सकाळी ब्रेकफास्ट करायला गेले, तेव्हा एका अमेरिकन माणसाने गप्पा मारायला सुरुवात केली. Where are you from? या प्रश्नाचं उत्तर बरीच वर्ष बाहेरच्या देशात राहिल्यानंतर एका शब्दात देता येत नाही. मूळ भारतातून पण आत्ता जर्मनीहून आलो असं मी सांगितलं. जर्मनीत बऱ्याच ठिकाणी अमेरिकन आर्मी कॅम्प आहेत, तिथे तो दोन वर्ष होता, त्यामुळे त्या गप्पा झाल्या. रोज ब्रेकफास्ट मध्ये तेच ते प्रकार खाऊन कंटाळा आला होता, त्यामुळे थोडं खाऊन लगेच निघालो आणि १० मिनिटात ठरलेल्या ठिकाणी पोचलो. Antelope canyon - या जागेबद्दल फार उत्सुकता होती. भरपूर पैसे भरून टूर बुक केली होती.
पार्श्वभूमी - गेली १२ वर्ष जर्मनीत वास्तव्य असल्यामुळे जर्मनी आणि युरोप मधल्या अनेक देशात भटकंती झाली. यावर्षी, एप्रिल २०२५ मध्ये पहिल्या अमेरिका भेटीचे योग जुळून आले, त्याबद्दलची ही लेखमालिका !
आमच्या हॉटेल समोरच एक Glenn Canyon Dan Overlook अशी जागा आहे हे आम्ही वाचलं होतं. अगदी पायी चालत जाऊन पाच मिनिटांच्या अंतरावर. तिथे गेलो आणि सगळे लाल दगड दिसायला लागले. त्या रेषा रेषांचे, प्रत्येक थर वेगळा दिसूनही एकरूप झालेले दगड, त्याच दगडांचे डोंगर आणि त्यावरून उतरून गेलं की खाली पुन्हा दिसणारी कोलोरॅडो नदी, तिच्यावर बांधलेलं Glenn Canyon धरण, आणि त्यातून तयार झालेला Lake Powell असा सगळा तो परिसर, raw Nature. सगळी मोकळी जागा होती त्या परिसरात फिरायला, एक जागा वगळता कुठेही कठडे नव्हते, नदी प्रचंड खोल होती पण तरी सुरक्षित राहून बहुतांशी जागांवर जाता येत होतं.
पुन्हा एकदा Grand canyon बघण्यासाठी आज उत्सुक होतो. हॉटेल मधला तोच ब्रेकफास्ट नको म्हणून Route 66 वरच्या एका कॅफे मध्ये थांबून खायला घेऊ आणि पुढे जाऊ असं ठरवलं. चेक आऊट करून निघालो. एक जाणवलेली गोष्ट म्हणजे चेक आऊट करताना रिसेप्शन वरचं कुणीही तोंडदेखलं सुद्धा How was your stay? किंवा Hope you enjoyed your stay असं काहीही विचारत नव्हतं. Las Vegas मधल्या hotel मध्येही हाच अनुभव होता. किल्ल्या द्या आणि निघा असा व्यवहारी मामला होता.
पुढचा दिवस उगवला तो बर्फ घेऊनच. सकाळी उठून बाहेर पाहिलं तर थोडा थोडका नाही, भरपूर बर्फ पडत होता. नाश्ता करायला गेलो तर या हॉटेलने अजूनच निराशा केली. पुन्हा प्लास्टिक कटलरी, तेच मोजके पदार्थ आणि मुख्य सगळ्यासाठी अतिशय कमी जागा. बाहेर त्यांच्या आवारात एवढी निवांत जागा होती, मग ही ब्रेकफास्ट रुम एवढी लहान का? तिथे प्रचंड गर्दी झाली होती. गर्दीच्या वेळी थोड्या प्रमाणात हे इतरत्रही अनुभवलं आहे, पण हे नक्कीच त्यापेक्षा जास्त त्रासदायक होतं. कसंबसं थोडंसं खायला घेऊन एक टेबल शोधून बसलो. आता स्नो असेल तर काय करता येईल यावर विचार केला.
