तर, हवाईच्या सगळ्यात मोठ्या आयलंडवर म्हणजेच बिग आयलंडवर जायचे ठरले, तिकीटे बुक झाली, हॉटेलही बुक झाले. आता तिथल्या ८ दिवसांच्या प्लॅनिंगची जबाबदारी माझ्यावर होती. 'tripadvisor' या साईटवर 'things to do in Big Island Hawaii' असा सर्च टाकला आणि माहितीचे भांडारच उघडले माझ्यासमोर. पहिल्या दिवशी नुसतंच दडपुन जाऊन सर्च विंडो बंद केली आणि हॉटेलला फोन केला.
काल whatsapp वर एक कविता वाचली.. तिला प्रतिसाद द्यायचा, म्हणून लिहायला लागले, तर मी जे लिहीलं तेच कवितेसदृश झालं. मैत्रिणी, नातेवाईकांना सहज म्हणून शेअर केलं, अनपेक्षितपणे मला त्यावर खूप छान प्रतिसाद मिळाले, म्हणून आज मैत्रीणवरच्या मैत्रिणींसोबत शेअर करत आहे.
स्ट्रॉबेरी लोणचे:
आता तुम्ही म्हणाल स्ट्रॉबेरी नुसती खायची सोडून हे उद्योग कशाला? पण काही वेळा आंबट निघतात मग असं चविष्ट करायचं!
साहित्य: दोन वाट्या स्ट्रॉबेरीचे तुकडे, पाव वाटी साखर, दीड टीस्पून लाल तिखट, मीठ, पाव टीस्पून मेथी, पाव टीस्पून मोहोरी, पाव टीस्पून हिंग, पाव टीस्पून हळद, दोन टीस्पून तेल
खूप दिवस झाले हे खरडून ठेवले होते, आज टाकतीये. यामध्ये कुठलेही व्यक्त नाते नाही, स्त्री पुरुष असं नाही. तुम्हाला जी वाटेल ती व्यक्ती, ते नातं. आणि नावही मला काहीच वेगळे सुचले नाही.
ह्या गोट्याच तयार पीठही मिळत म्हणे. पण मागच्या वर्षी अहमदाबादला गेलो होतो तेव्हा काकुने हे गोटे केले होते घरी तयार पीठ न वापरता. घरी आल्यावर दोन तीनदा केले पण पाककृती लिहायची राहूनच गेली. काल एका गटग करता केले त्यांनाही खूप आवडले. त्यांनीही कृती विचारल्यावर इथे टाकायची आठवण झाली. सध्या बाजारात भरपूर मेथी आहे. काकुने सांगितलेली व मी कृतीत आणलेलीच कृती देतेय.
साहित्य : दोन वाट्या रवाळ कणिक, दोन चमचे बेसन, दोन वाट्या बारीक चिरलेली मेथी, दोन चमचे दही, धणे व मिरे एक चमचा भरड, मीठ, हिरवी मिरची व साखर चवीनुसार. हळद शास्त्रापुरती, चिमुटभर सोडा. तळणासाठी तेल.
आता तो माझा बॉस असणार होता. अनिरुद्ध.
थोड्याच वेळात दुसरा मेल आला. ती meeting request होती. त्याने टाकलेली. one on one. संध्याकाळी ४ ला meeting होती. निनाद आणि मी कॉफी घ्यायला लवकरच गेलो.
“काय मग खुश ना? तुला हवी ती प्रॅक्टिस मिळाली.” मी निनादला विचारलं.
“हम्म” निनाद कसल्यातरी विचारात होता.
“काय झालं निनाद? लक्ष कुठाय तुझं?”
“काही नाही गं.”अजूनही त्याचं लक्ष नव्हतं.
“मला माहित आहे काय झालंय ते. तू तुझ्या आवडत्या प्रॅक्टिसमध्ये पण तुझा जीव मात्र दुसऱ्या प्रॅक्टिसमध्ये अडकलाय. मग कसा असणार तू खुश!” मी त्याला उगाच डिवचलं.
