एक छोटासा लमहा है ,जो खत्म नही होता
मैं लाख जलाता हूं ,ये भस्म नही होता

नवीन लग्न झालेली मुलगी , नात्यातल्या एका लग्नाला गेली ... लग्ना नंतर
पहिल्यांदाला कुणाच्या लग्नाला जात होती ...थोडी बावरलेली तरी बरीच एक्सआयटेड ...
सगळे नातेवाईक भेटतील ओळखी वाढतील.

सगळ्यांशी हसून बोलत होती ,छान सुरू होता दिवस तिचा
इतक्यात एक बाई आल्या ,सासू चा हात धरून ,
"ऐकलस का ग ? ह्या तुझ्या सासू ने खूप कष्ट काढलेत ,आता तिला आराम मिळायला हवा "

ओठावर हसू कायम ," बरोबर आहे तुमचे"

" नुसतं बरोबर आहे काय म्हणतेस? त्या साठी मी तिला माझ्याकडे नेणार आहे रहायला"

सस्मित चेहऱ्याने
" हो , ठीक आहे"

प्रभात रोडला राहणार्‍या पांढरकवडे काकूंनी लिहिलेला लेख नुकताच (पुन्हा) वाचनात आला. ('प्रभात रोडला राहणार्‍या' असं लिहिलं त्याला कारण आहे. आईला पांढरकवडे आडनावाच्या तीन मैत्रिणी आहेत. एक प्रभात रोडला राहतात, दुसर्‍या बिबवेवाडीत आणि तिसर्‍या सिडनीत!) आईने त्यांच्यासाठी दिलेलं पार्सल (अर्धा किलो उपवासाची भाजणी. आमच्या घराशेजारच्या किराणादुकानात त्यांच्या घराशेजारच्या किराणादुकानापेक्षा पंचाहत्तर पैशांनी स्वस्त मिळते. खेरीज रोज मी जीआरईच्या क्लासला त्यांच्या घरावरूनच जाते.) त्यांच्याकडे पोचवायला गेले होते, तेव्हा त्यांनी लॅमिनेट करून घेतलेलं लेखाचं कात्रण हळुवारपणे माझ्या हातात ठेवलं.

एक छोटासा लमहा है ,जो खत्म नही होता
मै लाख जलाता हूं, ये भस्म नही होता....

बाकी कुटुंबाला शक्य नाही तरी बापाकडे हट्ट करून एकटीच स्वतःच्या गावी आलेली , 12-13 वर्षांची मुलगी ...
बापाने पण जीवाचा तुकडा आपल्याच लोकांच्यात तर जातोय म्हणून मना विरुद्ध का होईना पण जायची परवानगी दिलेली ,लाडक्या लेकीला काही कमी पडायला नको म्हणून तिच्या सोबत भरपूर खाण्यापिण्याच्या गोष्टी , तिच्यासाठी तर दिल्याच पण तिथे असणाऱ्या बाकी सगळ्यांसाठी ही दिल्या...

ही निघाली तिच्या स्वप्नातल्या साहसी प्रवासाला... डोळ्यावर चढलेली झोप उतरायच्या आधी गावी पोहचली देखील ...

माझ्या कामाच्या वेळा आणि राहिलेल्या वेळात फॅमिली टाइम ह्या कसरतीत ड्रेन आऊट व्हायला झालंय. मागच्याच आठवड्यात पाच आफ्टरस्कूल कँपस ऑर्गनाईझ करुन शिकवावेही लागले.ऐन वेळी टीचर्स बॅकआऊट झाले.असे अनकमिटेड टिचर्स मुलांना कसे मोटीवेट करतील. पुढच्याच आठवड्यात टेस्ट आहे. शेवटी कँप कॅन्सल करणे ह्या उपायापेक्षा मी शिकवणे हा ऑप्शन घेतला. फार फार तारांबळ उडाली.पण शेवटी 'इट्स ऑल अबाऊट द किड्स ' हे माझं ध्येय समोर ठेवलं आणि धकून नेलं. हे सगळं सांगायचं कारण, मला लेख पूर्ण करायचा आहे हे माहिती होतं. सकाळी साडेसहा ते रात्री साडेनऊ ह्या कामानंतर इमोशनली आणि मेंटली ड्रेन आऊट व्हायला होतेय.

"माणसं बदलतात".
हे असं वाक्य नेहमी एखाद्या ब्रेकअप नाहीतर घटस्फोटाच्या प्रसंगी ऐकू येतं.
"इट्स नॉट यू, इट्स मी" वगैरे.

पण माणूस बदलण्याचं एक अत्यंत टोचरं उदाहरण माझ्या डोळ्यासमोर घडलंय, आणि त्याच्याशी माझ्या लग्नाचा थेट संबंध नाही.
माझ्या आईची जेव्हा आजी झाली, तेव्हा तिच्या भावनांनी जणू एकशे ऐंशीच्या कोनात गिरकी घेतली. पोराच्या बारशाच्या तिसऱ्या की चवथ्या दिवशी आजीबाई एक सुंदर सोन्याची (माझ्या मापाची) बांगडी घेऊन ठुमकत आल्या.
"ही माझ्या नातसुनेसाठी".

चैत्र ते फाल्गुन किंवा जान ते डिसेंबर,वैतागवाणे काम म्हणजे,गॅलरीत साठलेला कचरा साफ करणे.चैत्रात गुढ्या,नवनवर्षं शुभेच्छा,मग काय रामनवमी,मग हनुमान जन्म,असे सगळे देव देवता सण वार,मैत्री,प्रेम,भांडणे,व्हालेन्टाईन्स,झाडे ,प्राणी,पक्षी,अवघे चराचर गॅलरीत येऊन पडते.

मग काय,ती सकाळच्या कामात आणखीन एक काम वाढवते.अन्यथा आपलाच फोन ऐनवक्ताला दगा देतो.अति झालं आणि रडू आलं असं हल्ली होऊन गेलय.पावसाळा आला की लगेच कवितांच्या चारोळ्या येऊन सांडतात. सगळी कडे मग हिरवे अंकुर त्याचे काँग्रेस गवत आणि असंख्य ग्रुप्स व व्यक्तींकडून तेच तेच मेसेजेस येऊन गॅलरी म्हणजे तणमाजुरी होऊन जाते.

गुरू हा घाली ज्ञानांजन,गुरू दाखवी निजधन,गुरू सौभाग्य देऊन साधुबोध नांदवी।।असा प्राणविसावा गुरू,साधकांचे साह्य करणारा,भक्तांची माय होणारा प्रत्यक्ष तारणारा मूर्तिमंत राबतोय,नर्मदालय येथे या भारती ताई ठाकूर यांच्या संस्थेत,एक लेकरू संभाळताना होणारी कसरत आठवली कि त्यांनी अशा आदिवासी गरीब मुलांना इतक्या सर्वांगीण संस्कारांनी फुलवलय ना की आपण थक्क होतो त्या मुलांचे संस्कार बघूनच.
त्यांच्या चालण्या बोलण्यातून पाहुणचारातून एक अदब व ऋजुता रुजवली गेली आहे.