मी पुलंच्या पुस्तकांची पारायणं केलेली आहेत, तुम्हीही केलेली असतील. जावे त्यांच्या देशा, अपूर्वाई, पूर्वरंग, बटाट्याची चाळ , हे तर पाठ होते. नंतर एक शून्य मी , रेडिओवरील भाषणे व श्रुतिका, एका कोळियाने हेही दोनदोनदा तरी वाचलेले होते, पण साधारण दहा वर्षांपूर्वी मी त्यांच्या लेखनातून बाहेर पडले , आऊटग्रो झाले, माहिती नाही काय पण काही तरी झाले खरे !!!
"अजून जास्तीत जास्त पंधरा मिनिटं" अनिश घड्याळात बघत म्हणाला. विहानचे वडील खोलीत फेऱ्या मारत होते तर आई खुर्चीत नखं चावत बसली होती. आधीच त्यांना विहानला इथे आणायला उशीर झाला होता, हे ऑपरेशन सहा महिन्यांपूर्वीच व्हायला हवं होतं. सर्जरी कितपत यशस्वी होईल याची त्यांना शंका होती. "बिलिव्ह मी, ही'ज इन गुड हँडस." तो विहानच्या डोक्यावर थोपटत म्हणाला.
आधीच त्यांचा विश्वास नाही आणि त्यात हा होणारा उशीर त्यात भर घालतोय. तेवढ्यात खोलीचं दार उघडून नर्स आत आली. "सब रेडी है"
त्याने मान हलवून श्वास सोडला.
अर्धा किलो भेंडी (दोन माणसांना पाव किलोही पुरेल )
तीन कांदे
दहा बारा लसूण पाकळ्या
एक इंच आलं
एक मोठा टोमॅटो
तीन चार हिरव्या मिरच्या
कोथिंबीर
तेल
जिरे
1 टेस्पू चिली फ्लेक्स (नसतील तर लाल तिखट चालेल)
हळद
धने पावडर
गरम मसाला पावडर
मीठ
लायझॉलच्या फेक लॅव्हेंडर वासाने हवा भरून टाकत सफाईवाल्याचा मॉप पुढे सरकला. जिकडे तिकडे फक्त नर्सेसच्या चटचट चालणाऱ्या पावलांचा आवाज वगळता शांतता पसरली होती. कोपऱ्यातील एकुलत्या पामच्या झाडानेही दमून पाने जमिनीकडे झुकवली होती. कॉरिडॉरच्या दोन्ही बाजूंना डॉक्टरांच्या केबिन्स होता. एकेक दार पास करत सुबोध त्याला हव्या त्या काचेच्या दारासमोर थांबला आणि समोरच्या स्टील नेमप्लेटकडे बघून एक खोल श्वास घेतला.
Dr. Anish Pai
MS (Gen Surg.) M.Ch (Cardiovascular & Thoracic)
अनिश त्याचा ठरलेला दिनक्रम अति काटेकोरपणे पाळतो. भले लोक कितीही नावं ठेऊ देत. चारच्या ठोक्याला उठणार, मशीनमध्ये कडक डबल शॉट एस्प्रेसो तयार होईपर्यंत आन्हिके उरकून इंडियन एक्सप्रेस वाचत आरामात कॉफी. नंतर अर्धा तास रिलिजिअसली वजने उचलून कार्डिओ. मसल्स बनवण्यासाठी नव्हे तर मजबुतीसाठी. एखादा सर्जन जेव्हा OT मध्ये तासनतास उभा राहून ऑपरेट करतो तेव्हा मध्य लटपटीत असून चालत नाही. कोअर एक्सरसाईज इज अ मस्ट! पंधरा मिनिटे ध्यान आणि प्राणायाम. त्यानंतर आंघोळ आणि रोजचा ठरलेला ब्रेकफास्ट, मोठा ग्लास भरून पालेभाजी किंवा फळांची स्मूदी, ब्राऊन ब्रेडवर चार एग व्हाईट्स आणि भिजवलेले दोन चार बदाम.
भारतात ट्रॅव्हल कंपनीतर्फे गृप टुर्स केलेल्या मैत्रिणींनो, आपले अनुभव लिहा बरं इकडे.
कोणती कंपनी? कोणती ट्रिप?
