसली, अन म्हणून परतले मी. पण मनातली हूरहूर संपत नव्हती.

आज सकाळी तिचा स्वत:हून फोन आला. खूप भरभरून बोलली, नवीन काही करण्याचा विचार, योजना मांडल्या. अन त्यातून हे मनातली अत्तरे उमटली.

To Create is to Tap Within
Creative, is to be original
Tapping Within is to Re-invent
To Re-invent is to Improvise what we know....

What we know, Already Exists
What Already Exists is just Forgotten,
What is Forgotten can be Remembered

So what was Remembered, was once Forgotten and the Original was once Created,
The Created was thus Within, and Tapped

Hence...

छुम छुम छनन पैंजण घालुनि
कविता आली माझ्या अंगणी..

बाळपणीचे रूप घेऊनि, मोरपिसांचे स्वप्न घेऊनि,
आवळे चिंचा भांडुनि खाऊनि, लोभस निर्मळ रूप घेऊनि,
कविता आली माझ्या अंगणी..

तारूण्याचा आला बहर, अंगी जवानीचा जसा मोहोर,
सोनेरी क्षण उरी जपोनी, कुठेतरी हरवुनी जाऊनी,
कविता आली माझ्या अंगणी..

दिसू लागल्या तिन्हीसांजा, मावळतीला सूर्यही कलला
मारव्याचे सूर घेऊनी, अंतर्मुख ती होऊनी गेली,
कविता आली माझ्या अंगणी..