Williams हे Route 66 वर असलेलं एक गाव, जिथे आमचा पुढचे दोन दिवस मुक्काम असणार होता. आम्ही तिथे जाताना आधी Vegas जवळ असणाऱ्या Hoover Dam बघून मग पुढे Grand canyon ला जाणार होतो. पण हवामानाचा अंदाज बघितला तर Grand canyon मध्ये थंडी वाढत होती, दुसऱ्या दिवशी पाऊस दाखवत होता. मग Hoover Dam नंतर करू, आज सरळ Grand canyon पर्यंत जाऊ असं ठरवलं. सकाळी लवकरच उठून निघालो.
हा अमेरिकेतला तिसरा दिवस होता, आलो तो दिवस वगळला तर हा दुसराच दिवस. अजूनही सकाळी खूप लवकर जाग येत होती, त्यामुळे सहा वाजताच ब्रेकफास्ट करून आलो. पुढच्या हॉटेल मध्ये ब्रेकफास्ट काही वेगळा असेल तर बरं होईल असं ते खाताना सारखं वाटत होतं. मग थोड्या वेळाने आवरून पुन्हा टॅक्सी करून विमानतळावर असणाऱ्या कार Rental area मध्ये पोचलो. तिथे एकाच ठिकाणी दहा वेगवेगळ्या रेंटल कंपनीजची ऑफिसेस होती. प्रत्येक ठिकाणी गर्दी होती, बरेच जण विमान प्रवास करून लगेच गाडी घ्यायला आले होते, आम्ही लांबचा प्रवास असल्या मुळे एक दिवसानंतर आलो होतो. गाडी घेण्याबद्दल या आधीच्या पोस्ट मध्ये लिहिलं आहे, ती इथेच देते.
सकाळी, खरंतर पहाटेच जाग आली आणि खूप भूक लागली होती. तासाभरात ब्रेकफास्ट साठी जाऊ म्हणून सहा वाजण्याची वाट बघितली आणि आवरून ब्रेकफास्ट करायला गेलो. बरं अमेरिकेत बाथरूम मध्ये आंघोळीसाठी fixed shower head आहेत, युरोपात Hand shower आहेत ज्यामुळे केस ओले होण्याची काळजी नसते. मी हे ऐकून होते आणि शॉवर कॅप घेऊन गेले होते पण एकूणच Hand shower प्रकार आंघोळीसाठी किती सोयीचा आहे हे पुन्हा एकदा जाणवलं. बरं हॉटेल वाल्यांनी पण शॉवर कॅप दिली नव्हती. या गोष्टीसाठी अमेरिकेचा एक मार्क कमी केला.
विकेंड हाताशी होता तेव्हा घरातल्या झाडांची सोय लावणे, गार्डन मध्ये रोज पाण्याचा टायमर लावून ठेवणे अशी सगळी कामं झाली. प्रवासात सोबत म्हणून ठेपले करून घेतले. कितीही प्लॅन केला तरी शेवटी काहीतरी फ्रिज मध्ये राहतं, ते वाया जाऊ नये म्हणून एका भारतीय मित्राच्या घरी देऊन आलो. सोमवारी सकाळी लवकर उठून, घरातल्या सगळ्या गोष्टी पुन्हा एकदा तपासून, गणपती बाप्पा मोरया म्हणून प्रवास सुरु झाला. विमानप्रवास आता नवीन राहिलेला नाही, पण एवढ्या वर्षात ११ तास एकाच विमानात असा प्रवास कधीही केला नव्हता, तो यावेळी होता. फ्रांकफुर्ट हून थेट Los angeles आणि तिथून Las Vegas ५० मिनिटे असा प्रवास होता.