अवलने उंधीयूंची रेसेपी लिहीली आहे. थोडी तिची कृती, थोडे इंटरनेट पाहून केलेले आणि थोडे मनाचे बदल असं मिळून ही पाककृती तयार झाली. डॉक्यूमेंटेशन होईल म्हणून इथे लिहीली. मी एका इव्हेंटसाठी केली होती. त्यामुळे भरपूर प्रमाणात केली, तेच प्रमाण इथे लिहीते म्हणजे कुणाला मोठ्या प्रमाणात हवी असल्यास उपयोग होईल.
साहित्य -
भाज्या -
१. बटाटे- ७ ते ८ मध्यम
२. रताळू (Purple yam) - ४ मोठे
३. भारतीय रताळी - ५ ते ६ मध्यम आकाराचे
४. इथे जे स्वीट पोटॅटो मिळतात ते २ मोठे
५. सुरती पापडी - दीपची फ्रोजन २ पाकिटं (ताजी मिळाली नाहीत म्हणून)
तिलु आपल्याच विचारात मग्न होती. चुकार दिवस आज खूपच रेंगाळला होता. खिडकीतून दिसणारा आकाशाचा तुकडा डोळ्यात साठवत ती विनूची वाट पाहत होती. नुकतेच अपग्रेड मिळून ते आता वरच्या मजल्यावरील सूटमध्ये शिफ्ट झाले होते. हा सरंजाम खरंतर विनूला कंपनीने आधीच करून दिला होता. पण ते आले तेव्हा काही कारणाने कोणताच सूट उपलब्ध नव्हता.
तर सांगायचा मुद्दा असा की पुन्हा एकदा म्हणजे ह्या १४ तारखेपासुन रात्री १०.३० वाजता 'रात्रीस खेळ चाले' हि मालिका आपल्या झी वाहिनीवर सुरु झाली. इकडच्या किति मुली पाहत आहेत हि मालिका?
ह्या नविन सिरिजमध्ये फ्लॅशबॅकमध्ये काय घडलयं? नाईकांनी किती पापं केलित ते सगळं दाखवत आहेत. सुरुवात तर चांगली झालिय. बघु आता शेवटपर्यंत हि उत्कंठ तशीच राहते का? की गेल्या वेळेसारखच ट्यॅ ट्यॅ फिस्स होतय... :haahaa2:
अशाप्रकारे फायनली आम्ही इजिप्त ना निघालो होतो. फ्लाईट रात्रीची (रादर पहाटेची) होती. इजिप्त एअरच्या सर्व्हिस बद्दल फार काही चांगले ऐकले नसल्याने आम्ही लवकर एअरपोर्ट ला पोचून चेकइन करून टाकले आणि मस्त लाऊंज मधेच जेवण उरकून घेतले. फ्लाईट ला गर्दी होती बरीच त्यामुळे अपग्रेड मिळाला आणि आम्ही मस्त झोपून टाकले. सकाळी ६ वाजता कैरोला पोचलो. फ्लाईट मधून उतरलो तर लगेचच आमच्या ट्रॅव्हल एजन्सीचा माणूस आमच्या नावाचा बोर्ड घेऊन उभा दिसला. नॉर्मली बाहेर पडल्यावर हे लोक भेटतात, पण इथे काहीतरी वेगळाच प्रकार होता.
ही माझ्या आजीची रेसीपी आहे. या आजीला मी दुर्दैवाने पाहू शकले नाही, माझ्या जन्माच्या आधीच ती गेली. पण तिच्या अशा अनेक रेसिपीज आई अजूनही आजीच्या म्हणून तशाच्या तशा करते. त्यातलीच ही एक.
साहित्य
२ मध्यम आकाराचे हिरवे टोमॅटो बारीक चिरून
२-३ हिरव्या मिरच्या
थोडासा कढिलिंब
फोडणीचे सामान (हिंग,मोहोरी,हळद, तेल)
तीळ २ टीस्पून
भाजलेले शेंगदाणे १/२ टेबलस्पून
चवीप्रमाणे मीठ आणि थोडा गूळ किंवा साखर
कृती
एका पॅनमधे फोडणी करून हिंग,मोहोरी,अगदी थोडीशी हळद आणि कढीलिंब यांची फोडणी करून घ्यायची.
