पहिला हा आकाश दिवा माऊलीच्या ग चरणी।
चैतन्याच्या साम्राज्याची झाली सुरू की दिवाळी।।
पहिली ग ज्ञानज्योत माऊलीच्या देव्हाऱ्यात
शांत तेवते ह्रदयी तम अज्ञानाचा अंत।।
पहिली रेखिते रांगोळी,वैष्णवांच्या ग अंगणी
माऊलीच्या ओव्यांचे ग रंग भरते रंगणी।।
पहिले ग उटणे ते लावूनी मम् माउलीला
शांत उटी लाऊनिया, शांतविते भवतापाला
पहिले फराळताट ज्ञानक्षुधा तबकात।
विश्वशांतीच्या तृप्तीचे मिष्टान्न ते वाढत।
उजळून विश्वमन राहो प्रकाश भरोनी।
आनंदाच्या शलाकांची कारंजी ती उडवोनी।

चंदेरी दुनिया

चल चल जाऊया चंदेरी दुनियेत
लुकलुकणाऱ्या ताऱ्यांना घेऊ ओंजळीत

एखादा लबाड ढग येईल अवचित
चांदोबास लपवेल काळ्या चादरीत

अरे! तो तर बसला हरणांच्या गाडीत
आणि लागलाय हसायला गालात

भाग घेऊया या का लपंडावात
गाडीवान होऊ वा शिरुया ढगात

आता तो पोहू लागलाय आकाश गंगेत
आनंद लहरींवर नक्षत्र लेण्यात

जांभाई सांगते झोप भरलीय डोळ्यात
आईनं थोपटता बाळ रमलाय स्वप्नात

विजया केळकर ___

हाती बाळाच्या कपड्यांची,
दुधाच्या बाटल्यांची,
स्वतःच्या ऑफिसची व पाठीवर लॅपटॉपची,
पोटावर बेबी सॅकची,
मेंदूत कामाची,
मनात असंख्य विचारांची,
पायात अनंत अंतरांची,
गाडीत असीम वेगांची,
कसली कसली ओझी घेऊन भिरभिरलीस?

कसल्या कसल्या अस्थिरता,
पैशांच्या,
करिअरच्या,
घरकुलाच्या,
पिल्लाच्या,
घरच्या,
सगळ्या काळज्या गिळत,
काम करत राहिलीस....

दिनरात कष्टानि पेरीत हाती
भुकेची रुजवण मातीच्या पोटी
शिंपून घामानं तापलेली रानं
उगवून येतील दुधाळ मोती
उद्याच्या दिसाची लावून आस
झरझर लगबग पाऊले चालती
गोंदन हाती त्या सूर्या चंद्राची
स्वप्नात खळ्यात मोत्यांच्या राशी
भुरभुर पिठ की झरे सरसर
प्रसवती ओव्या हों जात्याची पाती
दुरडीत भरून पिठुर चांदणं
वर्तुळ रेखीव रेखिते पराती
भाळी रेखिले एक वर्तुळ
वर्तुळ जाळावर तव्याच्या वरती
अग्नीत चुलीच्या आणि पोटाच्या
शमवण्या दिनरात हात राबती
विसावा रातिला डोईखाली हात
घेऊन चांदणं डोळ्यांच्या पाती

मन ओढ घेत राहतं सतत तुझ्याकडे...
डोळे स्वप्न-सत्यातला फरक ओळखेनासे होतात...
इतक्यांदा तू दिसतोस समोर ...
थेट समोर ....
अगदी जवळ...
श्वासांची ऊष्ण आंदोलनं जाणवतात मला ...
इतक्या समोर...
तुझ्या मिठीचा गंध दरवळत राहतो आसपास...
धुंदी चढतच राहते क्षणाक्षणाला...
या सगळ्या धुंद वेड्या भास-आभासांना पेलून शरीर थकतं हळू हळू!
ओढतं राहतं रोजच्या घाण्याच्या चकरा...
मन सैरभैर धावतं
अन शरीर घट्ट रुतून बसतं
संसारात,
जबाबदाऱ्यांत,
मुला बाळात...
आणि काय कायसमोर असेल त्यात.
निश्चल शरीर
आणि ओढाळ मन
ओढाताण नुसती अविरत!
बांधते मी रोज दावणीला हे वेड...
तट्कन् तुटणारे हे मन एके दिवशी

कुणासाठी किती किती
केले कष्ट ना मिती
उगवून फुटले रुजले
वाढले उंच उंच वृक्षा वरती
सोसले ऊन वारा थिजल्या
भिजल्या काळोख राती
ऋतू मान अन वर्षे सरती
एक दिवस उघडली संचित पेटी
अलगद हलके हलके डोलत
तुटत होते पाश किती
आंदोलने आत बाहेर
अस्तित्वाची गेली भीती
पक्व फळातून अलगद देठ
सोडत मुक्त म्हातारी ती .
मुक्त मोकळी म्हातारी ती
रश्मी भागवत