सकाळी उठल्या उठल्या प्रथम जाणवले ते म्हणजे आता तीनच दिवस राहिले. मेक द बेस्ट ऑफ द टाईम लेफ्ट असे म्हणुन नवरयाला, मुलाला पांघरुणाच्या बाहेर काढले. लोळणे हाच खरा बेस्ट टाईम खरं म्हणजे, शिवाय रोज मीच शेवटी उठायचे. पण आज माझ्या अंगात शिस्त संचारलेली. तरी बरे, हॉटेल अॅक्टिवीटीजमध्ये ५.३० चा एक सनराइझ वॉक होता आणी आम्ही तो ८ दिवसात एकदाही करु शकलो नव्हतो :P सन पार पडद्यातुन आत डोकावु लागल्यावर आम्ही उठणार. आजही तेच झालेले. आवरुन नाश्ता करायला गेलो. तेथे रोज लहान चिमण्यांसारखे पक्षी दिसायचे. टेबलावर राहिलेले अन्नकण वेचुन खायला पक्षी नंबर लावुनच बसलेले असायचे आणि काय वाट्टेल ते खायचे.

शिर्षक गंमत म्हणुन तसे लिहिलेय हा, नाहीतर येतील 'तुपारे' फॅन्स धावत. आम्ही ९० मिनिटे का होईना सरंजामेंसारखे फिरलो

अगदी लहानपणी जेव्हा मला पुस्तकांचा भस्म्या रोग झाला होता तेव्हा हातात विजय देवधरांचे अनुवादित "स्फिंक्स" हे पुस्तक पडले होते. पुढे त्याचे ओरिजिनल रॉबिन कुक चे पण वाचले. पण त्या पुस्तकाच्या मुखपृष्टावरचा तो तुतनखामेनचा मुखवटा विसरले नाही. त्यापुस्तकाने आणि त्यातल्या इजिप्तच्या वर्णणाने मी पूर्ण भारावून गेले होते. कुठेतरी तेव्हाच हे सगळे एकदा तरी बघायचे आहे अशी बहुतेक खूणगाठ बांधली होती. कारण जेव्हा जेव्हा कुठे फिरायला जायचा विचार यायचा तेव्हा इजिप्त एकदा तरी उल्लेखले जायचेच. एकदा २००० मधे, एकदा २००६ मधे इजिप्तने हुलकावणी दिली होती. पण अखेर २०१८ मधे का होईना योग जुळून आलाच.

आज भल्या पहाटे निघायचे होते. रात्री कैरोचा फेरफटका त्यामुळे लवकर आटोपता घेऊन थोडी झोप पूर्ण करावी या हेतूने लवकर झोपलो होतो. पहाटे ३ ला खोलीतले सगळे फोन तारस्वरात ओरडायला लागल्याने, काही समजायच्या आत आम्ही तिघेही जागे होऊन आवरायला लागलो. पटकन आवरून हॉटेलच्या लॉबी मधे येऊन चेक-आउट केले. भल्या पहाटे तिथेल्या माणसाने ३ मोठे बॉक्स माझ्या हातात यूअर ब्रेकफास्ट म्हणून कोंबले. त्याला काही म्हणणार इतक्यात बाहेर गाडी आली असे सांगत कालचाच गाईड आला. मग तसेच सामान गडीत टाकून कैरो एअरपोर्टच्या दिशेने निघालो. पहाट असल्याने अजिबात वर्दळ नव्हती. नंतर असे शांत कैरो कधीच दिसले नाही.

हे गार्डन कसे अस्तित्वात आले यामागे एक प्रेरणादायी कथा आहे. डॅन नावाच्या एका माणसाने १९७७ मध्ये 'हिलो' येथील समुद्राजवळच्या दरीत काही एकर जमीन विकत घेतली. अगदी घनदाट असे जंगलच म्हणा ना. येथे काहीतरी हॉटेल व्यवसाय करावा असे त्याच्या मनी होते. पण त्याच वेळी तेथील दुर्मीळ आणि सुंदर वनस्पती, झाडे, धबधबे पाहुन त्याला असेही वाटले की हे सर्व नीट जतन व्हावयास हवे. विचाराअंती त्याने निर्णय घेतला की येथे एक बोटॅनिकल गार्डन करावे. पण कसे? त्याच्याकडे ना काही माळीकामाचे ट्रेनिंग होते ना वनस्पतींचा अभ्यास ना काही.