मी सध्या आय एफ़ करतीये...

ते काय असतं..?

का..?

पण कशासाठी..? म्हणजे कशासाठी..?

पण तुला काय गरज आहे..?

चांगली बारीक झालीयेस आता.. शाळेत असताना खुप जाड होतीस..

तरीच एवढी खराब झालीये तब्येत.. शाळेत असताना जरा चांगली दिसायचीस..

शुगर नॉर्मल आहे म्हणालीस ना.. मग कशाला..? सगळं खावं.. नाही म्हणू नये..

२०० वगैरे चालते की.. काही होत नाही..

आमची बघ.. कायम ३०० ३५० असते.. पण खायचं सगळं.. आजच गोडाचा शिरा केला होता..

आम्हाला लागतचं गं.. आमच्यात गोडाशिवाय जेवण म्हणजे नाहीच.. ह्यांना तर आजिबात नाही..

कसा पितेस बिन साखरेचा चहा..? किती घाण लागत असेल..?

खरंतर दोन तीन मिनिटांत घडलेल्या प्रसंगाचं एवढे काय कौतुक. पण प्रसंग लक्षात राहिला हे मात्र खरं.

कुठल्याही मॉलमध्ये असते तसली ब्रॅंडेड कपड्यांची भलीमोठी शोरूम. वीकेंड शॉपिंगसाठी जमलेली जत्रा. मी आणि माझा हीरो त्या जत्रेत सामील. मी लेडीज सेक्शनमधून तीन चार टॉप उचलले आहेत, हीरो एक लाल टीशर्ट माझ्याकडे देऊन “हा घे. तुला छान दिसेल” असं सांगतोय.

“ट्रायल घेऊन बघू की” मी त्याला हटकते. त्याला ट्रायल रूमच्या बाहेर वाट बघायला आवडत नाही. त्याला खरंतर शॉपिंग करायलाच आवडत नाही. पण मी बधत नाही. मी शोधलेले इतर कुठलेही कपडे त्याला तसेही कधी आवडत नाहीत.

(भाग ५ नंतर हे वाचा)

सारे चाफे गाव निद्रादेवीच्या आधीन झाले होते. गावात कोणाला कल्पनाही नव्हती की उद्याचा सूर्योदय गावासाठी एक भयमुक्त जीवन घेऊन अवतरणार होता, सारी संदिग्धता दूर करुन.... केवळ सुमीतमुळे !!!

घरी आल्यावर सुमीतने एक लिस्ट बनवली लॅपटॉपमध्ये. त्याच्या दॄष्टीने या वाड्याशी संबंधित संशयित व्यक्ती:- पाटील काका आणि मुकुंदा हा एक ग्रुप आणि दुसरा ग्रुप म्हणजे थोरले जमीनदार, विठू आणि कदाचित हे कारस्थान अवगत असलेली पण गप्प राहण्यास भाग पाडली गेलेली आत्या? ...

“हायला सुमीतराव तुम्ही तर एकामागोमाग एक सर्वांवरच संशय घेऊ लागले. अजुन चार-दोन दिवसांत सगळं चाफे गाव संशयितांच्या यादीत सामील नाही झालं म्हणजे मिळवलं.” सुमीत स्वतःशीच हसत बोलला. विचार करकरुन डोक्याचा भुगा झाला. आता सी सी टी व्ही फूटेज हाच एक मदतीचा मार्ग दिसत होता.