गेल्या बारा वर्षात युरोप मध्ये बरीच भटकंती झाली. Schengen करारांतर्गत जर्मनीत राहून आजूबाजूचे अनेक देश फिरू शकलो, कारण वेगळा Visa लागत नाही. दोन वर्षांपूर्वी युके मध्ये जाऊन आलो, तेव्हापासून आता भविष्यात अमेरिकेत सुद्धा जाऊ कधीतरी, या विचाराने उचल खाल्ली. तिथल्या काही जागा पर्यटनासाठी प्रसिद्ध आहेतच, पण मुख्य तो देश अनुभवण्याची इच्छा होती. त्यासोबत बरेच मित्र मैत्रिणी पण तिथे आहेत त्यांची भेट होऊ शकेल असंही वाटायचं. तिथे भारतीय पदार्थ मिळतात, इथल्या पेक्षा जास्त प्रकार आणि चांगले असंही ऐकलं होतं, तेही अनुभवायचं होतं.
मागच्या वर्षीप्रमाणे ह्याही वर्षी पाडव्यापासून ३० दिवस रोज कोलम काढण्याचे चॅलेंज घेतले होते. अर्थात वहीत. ठिपके जोडण्याची सवय असल्याने अजुन रांगोळी पावडर वापरून कोलम जमत नाहीये.
मी एकटी राहते म्हणून मला माझ्या रोजच्या आयुष्यातल्या गोष्टी सोप्या कशा होतील याकडे फार लक्ष द्यावं लागतं.
उदाहरणार्थ, पार्सल येणार असेल आणि मी नेमकी अंघोळीला असेन किंवा बाहेर जाणार असेन, तर मला डिलिव्हरीवाल्याला फोन करून सांगावं लागतं – "पार्सल सिक्युरिटीकडे ठेव", "शेजारी दे" वगैरे. त्याला हे आधीच कळवणं गरजेचं असतं, कारण मी बाहेर गाडी चालवत असेन आणि त्याच वेळी त्याने मला फोन केला, तर तो गोंधळेल आणि त्याचा वेळ वाया जाईल – हे टाळणं हेच माझं उद्दिष्ट असतं. मग शेजाऱ्याला सांगणं, डिलिव्हरीवाल्याला नेमकी वेळ विचारणं – यात बराच वेळ जातो.
मी गेले काही दिवसांपासून दारापाशी रोज रांगोळी काढते. कारण विशेष काही नाही. सातत्याने काही करायची सवय लागावी म्हणून, बघताना छान वाटतं म्हणून, हात - बोटांना व्यायाम घडावा म्हणून. मी रांगोळ्या मनाने काढत नाही. मला आवडतात, तशा भूमितीतले आकार असलेल्या, ठिपक्यांच्या आणि छोट्या रांगोळ्या असणार्या वेबसाईट मी शोधून काढल्या आहेत. इथे लिंक देते.
घरची, दारची, सासरची, माहेरची सगळी माणसं, गुरं, प्राणी पक्षी सगळ्यांना सुखी ठेव रे महाराजा"..
गाऱ्हाण चाललं होतं. आणि डोळे भरून आले. घरी पालखी आली होती. ४ ५ वर्षांनंतर. इतकी वर्ष ऐकलेली आणि इतरांच्या रिल्स वर पाहिलेली पालखी आमच्या घरी आली होती. देव घरी आले होते. घाईत होते तरी थोडा वेळ थांबले. पाहुणचार करून घेतला, विसावले आणि मग पुढच्या घरी निघाले.
मला कोकणातल्या शिमगा आणि पालखी बद्दल माहिती हवी आहे
कोकणात होळी झाल्यानंतर देवाची पालखी निघते आणि घरोघरी जाते. देव घरी येतात. मला असलेल्या माहिती प्रमाणे सुगीचा हंगाम संपल्याची जाणिव करुन देणारा असा हा सण आहे. वेगवेगऴ्या समजुतीं प्रमाणे गावातील भुतखेत पळवुन लावण्या साठी पण असे घरोघरी देव येतात.