कंपनीचे साईट, कॉन्टॅक्ट नंबर्स वगैरे
चांगले/वाईट अनुभव
सावधानतेचा इशारा
काय करावे/ करू नये
लेडीज ओन्ली ट्रिप केली असल्यास ते अनुभव
लेखकांच्या बाजूने बोलायचे तर रोजच्या रोज एक अख्खा एपिसोड लिहून द्यावाच लागतो. अगदी लिहायला काही सुचत नसले तरी, मूड लागत नसला तरी, एखाद्या पारंपारिक घरातलया बाईला बरे नसले तरी कसा स्वयंपाक करावा लागतो, अगदी तसेच.
दिवस ८ - हा दिवस पूर्ण अनप्लॅन्ड होता. कामाख्याला दर्शनाला वेळ लागतो कळल्याने ते ड्रॉप केलं. उमानंद हे एका बेटावर देऊळ आहे. बोटीने जाणार होतो पण उघडी बोट, ऊन आणि गर्दी बघून रोपवेने जायचं ठरवलं. रोपवे छान बांधला आहे. तिथून बाजारात खरेदी केली, खाऊन घेतलं आणि लिपीच्या घरून सामान उचलून निघालो. शनिवार आणि ट्रॅफीक म्हणून लवकरच निघून एअर पोर्टला पोचलो. ही लेखमाला लिहीण्याच्या निमित्ताने मनाने पुन्हा एकदा मेघालयात जाऊन आले
इतके दिवस आम्ही मेघालयच्या खासी भागात फिरत होतो. क्रँग सुरी हा धबधबा जैंतिया भागात येतो. हा तसा आडबाजूला आहे धबधबा. जास्त गर्दी नव्हती. मॉलिन्लाँग पासून २-२.५ तास लागले इथे पोचायला. दावकीवरूनच रस्ता आहे.
वाटेत लागलेला एक धबधबा -
क्रँग सुरीलाही पायर्या व्यवस्थित बांधलेल्या आहेत धबधब्यापर्यंत पोचायला.
गेली २ वर्षे घरात बसून काढली. त्यामुळे तिसरी लाट ओसरायला लागल्यावर सहलीला जाण्याचे वेध लागले. मला कधीपासून काझीरंगाला जायचं होतं. १ मे ला ते बंद होतं त्यामुळे एप्रिलमधे जायचं ठरवलं. आसाम बरोबर मेघालय करण्याचं ठरवलं. अजून एक मित्र-मैत्रीण कुटुंब पण बरोबर होते.
मग सुरू झाली सहलीची तयारी. सुट्ट्या टाकून दिल्या आणि मग सुरू झालं प्लॅनिंग. कुठे किती दिवस घालवायचे, काय काय बघायचं ह्यासाठी गूगल हाताशी होतचं. इ त के ब्लॉग्ज, व्लॉग्स बघितले की न जाताही सगळ्या ठिकाणांची खडानखडा माहीती गोळा झाली. ४-५ वीकांत चर्चा करून प्लॅन ठरला. मग हॉटेल, विमान, टॅक्सी बुकिंग्ज पार पाडली.
शिलाँगचं एअर बीनबी सोडून आज चेरापुंजीला रहायला जाणार होतो. आवराआवरी आणि ऑम्लेट-ब्रेड नाश्ता करून निघालो.
पहिला थांबा होता mawphlang sacred forest. हे ठिकाण शिलाँगपासून तासाच्या अंतरावर आहे. खासी जमातीची देवराई म्हणता येईल. एक पठार आणि त्याला लागून जंगलाचा भाग आहे. जंगलाच्या बाहेरच ३ मोनोलिथ्स आहेत.
आजचा दिवस तसा आरामाचा होता. सकाळी उठून आवरलं आणि घरीच सँडविचेस खाऊन पॅक करून घेतले.
पहिले laitlum canyon ह्या ठिकाणी गेलो जे शिलाँगपासून २० किमीवर आहे. पाचगणी सारखं पठार आणि दरी. इतकं धुकं होतं की आम्हाला दरी अज्जिबात दिसली नाही. छान गार वारा आणि आजूबाजूला हिरवळ, धुकं.
