“ती आंब्याची कुयरी असते ना ती म्हणे पेसली गावातल्या सूचिपर्णी वृक्षाचा बदाम आहे. खरंय तू म्हणतेस ते. आपलं काही नाहीच.” देशाभिमानी काकू दु:खाने कळवळून म्हणाल्या. पेसली गावात सूचीपर्णी वृक्ष? आणि त्याला बदाम? ठकूने डोक्याला हात लावला. कुयरीच्याही आधी जगभर झालेल्या देवाणघेवाणीची गोष्ट त्यांना सांगू लागली.

सध्या येयेजाजामध्ये रोज दोन तास गाडीत जातात. त्या कम्युटमध्ये इतक्या मजामजा किंवा लोकांची मजा आपल्याला सजा टाईप अनुभव येतायत. म्हटले लिहावेत.
माझी घरातून निघायची व परत यायची वेळ प्रचंड फिक्स आहे. त्यामुळे झालेय काय, की इतर असे फिक्स वेळा असणारे कम्युटर्स मला दिसायला लागलेत. आणि ही फारच मजेदार गोष्ट होती. सुरवात झाली ती एक अगदी युनिक कलर असलेली मेटॅलिक निळी सुबरू एका ठिकाणी फ्रीवेला मर्ज होताना मी दोन तीनदा पाहीली. आता ती दिसली नाही की चुकचुकायला होते.
एक वाहिद पाटी असलेली फेरारी रोज माझ्या नंतर लगेच जाॅईन होते. फारच प्रचंड आवाज आहे तिचा. कदाचित बिघडलेली असावी.

“ती हिंदी सिनेमातल्या दुखियारी माँ सारखे कपडे घातलेली रोमन बाई कोण गं ठकू? तिने साडीचा शोध लावलाय. हो ना?” गुगल संशोधकांनी ठकूला विचारले. “साडी म्हणजे काय वीज आहे का शोध लावायला?” ठकूने नाक उडवले.

“हल्लीच्या मुलींना फार झाकपाक करायला हवी. माझ्या खापर खापर पणजीच्या काळात नुसते उत्तरीय वापरायचे. आम्ही जेमतेम स्तनपट्टे वापरले. आता मुलींना चोळ्या हव्यात. नखरे नुसते!” मौर्य काळाच्या अखेरच्या पर्वात तरुण असलेली एक पणजीबाई तिच्या गुप्त काळातल्या खापर खापर नाती, पणत्यांबद्दल वैतागत होती.

चिठ्ठी भाग 9-
https://www.maitrin.com/node/3988

शोभाताईंनी अनुला बळेच उठवून बसवलं तशी मघापासून खुसुखुसु हसणार्या मुग्धाला त्याने तोंडावर बोट ठेवून गप्प बसायला सांगितले. पण नीलू आणि मुग्धा अधिकच हसायला लागल्या. आता मात्र अनु चिडला. पण सर्वांसमोर त्याला काही बोलता येईना. तसा त्याने मोर्चा त्याच्या सुमाक्का कडे वळवला-
"जेवायला मिळणार आहे का आज?"
त्याच्या प्रश्नाने गडबडून उठली सुमा.
"अगं बाई, हो हो" म्हणाणार्या सुमाला नीलुने पुढे होऊन खाली बसवलं.
"रात्रभर डोळ्याला डोळा लागला नाहीये तुमच्या. मी आणि मुग्धा बघतो काय ते. तुम्ही बसा", अशी ताकीद देत ती आणि मुग्धा कामाला लागल्या.

संपादित

परवा, म्हणजे १३ फेब्रुवारीला एका पुस्तकाचं प्रकाशन झालं. आधीच पुस्तक म्हटलं की माझ्या आवडीचा विषय, त्यात ‘पुस्तकाचा विषय’ तर अति आवडीचा. बरोब्बर, मिलिंद सोमण!