त्यात भाजलेले दाणे घालून फोडणीत जरा खरपूस परतून घ्यायचे.
काळ्या तिळाची गूळ पोळी: संक्रांत जवळ आलीय, म्हणून पोळ्यांची कृती आधीच देतेय. बघा या संक्रांतीला या पध्द्तीने पोळ्या करून! माझ्या माहेरी गूळ पोळ्यांसाठी काळे तीळ वापरायची पध्दत आहे या पोळ्या जास्त खमंग लागतात. काळे तीळ म्हणजे लांबडे कारळे तीळ नव्हे, पांढय्रा तिळांसारखे दिसतात ते.
प्रत्येक श्वास अनुभवावा - अर्थात माझे scuba diving अंतिम भाग
———————————————————
सकाळी उठले तेंव्हा पाऊस नव्हता पण ढग होते. परत मनावर मळभ दाटायला लागलं... सगळं नीट होईल ना? तिथे काही झालं तर काय करायचं... तिथे म्हणजे पाण्याखाली... मला जर नीट श्वास घ्यायला जमलंच
नाही तर? कारण swimming टॅंक आणि समुद्र या दोन्हीत जमीन अस्मानाचं अंतर होतं.
अंधारात उजेड आणि उजेडात अंधार उधळतो, सगळीकडे.
रात्रीच्या अवकाशात, चांदण्यांसारखेच
उंच इमारतीत तरंगणारे दिवे;
त्या दिव्यामागची माणसं,
दिसणार नसतात रस्त्यावरच्या कुणालाच.
काळ्या रस्त्यावरून पुढे पुढे सरकणारी,
वाहनं आणि फ्लोरोसेंट परीधानांचे ठिपके वगळता
मनोर्यातल्या माणसांना दिसणार नसतात रस्त्यावरची माणसं.
पण एकमेकांना न बघता, न ओळखता,
जाणीव असतेच की विरुद्ध किनार्यांची.
वर-खाली, उंच- ठेंगणा, खोल सपाट
एकाच्या विरून जाण्याने दुसर्याचा कणा उध्वस्त,
एकाच्या ध्यासातून दुसरा होत नाही मुक्त.
आपआपल्या बेटावर,
अगदी लहानपणी जेव्हा मला पुस्तकांचा भस्म्या रोग झाला होता तेव्हा हातात विजय देवधरांचे अनुवादित "स्फिंक्स" हे पुस्तक पडले होते. पुढे त्याचे ओरिजिनल रॉबिन कुक चे पण वाचले. पण त्या पुस्तकाच्या मुखपृष्टावरचा तो तुतनखामेनचा मुखवटा विसरले नाही. त्यापुस्तकाने आणि त्यातल्या इजिप्तच्या वर्णणाने मी पूर्ण भारावून गेले होते. कुठेतरी तेव्हाच हे सगळे एकदा तरी बघायचे आहे अशी बहुतेक खूणगाठ बांधली होती. कारण जेव्हा जेव्हा कुठे फिरायला जायचा विचार यायचा तेव्हा इजिप्त एकदा तरी उल्लेखले जायचेच. एकदा २००० मधे, एकदा २००६ मधे इजिप्तने हुलकावणी दिली होती. पण अखेर २०१८ मधे का होईना योग जुळून आलाच.
अगं लक्ष कुठाय तुझं?, चल ना” निनादच्या आवाजाने मी पुढे बघितलं, तो प्रश्नार्थक चेहऱ्याने माझ्याकडे पाहत दार उघडून उभा होता. मी झटकन पुढे झाले.
कोण असेल तो?
सिनीअर असेल कोणीतरी. त्याची ती थेट नजर आठवली.
मी गेले २ वर्षे ब्रशपण हातात घेतला नव्हता. इथे गेले २ आठवडे बरीच थंडी होती म्हणुन पॉटरी पण केली नाही. हाताला काहितरी चाळा लागतो नाहितर वेळ सगळा फोनवर काहितरी बघत वाया जातो म्हणुन हे करुन पाहिले.
