सकाळचे शार्प ८:००. मी ऑफिसच्या गेटवर उभी आहे. कसं असेल ऑफिस आता? बदलले असेल? की तसंच जसं मी सोडून गेले होते ४ वर्षांपूर्वी?
मी नक्की कशाचा विचार करतेय? ऑफिसचा की त्याचा? तो.. आज भेटणार इतक्या दिवसांनी. एकमेकांसमोर उभे राहणार आम्ही. काय बोलणार माहीत नाही.
ही माझी गोष्ट.
मी मीरा.
गोष्टीची सुरुवात होते पुण्यात.
पुण्यातली नावाजलेली आयटी कंपनी.
स्थळः एच आर ऑफिस.
“ जिंगल बेल जिंगल बेल ...” म्हणणारा लाल पोशाखातला बाबा, अमेरिकेतल्या आमच्या घरी आत्तापर्यंत डोकावला नव्हता. पण आता इराला कळायला लागलय... चांगलंच... आणि त्यामुळे पहिल्यांदाच आमच्याकडे पण मध्यरात्री सॅन्टा गिफ्ट्स देऊन जाणार आहे.
सफरचंदाची पोळी:
बऱ्याच वेळा पेशन्ट ला बघायला जाताना लोकं फळं घेऊन जातात. खूप सारी फळं आली की एखादा प्रयोगशील पेशन्ट असं काहीतरी करतो!
साहित्य: सफरचंदाचा किस एक वाटी, साखर पाऊण वाटी, दूध अर्धी वाटी, दूध पावडर 40 ग्रॅम( 10 रु ची दोन पाकिटं), वेलची पावडर, तूप एक चमचा
पारीसाठी: एक वाटी कणिक, एक चमचा बेसन, दीड चमचा तांदूळ पिठी, मीठ, दीड चमचा तेल
पोपटी कमी तिखट मिरच्या ८/१० - सधारण अर्धा सेमी इतके तुकडे करुन
लसुण ८/१० अगदी बारिक चिरुन
मोहोरी,
कलिंगडाच्या बिया मोठा चमचाभर
भोपळ्याच्या बिया थोड्या
तिळ साधारण दोन छोटे चमचे
कडीपत्ता २/३ पाने
आमचुर पावडर , मीठ - चवीप्रमाणे
थोडे तेल. ( सगळा ऐवज तेलात निट परतला गेला पाहीजे पण खुप अतिरिक्त तेल नको)
2012 सालापासून बर्क्लीमध्ये वर्षातला एक रविवार Sunday streets of Berkeley म्हणून साजरा केला जातो. Downtown मधले रस्ते सकाळपासून संध्याकाळी ६ पर्यंत रहदारीसाठी बंद केले जातात. सगळे स्थानिक व्यवसाय, रेस्ताराँट्स, बेकरीज, संगीत शाळा, लोकल बँडस, ब्रुअरीज, विनयार्डस, चित्रकार, शिल्पकार, रस्त्यावर छोटे टेबल्स, स्टाॅल लावतात;लोकं सायकलस आणि पायी फिरत शहर वेगळ्या पद्धतीने अनुभवतात. लहान मुलांना कुणीही न दटावता रस्त्यांवर बागडायला जणू मोठंच्या मोठं आंगण मिळतं. बेर्कली ह्या शहरात अनुभवण्यासारखं बरच काही आहे, पण Sunday Streets ला शहरात एक वेगळच फेस्टीव वातावरण असतं,धम्माल येते.
हॉस्पिटल कॅफेटेरियामध्ये पाय ठेवताच कॉफीच्या वासाने, मेघनला चापटी बसल्यासारखी जाग आली; आणि तिला पोटात पडलेल्या खड्ड्याची जाणीव झाली. खड्डा जितका येऊ घातलेल्या testsच्या काळजीमुळे होता तितकाच भेकेमुळेही होता. ती रांगेत उभी राहिली. इतर लोकांच्या रेग्युलर कॉफ्फी, मोका, लाटे,शॉटस,बेगल,एग sandwich, मफ्फीनच्या ऑर्डर्स ऐकून तिला अनेक युगानपूर्वीचा तिचा एस्प्रेसो शॉटने दिवस सुरु होण्याचा काळ आठवला, जिभेला मात्र आता त्याची चव आठवत नव्हती.
“Mam would you like to place your order now?” काऊंटर पलीकडून प्रश्न आल्यावर मेघन परत भानावर आली.
मी अमेरिकेत रहायला आले तेव्हा पानगळीचा ऋतू होता. भगवी, पिवळी, लाल, हिरवी पानं; सोनेरी, केशरी, पिवळट, धुळकट रंगाचे पायाशी पडलेले पानांचे गालिचे आणि रस्त्या रस्त्याच्या कडेला उभे असलेले उंच झाडांचे, मनाला आणि डोळ्याला दिपवून टाकणारे जिवंत कॅनवास; पानगळ होत असली तर हवेत नव निर्मितीची चाहूल होती असं मला वाटलं होतं. नवीन देशात ह्यापेक्षा दुसरं अनोखं स्वागत अजून काय असू शकतं? असं सगळं poetic वगैरे मला पहिले सात दिवस वाटलं असेल, मग साडे चार ला होणारा अंधार खटकायला लागला, थंडी बोचायला लागली.
