मैत्रिण माध्यमातून झालेली मैत्रिण - कस्तो आणि माझ्यात एक बारीक धागा समान आहे, तो म्हणजे गिर्यारोहण, निसर्ग पालथे घालणे, कँपिंग याची आवड, असं आपलं मी समजते! अर्थात ती मंडळी भलभलते हाईक्स करतात, ते माझ्या आवक्याबाहेरचे असल्याने...सामाईक आवड वगैरे कस्तो समजणार नाही!! पण तरी आपण एकदा एकत्र बॅककंट्री कँपिंग करुया असं आमच़ कधीतरी बोलणं झालेलं. आणि नेमके तिच्या फॅमिलीचे आणि आमचे वेगवेगळे ट्रीप्सचे प्लॅन्स (जे वेगवेगळी जंगलं भटकणे हेच होते, ते त्या दोन्ही ठिकाणी सध्या जंगल-आगी चालू असल्याने कॅन्सल झाले आणि अचानक आमचे एकत्र जायचे ठरले.

या वर्षातले पहिले बॅककंट्री कॅम्पिंग वेज  माउंट लेक या आमच्या घरापासून काही तासंवर असलेल्या लेक काठी केले.
हा लेक अल्पाईन लेक आहे, आजूबाजूच्या माउंटन्स वरची ग्लेशिअर्स या लेकच्या पाण्याचा मुख्य स्रोत आहेत. या लेकच्या काठावरुन ग्लेशिअर अगदी जवळून बघता येते. अर्थात, इथे जायला बराच खडतर ट्रेक करून जावं लागतं. साधारण सहा किलो मिटरमधे जवळपास चारहजार फूट उंची गाठायची असल्यामुळे हा ट्रेक करणं फार दमवणारं आहे. त्यामुळं आम्ही तिथं दोन दिवस कॅम्पिंग करायचं ठरवलं होतं. माझ्या नवऱ्याने -शशीने इथल्या लोकल माउंटेनिअरिंग क्लबच्या मेंबर्ससाठी ही फॅमिली फ्रेंडली ट्रिप ठरवली होती.

माऊंट फ्रेंडशीप हा पीर पंजाल रेंजेसमध्ये कुलू भागात येतो.. फ्रेंडशीप पीक हे एक्सपिडीशन आहे, म्हणजे सोप्या शब्दात टेक्निकल ट्रेक. ट्रेकींग गिअर्स वापरुन करायचा ट्रेक. पीक ची ऊंची ५,२९० मीटर्स म्हणजे १७,३५३ फूट. ऊंची एक्सपिडीशन्सच्या मानाने फार नसली तरी हा 'कठीण' कॅटेगरीत येणारा आहे कारण जवळजवळ वर्षभर शिखरावर असणारं बर्फ.

आम्ही पहीलं केलं ते स्टोक कांगरी पण एक्सपिडीशनच होतं., पण तेव्हा तसं काही असतं असं काहीच माहिती नव्हतं. मागच्या वर्षी बाली पास केल्यावर आता दरवर्षी एक तरी ट्रेक करायचा प्रयत्न करायचाच असं पक्कं ठरवून ठेवलं आहे.

जेहत्ते कालाचे ठायी
हर दुसरा मनुष्य जाई
हिमालयावरी पायी
ट्रेक लागी ।।
आले तियेच्याही मना..
तीव्र झाली कामना
सिद्ध झाली ललना
ट्रेकला जाण्या ।।
वाचा तियेची तयारी
कैसी झाली सवारी
फजिती ही न्यारी
झालीच ना ।।
ट्रेक पूर्ण जाहला
जीव थंडावला
तुम्हालागी आणला
वानोळा हा ।।

आदल्या संध्याकाळी भुरभुरत असलेल्या पावसाने हवेतला गारवा अजूनच वाढवला होता. इतक्या लहान तंबूमध्ये झोपण्याची पहिलीच वेळ होती. पण सुरुवातीचे दोन तास सोडले तर नंतरचे पाच तास चांगली झोप झाली. अगदी प्रसन्न जाग आली.काल एकदाच क्षणभर का होईना, मनात तरळून गेलेला,"आपण ट्रेक इथेच थांबवावा का?"ह्या विचाराचा आज कुठे मागमूसही उरला नव्हता. मनात होते,
"इरादे अगर पक्के हो, तो डगमगाए कदम क्यु?
हौसले बुलंद हो तो सहमा सा हो मन क्यु?
मंज़िल अब दूर नहीं.. बस संभल के चलना,
कभी न रुकना, हार ना मानना, बस्स .. चलते रहना।"
- वृंदा टिळक

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ट्रेकला सुरुवात झाली तीच एका तीव्र चढणीने!! चढताना एका क्षणी मागे वळून आम्ही सारी बेस कॅम्पचा निरोप घेतला. परत येउ तेव्हा ट्रेक यशस्वीरित्या पूर्ण केला असेल की नाही, ते माहिती नव्हते. पण अनुभवसमृद्ध मात्र नक्की होऊन परत येऊ ह्याची ग्वाही मनातच दिली.
रस्ता ओबडधोबड दगडांनी तयार केलेला होता. पण भुसभुशीत मातीत पाय घसरण्यापेक्षा दगड परवडले असे मनाला सांगत चढण चढत होते.
ह्या फोटोवरून चढ किती होता त्याचा तर अंदाज येईल पण आम्ही सगळे कसे चढत होतो ते कळायचे असेल तर व्हिडिओ आहे ना!

येत्या जूनमध्ये ओडिशाला जायचा योग येतो आहे. सध्या तरी भुवनेश्वर, पुरी, कोणार्कचे सूर्यमंदिर आणि चीलीका सरोवर इतक्या जागा यादीत आहेत.

तेव्हा, ओडिशा भेटीविषयी इथे गप्पा मारुया. :-)
काही सूचना, सल्ले, संकेत, मज्जा, चांगल्या वाईट आठवणी नक्कीच सांगा.

(चित्र सौजन्य : https://incredibleodisha.in/odisha-tourism/)

नुकत्याच केलेल्या भारतवारीत पुण्यात आठवडाभर होते. तेव्हा एक दिवस झपूर्झा म्युझिअमला जाण्याचा योग जुळून आला. फार सुंदर म्युझिअम आणि संपूर्ण परिसर, आणि अनुभव! त्या अप्रतिम अनुभवाला शब्दबद्ध करण्याचा प्रयत्न करते.

बावधान भागातून साधारण ४०-४५ मिनीटे अंतरावर खडकवासला तलावाच्या काठावर, निसर्गरम्य परिसरात हा म्युझिअम उभारला आहे. दागिन्यांकरीता प्रसिद्ध पु.ना. गाडगीळ यांचा हा उपक्रम आहे. त्यांच्या वेबसाईटवरून ही माहिती इथे पोस्ट करते.