भारताच्या पूर्वेला असल्याने ४:३०-५ पासून उजाडायला सुरूवात होत होती त्यामुळे रोज ५ लाच उठून बसायचो. ६:३० ला जीप येणार होती.
काझीरंगामधे ४ रेंजेस आहेत - सेंट्रल, इस्टर्न, वेस्टर्न आणि बुर्हापहार
आम्हाला आधी २ हत्ती आणि १ जीप सफारी हव्या होत्या - त्या नाही मिळाल्या हे बरं झालं हे नंतर कळलं. आम्ही सेंट्रल आणि ईस्टर्न जीपने केल्या आणि वेस्टर्न हत्तीवरून.
सेंट्रल रेंज - गेंडे, जंगली म्हशी (wild buffalo), हरिणं, हत्ती दिसले. indian roller हा अतिशय सुंदर पक्षी ५-६ वेळा उडताना दिसला. आम्हा ७ जणांत २ दुर्बिणी होत्या. त्यामुळे छान बघता आले प्राणी-पक्षी.
गेली २ वर्षे घरात बसून काढली. त्यामुळे तिसरी लाट ओसरायला लागल्यावर सहलीला जाण्याचे वेध लागले. मला कधीपासून काझीरंगाला जायचं होतं. १ मे ला ते बंद होतं त्यामुळे एप्रिलमधे जायचं ठरवलं. आसाम बरोबर मेघालय करण्याचं ठरवलं. अजून एक मित्र-मैत्रीण कुटुंब पण बरोबर होते.
मग सुरू झाली सहलीची तयारी. सुट्ट्या टाकून दिल्या आणि मग सुरू झालं प्लॅनिंग. कुठे किती दिवस घालवायचे, काय काय बघायचं ह्यासाठी गूगल हाताशी होतचं. इ त के ब्लॉग्ज, व्लॉग्स बघितले की न जाताही सगळ्या ठिकाणांची खडानखडा माहीती गोळा झाली. ४-५ वीकांत चर्चा करून प्लॅन ठरला. मग हॉटेल, विमान, टॅक्सी बुकिंग्ज पार पाडली.
असं धाडकन कुणी मृत्यू बद्दल लिहीत नसतं. पण तो तसाच येतो, अंगावर, न सांगता. कोणी कितीही सांगितलं की अंतिम सत्य आहे, असंच होणार, त्याचं येणं धक्काच असत. अचानक आला तरी, वाट पाहून आला तरी. जवळच कोणी असो किंवा अनोळखी. धक्का आणि हळहळ असतेच.
भटकेपणा पक्का मुरलेला आहे माझ्यात. अन वर्ष सहा महिन्यातल एखादं भटकण काही मनाला पुरेस वाटेना. आणि अचानक धनलाभ म्हणतात तसा अचानक सायकल लाभ झाला मला. एका मैत्रीणीची, तिला उंच वाटणारी सायकल उर्फ रेड रायडींग बडी उर्फ रामप्यारी माझ्या घरी आली. It is said Car is too fast and walking is too slow , so cycling is the best way to see the world! रामप्यारी बरोबर ते अगदी पटायला लागल! पुणं चाकाक्रांत करता करता सिमोल्लंघनाचे वेध लागले. २०२१ च्या दसर्याच्या दिवशी कारला सायकल लटकवून मी अन रामप्यारी नाशकात पोचलो.एका ग्रुप बरोबर नाशकाच्या आजूबाजुचे रस्ते फिरले, विनयार्ड्स पाहिली , वाईन टेस्टिंग केल.
आंबा रसगुल्ले:
आंबा पुराण वाचलंत ना मंडळी त्यात केलेले पदार्थ पाहिलेत का? ते सगळे पदार्थ मी स्वतः केलेले आहेत. आता आंबा सिझन चालू झालाच आहे तर एकेक पदार्थ चालू होतील. आंबा रसगुल्ले
आज त्यातलाच एक सोपा पदार्थ करून दाखवलाय आंबा रसगुल्ले.
आंबा रसगुल्ले अतिशय छान लागतात. ह्याची तुम्ही रसमलई करू शकता, व्हॅनिला आईस्क्रीम सोबत सर्व्ह करू शकता. एकदा नक्की करून बघा आणि अभिप्राय द्यायला विसरू नका.