ह्यच्याशी संबधित गोष्टी नक्कीच असतील. कुणाला माहित असतील तर सांगा. मला वरील माहिती पेक्षा जास्त माहिती नाही मिळाली
अनेकींना कदाचित आठवत असेल 2015 च्या एप्रिलमधे मी माझा नी हा ब्रॅण्ड सुरू केला. एका कानातल्यांच्या कलेक्शनने सुरुवात केली होती.
सात वर्षे पूर्ण होताना म्हणजे एप्रिल 2022 मधे मी दागिन्यांपासून दूर जाऊन ताराचित्रे, मिक्स मिडिया यात उतरले.
आता दशकपूर्तीच्या निमित्ताने मी पुढचे पाऊल टाकते आहे. माझी तारा व मिक्स मिडिया चित्रे यांचे एकल प्रदर्शन पुण्यात करते आहे.
तारखा आहेत 8-13 एप्रिल. रोज सकाळी 11 ते संध्याकाळी 8. उदघाटन: 8 एप्रिल संध्याकाळी 6 वाजता.
स्थळ: पी. एन. गाडगीळ & सन्स, हॅपी कॉलनी शाखा, कोथरूड, पुणे
कोलंबिया म्हटलं की सर्वसाधारणपणे आपल्या डोक्यात लगेच काय येतं तर तिथली गुन्हेगारी आणि ड्रग्जसाठी ओळखला जाणारा एक बदनाम देश. कोकेन बनवणारा सगळ्यात मोठा देश आहे हा.
२९ जानेवारीला ह्या वर्कशॉपची जाहीरात दिसली. वेळ पाहिली तर वर्कशॉपला थोडा वेळ होता. त्यांनी दिलेला वॉट्सअॅप गृपमध्ये सहभागी झाले.
ऑफीसमध्ये एकीकडे कामांची मोठी यादी होती. घड्याळाकडे लक्ष ठेवून होते.
ऑफीसमध्ये सगळं साहित्य नव्हतंच. प्रिंटींग पेपर वापरायचा ठरवलं. बॅगमध्ये पेन होताच. पेन्सिल, खोडरबर हाताशी होतेच. सहभाग महत्वाचा हे स्वतःला सांगत मी झूम मिटींग जॉईन केली.
<<<अर्जिता म्हणजे अशी गोष्ट / किंवा काही जे खुप मेहनतीने, धडपड करून मिळवलं - समथिंग विच ईज गेन बाय स्ट्रगल.
मी मुद्दाम हट्टाने नवर्याला नाव बदलून हे नाव ठेवायला लावलं. शोधलंही मीच.>>>
तिचं नाव तिनेच शोधलं ते बरं झालं कारण इतकं अचुक नाव तिच्या साठी इतर कुणालाच शोधता आले नसते. एखादी गोष्ट काय तिच्या आयुष्यातल्या सगळ्या महत्त्वाच्या गोष्टी तिने धडपड करुन, लढा देऊन मिळवल्या होत्या. लग्न, नोकरीतील परदेशी जाण्याची संधी, थोरल्या लेकीचा जन्म, धाकट्या लेकीचा जन्म आणि दुसर्या गरोदरपणात झालेल्या कॅन्सर च्या निदानानंतर मिळालेलं उणपुर २.५ वर्षांच्या आतबाहेरच आयुष्य!
मैत्रिणींनो
मला मुलुंड येथे माझा 3BHK फ्लॅट विकायचा आहे
1- मुलुंड वेस्ट - सिटी ऑफ जॉय सोसायटी
2- फ्लॅट व बिल्डिंग ची सगळी अधिकृत कागदपत्रे आहेत.लोन मिळायला अडचण नाही
3- मला मोठं घर हवंय म्हणून मी जास्ती कार्पेट एरिया असणारं घर घेते आहे म्हणून हे विकायचं आहे - घरात लीकेज किंवा तत्सम काहीही त्रास नाही
4- सगळी कडून गार्डन व्ह्यू आहे