आज इथल्या एकसे एक सरस शतशब्दकथा वाचल्या.
मागे कधीतरी इथेच प्रतिसादात लिहिलेली माझी शतशब्दकथा, आज वेगळा धागा काढून इथे देतेय.

---------------------------------------------------------------------------------
कूल मॉम

"अभ्या, चल उशीर झालाय आधीच. आपण काय या ऱोहनसारखे लकी थोडीच आहोत? त्याची मॉम एकदम कूल आहे. आपलं आहे का तसं? घरी प्रवेशताच प्रश्नांच्या सरबत्तीला सामोरं जावं लागतंय आपल्याला रोज, वीट येतो अगदी."

हॅलो! पोहोचलीस का ऑफीसला? गर्दी होती का?

हो, मगाशीच पोहोचले आणि गर्दीही नव्हती फारशी आज. चक्कं बसायलाही मिळालं.

नशीब म्हणायच. पण काय अडलं होतं का इतक्या गर्दीत साडी नेसून जायच?

ओय! वटपोर्णिमा आहे आज.

ते मलाही माहिती आहे. पण पुजा आणि उपवास दोन्ही तू बंद केल होतस ना?

हो ते फार पूर्वीच बंद केलय.

मग? वटपोर्णिमेनिमित्त म्हणत साडीच काय खूळ उगाच?

हे असच नटायला निमित्त नको का?

ह्म्म! मग ठिक आहे. पण आपला पॅक्ट लक्षात आहे ना?

येस! तो नाही विसरले.

मायबोलीवत सद्ध्या शतशब्दकथांची लाट आली आहे. एक शशक मीसुद्धा मायबोलीवर लिहिली. तिच इथे प्रकाशित करते आहे.!!
==========================================================================================

खूप आनंदाने आणि आत्मविश्वासाने तिने तो पुरस्कार स्वीकारला - महिला सशक्तीकरण पुरस्कार. उपेक्षित आणि वंचित महिला, मुलींसाठी तिने केलेल्या कार्याचा हा गौरव होता.

२५ जून १९७५ रोजी अंतर्गत आणिबाणी जाहीर झाली. मी तेव्हा खूप लहान म्हणजे पाच वर्षांची होते. पण आमचं घर राजकीयदृष्ट्या जागरूक होतं. बहुधा त्यामुळे त्याचे पडसाद मनात होते.

काही वर्षांपूर्वी रोहन प्रकाशन आणि मायबोली.कॉमने 'स्वात्र्यंतोत्तर काळातील सकारात्मक घटना' ह्या विषयावर लेखन स्पर्धा आयोजित केली होती. त्यासाठी मी 'आणिबाणी' ही घटना निवडल्यावर अनेक भुवया उंचावल्या गेल्या होत्या. लेख वाचून तुमचं मत नक्की सांगा.
____________________________________________________________________________________________________

ही गोष्ट आहे माझ्या आयुष्यातील सर्वात लांबलेल्या अपयश साखळीची. त्या साखळीने मला तेव्हा आणि त्यापुढील काही वर्षं चांगलंच जखडून ठेवले होते. पण आता चारेक वर्षं होऊन गेल्यावर मी एकंदर त्या सर्व प्रकरणाला हसू शकते. नव्हे, येतेच हसू! काय एकेक आठवणी!! :uhoh:

हा लेख मी २०११ च्या मायबोलीच्या दिवाळी अंकासाठी लिहिला होता.
काल जपान मधे ओसाका येथे पुन्हा एकदा मोठा भूकंप झाल्यामुळे मार्च २०११ च्या काही आठवणी जाग्या झाल्या म्हणून हा लेख परत इथे टाकत्ये.
-----------------
११ मार्च २०११ - शुक्रवार. दिवस नेहमीसारखाच उजाडला. सकाळपासून हवा मस्त होती. आज माझ्या लेकीला, अवनीला, ट्रेन ऐवजी स्वत:च्या सायकलवरुन शाळेत जायचं होतं. त्यामुळे सकाळी दोघी आपापल्या सायकलवरून गेलो. ट्रेननी ती एकटी ये-जा करते पण अजून सायकलनी एकटीला पाठवत नाही. त्यामुळे आता दुपारी पण तिला आणायला जावं लागणार, ह्या कल्पनेने नाही म्हटलं तरी जरा कंटाळाच आला होता.

जर्मनी मध्ये ड्रायव्हिंग लायसन्स मिळण्यासाठी लागणारा वेळ, पैसा आणि शिकण्याची आणि परीक्षेची पद्धत हे बऱ्याच पाश्चात्य आणि विकसित देशांच्या तुलनेत वेगळं आहे. आज बरेच दिवसांनी ब्लॉगवर पुन्हा या अनुभवाबद्दल...

रविवारची आळसावलेली दुपार. सहज काहीतरी वाचत पडले असतां कानावर एक आवाज आला. "ए धारवालाSSSSS कैची, छुरी धाSSSSSर". एखादा परिचित सुगंध अनेक वर्षांनी अनुभवास आला की कसं मन लगेचच दुडदुडत तितकी वर्ष मागे त्या सुगंधाच्या आठवणींपाशी झेपावतं अन तिथेच रेंगाळतं तसंच झालं काहीसं. सायकलवर विराजमान झालेला आणि सायकलच्या हँडलवरील पिशवीत काही सुर्‍या, चाकू,इतर साधनसामुग्री खोवलेला संसार सावरत साद घालणारा हा धारवाला मला कैक वर्षं मागे घेऊन गेला....आठवणींच्या रम्य प्रदेशात बागडायला.

"काय म्हणावं बाई या महागाईला!! कालच्यापेक्षा आज जास्त तर आजच्यापेक्षा उद्या अजुन वाढलेली!!"

"काय सान्गता.. दुध ५० रुपये लिटर?? अहो, दहा वर्षापुर्वी २० रुपयला मिळायचं लिटरभर!"

"कितीही काटकसर करा, पैसा कमीच पडतो"

....ही आणि अशी वाक्य आजुबाजुला तुम्हीही ऐकली असतीलच ना मैत्रिणींनो?
मुळात पैसा कितीही कमवा, पुरतच नाही ही खंत प्रत्येकालाच सतावत असते. खर्च वाढलेत की महागाई हेच कळत नाही. आपणही श्रीमंत व्हावं, कसलीही चिन्ता न बाळगता खर्च करण्याइतके पैसे आपल्याकडे असावे अशी सगळ्यांची इच्छा असते. त्यासाठी मग आपण बँकेत पैसे साठवतो, एफ डी करतो, पण अपेक्षित परिणाम मिळत नाही.