दिनरात कष्टानि पेरीत हाती
भुकेची रुजवण मातीच्या पोटी
शिंपून घामानं तापलेली रानं
उगवून येतील दुधाळ मोती
उद्याच्या दिसाची लावून आस
झरझर लगबग पाऊले चालती
गोंदन हाती त्या सूर्या चंद्राची
स्वप्नात खळ्यात मोत्यांच्या राशी
भुरभुर पिठ की झरे सरसर
प्रसवती ओव्या हों जात्याची पाती
दुरडीत भरून पिठुर चांदणं
वर्तुळ रेखीव रेखिते पराती
भाळी रेखिले एक वर्तुळ
वर्तुळ जाळावर तव्याच्या वरती
अग्नीत चुलीच्या आणि पोटाच्या
शमवण्या दिनरात हात राबती
विसावा रातिला डोईखाली हात
घेऊन चांदणं डोळ्यांच्या पाती

मन ओढ घेत राहतं सतत तुझ्याकडे...
डोळे स्वप्न-सत्यातला फरक ओळखेनासे होतात...
इतक्यांदा तू दिसतोस समोर ...
थेट समोर ....
अगदी जवळ...
श्वासांची ऊष्ण आंदोलनं जाणवतात मला ...
इतक्या समोर...
तुझ्या मिठीचा गंध दरवळत राहतो आसपास...
धुंदी चढतच राहते क्षणाक्षणाला...
या सगळ्या धुंद वेड्या भास-आभासांना पेलून शरीर थकतं हळू हळू!
ओढतं राहतं रोजच्या घाण्याच्या चकरा...
मन सैरभैर धावतं
अन शरीर घट्ट रुतून बसतं
संसारात,
जबाबदाऱ्यांत,
मुला बाळात...
आणि काय कायसमोर असेल त्यात.
निश्चल शरीर
आणि ओढाळ मन
ओढाताण नुसती अविरत!
बांधते मी रोज दावणीला हे वेड...
तट्कन् तुटणारे हे मन एके दिवशी

कुणासाठी किती किती
केले कष्ट ना मिती
उगवून फुटले रुजले
वाढले उंच उंच वृक्षा वरती
सोसले ऊन वारा थिजल्या
भिजल्या काळोख राती
ऋतू मान अन वर्षे सरती
एक दिवस उघडली संचित पेटी
अलगद हलके हलके डोलत
तुटत होते पाश किती
आंदोलने आत बाहेर
अस्तित्वाची गेली भीती
पक्व फळातून अलगद देठ
सोडत मुक्त म्हातारी ती .
मुक्त मोकळी म्हातारी ती
रश्मी भागवत

तो निमित्त

उकडलेलं अंड घेऊन
ती माझ्याकडे सरकली
खाणारेस का म्हणताच
मला घरच्या बाप्पाची
आठवण झाली
नंतर.........
लंगरच्या रांगेत दोघी
एकमेकींना धरुन होतो
प्लेट कमी आहेत कळताच
एकातच जेवलो
पर्समधला सत्यनारायणाचा प्रसाद
आम्ही स्वीट डीश समजून खाल्ला
दोघींजवळच पाणी संपताच
इकडे तिकडे वळलो
संतत पाऊस तरीही उकाडा
त्यातही गोश्यातली ती
आमच्याकडे पहात होती
तिच्या हातातली बाटली
पाण्याने भरली होती
तिघींनी एकमेकींकडे पाहिलं
आणि.....
दुसऱ्या क्षणी ते पाणी
आमच्या घश्यात उतरलं
सर्वत्र हाहाक्कार .....पुरते बेहाल
पावसाचे थैमान.....
माझे जोडलेले हात, हिची हातात सरकती माळ