ह्या रविवारी नाश्त्याला तिखट आप्पे केले होते. म्हटलं बर्याच दिवसात कोणतीही नविन पाककृती केली/पोष्टली नाहिये. म्हनुन मग अनायासे आप्पे बनवलेच होते त्याची कृती लिहावी. (अर्थात इकडे सगळ्यांना महितीच असेल ह्याची कृती तरीही माझी पद्ध्त सांगते.)
शनिवारी सकाळी ऑफिसला निघता निघता १ वाटी उडीद डाळ, २वाट्या तांदुळ, आणी पाव्/अर्धी वाटी मुगाची डाळ स्वच्छ धुऊन भिजत घातली.
रात्री झोपताना हे भिजवलेले जिन्नस एकत्र मिक्सिमधुन वाटुन घेतले. डोस्याच्या पिठाएवढी कंसिस्टन्सी ठेवायची.
आमच्याकडे सहसा रताळे कशी संपवायची असा प्रश्न पडत नाही. पण यावेळी या ना त्या कारणाने रताळ्याचा वापर फारच कमी झाला. उरलेली रताळी संपवायची होती आणि थंडी-पावसात तोंडात टाकायला काहीतरी कुर्कुरीतही हवे होते तेव्हा मावेत रताळ्याच्या चिप्स केल्या. कृती अगदी सोप्पी आहे.
एखादा सतत उत्साहाने खळाळता झरा पाहिला की मन कसं प्रसन्न होऊन जातं... अशी माणसं जेव्हा आपली जिवलग असतील तेव्हा राजहंसाच्या डौलदार चालीकडे पहात रहावंसं वाटतं.. खूप काही शिकत!
साहित्य - तीळ 1 वाटी, डाळव दीड वाटी, खसखस पाव ते अर्धी वाटी आपल्या आवडीप्रमाणे, शेंगदाणे अर्धी वाटी, सुक खोबर खिसून अर्धी वाटी,सव्वा ते दीड वाटी चिरलेला गूळ
कृती - गूळ सोडून सर्व घटक पदार्थ सेपरेट सेपरेट मंद आचेवर खमंग भाजून घ्यावेत. दाणे भाजून साल काढून घ्यावे. डाळव कमी भाजायचेत कारण ते ऑलरेडी भाजलेले असतात. माझ्याकडे दाण्याचं कूट आणि खसखस भाजून वाटलेली होती म्हणून डायरेक्ट तीच घेतली.
आज ८ डिसेंबर.तिचा ४८ वा वाढदिवस .
आज माझ्या आनंदास पारावार नाही.कारणही तसेच आहे नं .
'ती' भाग १ आणि भाग २ वाचलेत? हो तर ठीकच आहे.
नाहीतर ते वाचा बघू .म्हंजे तुम्हाला कळेल अनायासे ...
अपूर्व योग जुळून आला दोन महिन्यांपूर्वी.शिवणमशीन
साठी तेल आणायला गेले असता तेथे एक gasशेगडीचा
डॉक्टर (मेकेनिक ) भेटला.आणि सहर्ष दुसऱ्या दिवशी आमच्या
घरी येईन असे आश्वासन देत फोन नं. ची देवाणघेवाण झाली.
आश्वासन पाळणारे लोक आहेत अजून म्हणून जग चाललेय.
यंदाचा शरीरविज्ञान व वैद्यकक्षेत्रासाठीचा नोबेल पुरस्कार कर्करोगासारख्या दुर्धर आजारावरील उपचारांच्या क्रांतिकारी संशोधनाबद्दल अमेरिकेचे वैज्ञानिक जेम्स पी. अॅलिसन आणि जपानचे वैज्ञानिक तासुकू होंजो यांना विभागून देण्यात आला आहे.
साहित्य:
१ वाटी तांदूळ (कुठलेही)
१ वाटी मूग
पालकाची पाने - मूठभर
मेथीची पाने - मूठभर बारीक चिरून
कांदापात - बारीक चिरून मूठभर
मीठ, हिंग, जिरेपूड, ओवा
कृती
आदल्या रात्री तांदूळ आणि मूग थोड्या कोमट पाण्यात भिजत घालावेत. घरातले मूग संपलेत म्हणून मी मोडाचे मूग वापरले. त्यामुळे सकाळी उठून अर्धातास गरम पाण्यात भिजवले फक्त.
सकाळी उठून मूग, तांदूळ आणि पालक मिक्सरमधून बारीक गंधासारखं वाटून घेतलं.
'हवामान बदल' या विषयावर काम करणाऱ्या विल्यम नाॅरडस आणि पॉल रोमर या द्वयीला यंदाचा अर्थशास्त्राचा नोबेल पुरस्कार जाहीर करण्यात आला आहे. जागतिक तापमानवाढ अर्थात ग्लोबल वॉर्मिंग आणि आर्थिक प्रगती यांच्यातील परस्परसंबंधांबाबत या जोडगोळीने केलेल्या महत्त्वपूर्ण संशोधनासाठी त्यांना या प्रतिष्ठेच्या पुरस्काराने सन्मानित करण्यात येणार आहे.
उरलेल्या उपिठाचे कटलेट:
भरपूर माणसांच्या जेवणाची सवय असली की दोन माणसांचा अंदाज कसा येणार? मग काय होतं जास्त... जास्त झालं तर त्यातून काहीतरी आवडीचं केलं तर संपणार! बघा कृती...कदाचित यासाठी उपीठ/ उपमा/ सांजा मुद्दाम उरवाल!