'कागद? कुठले कागद रे? मला नाही माहित'
सुमाच्या चेहर्यावरचे प्रश्नार्थक भाव पाहिल्याबरोबर तीरासारखा उठला अनु. जवळ जवळ उडी मारून तो काॅटखाली आणि आजुबाजूला शोधू लागला. कोनाड्यात, दप्तरात, काॅटच्या वर, चादरीखाली शोध शोध शोधलं. सर्वांनी त्याला थांबवण्याचा अयशस्वी प्रयत्न केला.
अनु इरेला पेटून काॅटखाली शिरला शोधायला. परत काही सापडलं नाही म्हणून तो दातओठ खात बाहेर यायच्या प्रयत्नात कुठल्याश्या टोकाला अडकून त्याचा खिसा फाटला. त्यातून भाजलेले शेंगदाणे बाहेर पडायला आणि जयंत आत यायला एकच गाठ पडली! सगळे जण ते पाहून हसायला लागले.

'अनु, ए बाळा'
सुमा अनुच्या कपाळावरची पट्टी काढत हळुच हाक मारली.
अनुने डोळे उघडले.
'मी नाही हनी बनीला रडवले डाॅक्टरकाका'
दुसर्या बाजूला अनुशेजारी बसून त्याच्या कपाळावर हात लावून पाहणार्या डाॅक्टरकाकांना बघून अनु तटकन उठून बसला काॅटवर.
त्याचं बोलणं ऐकून किंचित हसत डाॅक्टरकाकांनी stethoscope लावून तपासायला सुरूवात केली अनुला.
'काय अनुशेठ? कसं वाटतंय आता? बरं वाटतंय ना? की शाळेची वेळ टळल्यावर उत्तर देणारेस? '
अनुने डोळे उघडल्याबरोबर जयंतच्या येरझार्या थांबल्या होत्या. थोडं relax feel करत दोन्ही हात मागे बांधत अनुला विचारलं त्यांनी.

डीडीएलजेतून भूगोलाचा अभ्यास करता करता आम्हाला इतरही अनेक विषयांचे ज्ञानाकण सापडले. ते मोती नंतर चमकताना दिसल्याने आम्ही ते भूगोलाच्या बाईंना न दाखवता एका स्वतंत्र वहीत लिहून ठेवले. कधी उपयोगी पडेल सांगता येत नाही म्हणून ठेवलेल्या शेकडो गोष्टींपैकी ही पण वही आम्हाला कधीच उपयोगी पडली नाही. म्हणजे गरज असेल तेव्हा ही वही आठवत नाही, आठवली तरी सापडत नाही आणि जेव्हा सापडते तेव्हा गरजच नसते. तर असे बिन गरजेची महत्वाची माहिती खालीलप्रमाणे.

1.आपल्याला आपण कितीही सडपातळ वाटलो तरी पावसात उड्या मारत नाचू नये. पांढरे कपडे घालून उन्हात जावे, पावसात नाही.

"वो 'अरे पिटल' का बोर्ड है ना उसके बाद अंदर लेफ्ट मारो और सौ मीटर आवो.ब्लु और सिल्व्हर कलर का पाटी है उधर से अंदर आव.गेट पर फोटो निकालके लो"
"अरे पिटल क्या है? पिटला भाकरी का नया हॉटेल खुला है क्या?"
"नही वो मॅक्सकेअर हॉस्पिटल है.लेकीन उसका बहुत सारा अक्षर बुझ गया है ना, पुरा नाम बोलूंगा तो आपको समझ मे नही आयेगा."
.

काळाच्या एका टप्यावर निसर्गाने मानवामधे दोन मोठे बदल केले. आणि मानव इतर प्राण्यांहून वेगळा बनू लागला. एका बद्दल नेहमीच बोललं गेलं. दुसऱ्याचा मात्र अभावानेच उल्लेख झाला.

१. मानवाच्या मेंदूचा विकास झाला, त्याचे आकारमान वाढले. पर्यायाने त्याची बुद्धिमत्ता वाढली.

आणि

२. स्त्रीच्या प्रजनन काळाची सिमितता संपली. म्हणजेच विशिष्ठ काळातच तिची प्रजनन क्षमता असेल असे न रहाता ती कधीही प्रजनन करू शकेल अशी परिस्थिती निर्माण झाली.

या दोन्ही बदलांमुळे एका अर्थाने मानवी समुदाय, समाज निर्माण झाला असे म्हणावे लागेल.