माझ्या आईची चाकवत गरगट्याची रेसिपी अशी:
चांगला ताजा बघून चाकवत आणणे. जाड, मोठ्या पानांचा आणलेला तिला आवडत नाही. मध्यम, मध्ये दाबली तर कटकन मोडणारी पाने असलेला असला तर मस्त.
निवडून घेतलेला चाकवत, अख्खे शेंगदाणे, थोडीशीच डाळ(हे पुलंच्या भाषेत वाचायचं झालं तर कोंबडीत मसाला कसा हवा, शराबी डोळ्यात सुरमा असावा तसा. म्हणजे भाजी चाकवताचीच वाटायला हवी, डाळीची किंवा शेंगदाण्याची नको) :)
आणि चवीला मीठ असं सगळं ती सरळ कुकरला लावून घेते. चाकवत लगेच शिजतो, जास्त शिट्ट्याची गरज नाही. मग रवीने ताक करतो तसा घोटून बारीक करायचा तो.
चित्रपटांचे ट्रेलर्स पाहून चर्चा करणे हे काम अगदी शाळेत असल्यापासून आपण ईमाने इतबारे करत आलो आहोत, मग इथेही करू! काय म्हणता? :ड
ये तो बस झांकी है, पिक्चर तो अभी बाकी है!
'काय झालं तिलु? अशी झोपून का आहेस? बरं नाहीये का?', विनुने कपाळावर हात लावून पाहिला.
'मी ठीक आहे रे. ते दादा आणि संजूदादा- '
'काय? स्वप्न पडलं का काही? मग दादा दादा काय करतेस तिलु? आठवण आली का घरची?'
'हो. दादाची खूप आठवण येतेय मला आज'
'थोड्या वेळाने फोन करून बोल. बरं वाटेल तुला. खाल्लं का काही? काही order करू का? पिझ्झा मागवू का?'
'ए नको नको. दुपारी मी तेच मागवलं होतं. लुनाने मला मदत पण केली'.
'लुना काय? कोण? असं नाव आहे का कुणाचं?'
तिलुने घडलेल्या गोष्टी सांगितल्या बरोबर विनू काळजीत पडला. 'तिलु, मग मला फोन नाही का करायचा?'
स्वयंपाक आणि सकारात्मक ऊर्जा
“आज माझ्या आवडीची छान गाणी लागली होती ती ऐकत ऐकत स्वयंपाक कधी झाला हे कळलेच नाही स्वयंपाक करताना खूप छान वाटलं”.
हल्ली बऱ्याचदा आपल्याला वाचायला मिळत की मुले टीव्ही बघत जेवत असतात आणि ते त्यांच्यासाठी योग्य नाही। जेवण करताना संपूर्ण लक्ष जेवणावरच असले पाहिजे म्हणजे त्यातून योग्य ती ऊर्जा मिळते। नाहीतर जे काही पाहत जेवण करतो तेच विचार आणि तशीच ऊर्जा मिळत जाते।
मग तसच स्वयंपाक करतानाच आहे। स्वयंपाक करणाऱ्याची मानसिकता ही तितकीच महत्वाची असते।
'हॅलो रूम सर्व्हिस? मला पिझ्झा ऑर्डर करायचाय. आताच करता येत नाही म्हणजे? ओह, 11.30 नंतर होय. हो, तसा उल्लेख आहे मेनू मध्ये, पण मला ब्रेकफास्ट मेनू मधलं ऑर्डर करायचे नाहीये. मला बरं नाही-'
तिकडून फोन कट झाला होता.
तिलुला बरं वाटत नव्हतं. ब्रेकफास्ट मधले तेच ते options try करून तिला कंटाळा आला होता. त्यात ती बर्याच उशीरा उठली होती.
'काय झालं? बरी आहेस का?', लुनाने काम थांबवून विचारलं.
'नाही ना. डोकं दुखतंय. त्यात ही रूम सर्व्हिसवाली बाई माझी order घेत नाहीये. लंच मेनू 11.30 नंतर म्हणे. अजून चांगली 20 मिनिटं आहेत त्याला. माझा भूकबळी जाणार तोवर.', तिलु वैतागून म्हणाली.